Zajmowanie lokalu

„Zajmowanie lokalu” w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oznacza posiadanie określonego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Nie chodzi więc wyłącznie o faktyczne przebywanie w lokalu albo korzystanie z niego, lecz o to, aby osoba mogła wskazać podstawę prawną, która uprawnia ją do zajmowania danego mieszkania.

Tytuł prawny może wynikać z jednego z trzech źródeł:

• decyzji administracyjnej,
• umowy najmu,
• umowy użyczenia.

Każda z tych podstaw ma odmienny charakter, ale na potrzeby tej definicji łączy je to, że ustanawiają uprawnienie do zajmowania lokalu mieszkalnego. Pojęcie obejmuje zatem zarówno sytuację, w której prawo do lokalu zostało przyznane władczym rozstrzygnięciem organu administracji, jak i sytuację opartą na umowie zawartej między stronami. Umowa najmu wiąże zajmowanie lokalu z odpłatnym korzystaniem na warunkach określonych przez strony, natomiast umowa użyczenia odnosi się do korzystania z lokalu na podstawie udostępnienia go przez inną osobę. Dla zastosowania omawianego pojęcia istotne jest jednak przede wszystkim istnienie tytułu prawnego, a nie sam rodzaj codziennego korzystania z mieszkania.

Definicja służy ustaleniu, kiedy dana osoba jest traktowana jako zajmująca lokal w systemie zakwaterowania Sił Zbrojnych. Ma to znaczenie przy ocenie sytuacji mieszkaniowej osoby objętej regulacją ustawy oraz przy stosowaniu przepisów, które posługują się pojęciem zajmowania lokalu. Pozwala odróżnić osoby mające formalną podstawę korzystania z mieszkania od osób, które przebywają w nim bez tytułu wskazanego w ustawie. W praktyce samo zamieszkanie lub fizyczna obecność w lokalu nie przesądza jeszcze o jego zajmowaniu w znaczeniu ustawowym. decydujące jest posiadanie jednego z wymienionych tytułów prawnych.