Zagrożenie wewnętrzne

Zagrożenie wewnętrzne to, w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, czynnik, który może doprowadzić do pogorszenia stanu elementów przyrody albo do zakłócenia procesów zachodzących w środowisku, jeżeli występuje w granicach obszaru lub obiektu objętego ochroną prawną. Nie musi więc oznaczać szkody, która już nastąpiła. Wystarczy możliwość wystąpienia niekorzystnych zmian.

Pojęcie obejmuje kilka podstawowych elementów. Po pierwsze, musi istnieć określony czynnik, czyli zjawisko, oddziaływanie lub działanie mogące wpływać na chronioną przyrodę. Po drugie, jego skutkiem mogą być zmiany fizyczne, chemiczne lub biologiczne. Po trzecie, wpływ ten może dotyczyć zarówno zasobów, tworów i składników przyrody, jak i walorów krajobrazowych oraz naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych. Po czwarte, źródłem zagrożenia mogą być przyczyny naturalne albo działalność człowieka. O zakwalifikowaniu go jako wewnętrznego decyduje jednak przede wszystkim to, że wiąże się z obszarem lub obiektem podlegającym ochronie prawnej i występuje w jego granicach.

W praktyce definicja pozwala odróżnić czynniki, które mogą negatywnie oddziaływać na przedmiot ochrony, od samych już zaistniałych skutków. Ma znaczenie przy rozpoznawaniu zagrożeń dla przyrody i krajobrazu, ocenie ich możliwego wpływu oraz planowaniu działań służących zachowaniu chronionych wartości. Uwzględnia zarówno procesy niezależne od człowieka, jak i skutki jego aktywności, dlatego nie ogranicza się do jednego rodzaju źródeł ani do jednego typu oddziaływania. Jest to pojęcie używane do opisu potencjalnych zmian, które mogą naruszyć właściwości chronionych zasobów, obiektów lub procesów przyrodniczych.