Zagrożenie antagonistyczne

Zagrożenie antagonistyczne to, w rozumieniu ustawy „o zarządzaniu kryzysowym”, szczególny rodzaj zagrożenia hybrydowego. Jego istotą jest celowe i świadome działanie skierowane przeciwko usługom kluczowym albo przeciwko infrastrukturze krytycznej, która jest niezbędna do świadczenia tych usług. Chodzi więc o sytuację, w której przedmiotem oddziaływania są elementy ważne dla ciągłości określonych usług, a samo zagrożenie nie powstaje przypadkowo ani wyłącznie wskutek naturalnego lub technicznego zdarzenia.

W tym pojęciu można wyróżnić kilka podstawowych przesłanek:

• zagrożenie ma charakter hybrydowy, a więc może łączyć lub wykorzystywać różne sposoby oddziaływania;
• jest wymierzone w usługi kluczowe lub w infrastrukturę krytyczną potrzebną do ich świadczenia;
• działanie jest zamierzone i świadome;
• dla zakwalifikowania zagrożenia nie ma znaczenia motywacja sprawcy lub podmiotu podejmującego działanie.

Ostatni element jest szczególnie istotny. Ustawa wiąże pojęcie przede wszystkim z charakterem i skutkiem działania oraz z jego umyślnością, a nie z tym, jaki cel przyświeca osobie lub podmiotowi odpowiedzialnemu za zagrożenie. Nie trzeba więc opierać kwalifikacji wyłącznie na ustaleniu motywów postępowania.

W ustawie pojęcie służy precyzyjnemu opisaniu jednej z kategorii zagrożeń uwzględnianych w zarządzaniu kryzysowym. Pozwala odróżnić zdarzenia będące wynikiem świadomego, celowego oddziaływania na kluczowe usługi lub wspierającą je infrastrukturę od zakłóceń, które nie mają takiego charakteru. Ma to znaczenie praktyczne przy rozpoznawaniu zagrożenia, ocenie jego zakresu oraz określaniu, czy wymaga ono uwzględnienia w działaniach związanych z ochroną ciągłości usług i infrastruktury. Pojęcie wskazuje również, że ochronie podlega nie tylko sama usługa, lecz także infrastruktura konieczna do jej zapewnienia.