Zagraniczny zakład

„Zagraniczny zakład” to pojęcie używane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych do opisania trwałej obecności podmiotu w innym państwie, związanej z wykonywaniem tam działalności. Chodzi o sytuację, w której podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa prowadzi całość albo część działalności na terytorium innego państwa za pośrednictwem określonej placówki lub osoby.

Podstawowym elementem tej konstrukcji jest stała placówka, czyli miejsce, które nie ma charakteru przypadkowego lub jednorazowego i przez które działalność jest faktycznie wykonywana. Ustawa wskazuje przykładowo oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat oraz miejsce wydobywania bogactw naturalnych. Za zagraniczny zakład może być również uznana działalność budowlana, montażowa lub instalacyjna prowadzona w jednym państwie przez podmiot mający miejsce zamieszkania w innym państwie.

Zakład może powstać także bez własnego lokalu lub wyodrębnionej jednostki organizacyjnej, jeżeli w imieniu i na rzecz podmiotu działa osoba znajdująca się w innym państwie. Warunkiem jest wówczas to, aby osoba ta miała umocowanie do zawierania umów w imieniu podmiotu i rzeczywiście korzystała z tego umocowania. Sam fakt przebywania przedstawiciela za granicą nie wystarcza więc do spełnienia tej przesłanki.

Definicja służy ustaleniu, czy działalność podmiotu z jednego państwa jest wykonywana w drugim państwie w formie zagranicznego zakładu. Ma to praktyczne znaczenie przy określaniu podatkowego związku działalności z państwem, w którym znajduje się placówka albo działa upoważniona osoba. Ocena powinna uwzględniać zarówno trwałość i funkcję placówki, jak i rzeczywisty sposób prowadzenia działalności.

Zastrzeżenie zawarte w definicji oznacza, że pierwszeństwo może mieć odpowiednia umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta przez Rzeczpospolitą Polską. Jeżeli taka umowa odmiennie określa zagraniczny zakład, stosuje się jej postanowienia. Pojęcie to może mieć znaczenie także w innych przepisach prawa podatkowego, między innymi w regulacjach Ordynacji podatkowej dotyczących interpretacji indywidualnych oraz przekazywania informacji o schematach podatkowych.