Zagraniczny przewoźnik drogowy

„Zagraniczny przewoźnik drogowy” to określenie używane w ustawie „Transport drogowy.” wobec przedsiębiorcy z siedzibą poza państwem, którego przepisy są stosowane w danym przypadku, jeżeli przedsiębiorca ten ma podstawę prawną do prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego. Chodzi więc o podmiot zagraniczny, który zgodnie z prawem obowiązującym w państwie swojej siedziby może wykonywać przewozy drogowe jako działalność gospodarczą.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• status przedsiębiorcy zagranicznego, czyli podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą poza krajowym porządkiem prawnym;
• siedziba znajdująca się w innym państwie;
• uprawnienie do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego;
• oparcie tego uprawnienia na przepisach obowiązujących w państwie siedziby przedsiębiorcy.

Definicja nie odnosi się wyłącznie do miejsca, w którym wykonywany jest konkretny przewóz, ani do samego pojazdu lub jego właściciela. Istotne jest to, jaki podmiot wykonuje działalność oraz czy został do niej prawnie uprawniony według prawa państwa, w którym ma siedzibę. Sam zagraniczny charakter przedsiębiorcy nie wystarcza, jeżeli nie ma on wymaganego uprawnienia do prowadzenia transportu drogowego.

Takie ujęcie pozwala ustalić, które podmioty są traktowane jako zagraniczni przewoźnicy drogowi na potrzeby ustawy. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów dotyczących działalności transportowej i odróżnianiu tych przedsiębiorców od podmiotów mających siedzibę w kraju. W praktyce pojęcie wskazuje, że ocena statusu przewoźnika wymaga uwzględnienia zarówno jego siedziby, jak i regulacji państwa, w którym ta siedziba się znajduje. Dzięki temu można określić, czy dany przedsiębiorca mieści się w zakresie podmiotowym przepisów odnoszących się do zagranicznych uczestników rynku transportu drogowego.