Zagraniczny organ nadzoru

„Zagraniczny organ nadzoru” to pojęcie używane w ustawie o pracowniczych programach emerytalnych w odniesieniu do organu publicznego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który zajmuje się nadzorowaniem realizacji programu emerytalnego w sytuacji transgranicznej. Chodzi o przypadek, gdy pracodawca prowadzący lub realizujący taki program ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, którego organ wykonuje nadzór.

Aby dany podmiot można było uznać za zagraniczny organ nadzoru, muszą być spełnione określone przesłanki:

• powinien być krajową władzą państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
• musi zostać wyznaczony przez to państwo do wykonywania zadań nadzorczych,
• jego zadania mają dotyczyć kontroli lub nadzorowania realizacji programu emerytalnego przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim.

Istotne jest zatem nie tylko to, że organ działa poza Polską. Znaczenie ma również jego formalny status oraz zakres powierzonych mu kompetencji. Nie każda zagraniczna instytucja związana z emeryturami lub działalnością pracodawców będzie zagranicznym organem nadzoru w rozumieniu tej ustawy. Musi to być organ wskazany przez właściwe państwo do wykonywania zadań związanych z nadzorowaniem realizacji programu.

Pojęcie służy określeniu właściwego organu w sprawach, w których pracowniczy program emerytalny jest związany z pracodawcą mającym siedzibę w innym państwie Unii Europejskiej. Dzięki temu można odróżnić krajowy organ nadzoru od organu państwa, w którym znajduje się siedziba pracodawcy objętego nadzorem. Ma to praktyczne znaczenie dla ustalenia, jaka władza publiczna jest odpowiedzialna za wykonywanie zadań nadzorczych w danej sytuacji. W ustawie termin ten wyznacza więc ramy nadzoru nad realizacją pracowniczych programów emerytalnych w relacjach między państwami członkowskimi.