Zagraniczne postępowanie przymusowej restrukturyzacji

„Zagraniczne postępowanie przymusowej restrukturyzacji” oznacza postępowanie przymusowej restrukturyzacji, które zostało wszczęte poza krajowym porządkiem prawnym, w państwie trzecim. O zakwalifikowaniu danego postępowania jako zagranicznego decydują zatem dwa elementy: jego charakter, czyli to, że jest to przymusowa restrukturyzacja, oraz miejsce wszczęcia, którym musi być państwo trzecie.

Pojęcie nie odnosi się do dowolnych działań naprawczych podejmowanych wobec podmiotu znajdującego się w trudnej sytuacji. Musi chodzić o postępowanie należące do kategorii przymusowej restrukturyzacji, a nie o zwykłą restrukturyzację prowadzoną dobrowolnie lub na podstawie innych zasad. Równie istotne jest to, że postępowanie zostało formalnie wszczęte w państwie trzecim. Sam fakt, że podmiot, jego majątek albo działalność wiążą się z zagranicą, nie przesądza jeszcze o zastosowaniu tego określenia.

W ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja” termin ten służy do oznaczania zagranicznych procedur, które mogą mieć znaczenie dla stosowania krajowych przepisów dotyczących przymusowej restrukturyzacji. Pozwala odróżnić postępowania prowadzone w Polsce od postępowań wszczętych w innym państwie oraz uporządkować sytuacje, w których działania restrukturyzacyjne mają charakter transgraniczny.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega przede wszystkim na jednoznacznym wskazaniu, z jakim rodzajem zagranicznego postępowania mają do czynienia organy, instytucje i inne podmioty stosujące ustawę. Ułatwia to ocenę, czy określone zdarzenie mieści się w zakresie przepisów odnoszących się do współpracy i skutków postępowań restrukturyzacyjnych prowadzonych poza Polską. Definicja ma więc charakter kwalifikacyjny: wskazuje, jakie postępowanie, ze względu na jego rodzaj i miejsce wszczęcia, jest traktowane jako zagraniczne postępowanie przymusowej restrukturyzacji.