Zagraniczne organy nadzoru

„Zagraniczne organy nadzoru” to określenie używane w ustawie o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego. Obejmuje ono instytucje publiczne działające w innych państwach członkowskich niż Rzeczpospolita Polska, jeżeli zgodnie z prawem tych państw mają kompetencje do nadzorowania określonych podmiotów regulowanych.

Pojęcie składa się z kilku istotnych elementów. Po pierwsze, chodzi o organy wykonujące funkcje nadzorcze, a więc uprawnione do kontrolowania lub monitorowania działalności podmiotów objętych regulacją. Po drugie, ich siedziba lub zakres działania musi być związany z innym państwem członkowskim niż Polska. Po trzecie, nie wystarczy sam status organu publicznego. Konieczne jest również posiadanie uprawnienia do sprawowania nadzoru nad podmiotami regulowanymi. Zakres tego pojęcia nie obejmuje zatem dowolnych instytucji zagranicznych, lecz wyłącznie te, którym właściwe przepisy przyznają odpowiednie kompetencje.

W ustawie termin ten służy wskazaniu zagranicznych odpowiedników krajowych organów nadzoru, które mogą być związane z działalnością podmiotów należących do konglomeratu finansowego. Ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy struktura takiego konglomeratu obejmuje podmioty działające w różnych państwach członkowskich. Pozwala ustalić, które organy z tych państw należy uwzględnić przy stosowaniu zasad nadzoru uzupełniającego.

Znaczenie praktyczne polega na tym, że pojęcie wyznacza krąg zagranicznych instytucji właściwych w sprawach nadzorczych. Dzięki temu możliwe jest prawidłowe rozpoznanie, które organy mogą uczestniczyć w ocenie sytuacji podmiotów regulowanych wchodzących w skład tego samego konglomeratu finansowego. Termin odnosi się więc nie do państwa jako takiego ani do wszystkich jego władz, lecz do konkretnych organów posiadających ustawowe lub równoważne uprawnienia nadzorcze.