Zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego

Zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego to, w rozumieniu ustawy „o usługach płatniczych”, podmiot działający poza obszarem państw członkowskich, który może legalnie wydawać pieniądz elektroniczny na podstawie prawa obowiązującego w państwie, w którym ma siedzibę. Pojęcie to odnosi się więc do podmiotu zagranicznego, którego działalność obejmuje emisję pieniądza elektronicznego, a nie do każdej instytucji wykonującej usługi związane z płatnościami.

Aby dany podmiot mieścił się w tej kategorii, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki:

• jego siedziba znajduje się w państwie niebędącym państwem członkowskim,
• podmiot nie jest bankiem zagranicznym,
• prawo państwa jego siedziby przyznaje mu uprawnienie do wydawania pieniądza elektronicznego.

Istotne jest zatem zarówno miejsce siedziby, jak i zakres uprawnień wynikających z prawa państwa macierzystego. Sam fakt, że podmiot ma siedzibę za granicą albo posługuje się określeniem wskazującym na instytucję pieniądza elektronicznego, nie wystarcza do uznania go za zagraniczną instytucję pieniądza elektronicznego. Konieczne jest także to, aby był prawnie umocowany do wydawania pieniądza elektronicznego.

Wyłączenie banku zagranicznego rozdziela tę kategorię od podmiotów, które mają status banku i podlegają właściwym dla nich regulacjom. Definicja służy więc ustaleniu, jakie podmioty zagraniczne są rozpoznawane w ustawie jako instytucje pieniądza elektronicznego, a także odróżnieniu ich od banków zagranicznych i innych podmiotów spoza państw członkowskich.

W praktyce pojęcie ma znaczenie przy ocenie statusu podmiotu uczestniczącego w obrocie związanym z pieniądzem elektronicznym. Pozwala ustalić, czy zagraniczny podmiot spełnia ustawowe kryteria ze względu na siedzibę, charakter działalności i podstawę prawną uprawnienia do wydawania pieniądza elektronicznego. Wszystkie te elementy należy analizować łącznie.