Zagajnik o krótkiej rotacji

„Zagajnik o krótkiej rotacji” to, w rozumieniu ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej, grunt przeznaczony do uprawy określonych gatunków drzew, które mogą odrastać po zbiorze. Istotne jest, aby po ścięciu roślin ich korzenie albo podstawy łodyg pozostały w glebie i umożliwiały pojawienie się nowych pędów w następnym sezonie. Nie chodzi więc o jednorazową uprawę drzew, lecz o taki sposób prowadzenia plantacji, w którym zbiór może być powtarzany bez ponownego sadzenia po każdym cyklu.

Definicja obejmuje trzy rodzaje drzew, a dla każdego z nich określa dwa podstawowe warunki:

• wierzba (Salix sp.), co najmniej 10 000 roślin na hektar i cykl zbioru nie dłuższy niż 8 lat;
• topola (Populus sp.), co najmniej 6500 roślin na hektar i cykl zbioru nie dłuższy niż 8 lat;
• brzoza (Betula sp.), co najmniej 10 000 roślin na hektar i cykl zbioru nie dłuższy niż 10 lat.

Minimalna obsada wskazuje, ile drzew powinno przypadać na hektar gruntu. Z kolei maksymalny cykl zbioru określa najdłuższy dopuszczalny okres między kolejnymi zbiorami. Oba kryteria muszą być spełnione łącznie z warunkiem odrastania roślin po ścięciu. Sama uprawa jednego z wymienionych rodzajów drzew nie wystarcza, jeżeli obsada jest zbyt mała albo drzewa nie pozostawiają w glebie części zdolnych do wypuszczenia nowych pędów.

Pojęcie ma znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy określony grunt i prowadzona na nim uprawa mieszczą się w kategorii zagajnika o krótkiej rotacji objętej ustawą. Pozwala odróżnić takie plantacje od innych upraw leśnych lub drzewnych, w których nie występuje szybkie, powtarzalne odrastanie po zbiorze albo nie są spełnione wymagania dotyczące gatunku, zagęszczenia i długości cyklu. W konsekwencji definicja wyznacza zakres stosowania przepisów, które posługują się tym pojęciem.