Przepis określa zasady ochrony pasa drogowego, drogi i jej urządzeń oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ust. 1 ustanawia ogólny zakaz wykonywania czynności, które mogłyby niszczyć drogę, zmniejszać jej trwałość albo zagrażać bezpieczeństwu. Wymienia też konkretne zakazane działania, między innymi samowolne umieszczanie urządzeń, przedmiotów i materiałów, porzucanie przedmiotów, używanie pojazdów niszczących nawierzchnię, nieuprawniony przejazd pojazdów nienormatywnych, ingerowanie w znaki drogowe, niszczenie rowów i skarp, zwężanie pasa drogowego, odprowadzanie wody lub ścieków na jezdnię, wypasanie zwierząt, rozniecanie ognia w określonych miejscach oraz uszkadzanie zadrzewień przydrożnych. Ograniczenia dotyczą także reklam, w szczególności imitujących znaki i urządzenia bezpieczeństwa ruchu oraz umieszczanych poza obszarem zabudowanym, z określonym wyjątkiem.

Ust. 1a wyłącza spod zakazu dotyczącego urządzeń obcych określone rodzaje infrastruktury, w tym telekomunikacyjną oraz służącą do przesyłania płynów, gazu lub energii, jeżeli pozwalają na to warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizacja urządzeń obcych i reklam wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Przepis określa również sytuacje, w których zarządca może albo musi odmówić, a także zasady instalowania punktów dostępu bezprzewodowego.

Istotne znaczenie praktyczne mają terminy wydania decyzji i kara 500 zł za każdy dzień zwłoki, z wyłączeniem wskazanych okresów. Posiadacze infrastruktury odpowiadają za jej utrzymanie, a zasady ponoszenia kosztów przełożenia urządzeń zależą między innymi od rodzaju infrastruktury i czasu, jaki upłynął od wydania decyzji. Zarządca drogi co do zasady lokalizuje kanał technologiczny przy budowie lub przebudowie drogi, jednak ust. 6ba przewiduje od tego obowiązku określone wyjątki.

o drogach publicznych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1985/60/text/U/D19850060Lj.pdf

Przepis określa, gdzie trafiają opłaty i kary pieniężne związane z korzystaniem z dróg publicznych oraz na jakie cele mogą być przeznaczane. Co do zasady wpływy są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego albo na wyodrębnione rachunki Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Dotyczy to między innymi opłat za przejazd, opłat dodatkowych, opłat z umów oraz wskazanych kar pieniężnych.

Ustawa przewiduje szczególne zasady dla niektórych podmiotów. Opłaty pobierane przez partnera prywatnego w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego stanowią jego przychód. Podobnie opłaty mogą być przychodem drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, jeżeli przewiduje to odpowiednia umowa. Kary określone w art. 13k ust. 1-2f są gromadzone na rachunku pomocniczym Głównego Inspektora Transportu Drogowego, natomiast opłaty elektroniczne i wskazane kary grzywny trafiają na rachunek pomocniczy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a następnie na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego.

Szczególne ograniczenie dotyczy gminy. Co najmniej 65% wpływów z opłat za postój w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania oraz określone opłaty dodatkowe gmina przeznacza wyłącznie na poprawę transportu publicznego, infrastrukturę pieszą lub rowerową, a także zieleń i zadrzewienia. Środki te muszą być gromadzone na wydzielonym rachunku.

Przepis wskazuje także termin przekazywania części wpływów na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, wynoszący dwa dni robocze po zakończeniu tygodnia, w którym środki wpłynęły. Fundusz finansuje między innymi budowę i przebudowę dróg krajowych oraz zakup urządzeń do ważenia pojazdów. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa w rozporządzeniu zasady poboru, rozliczania i zwrotu opłaty elektronicznej, przekazywania wpływów oraz ustanawiania zabezpieczeń.

Przepis określa cele, na jakie mogą być przeznaczane środki funduszu leśnego, oraz zasady ich rozdysponowania. W pierwszej kolejności środki służą nadleśnictwom do wyrównywania niedoborów powstających przy realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej i administracji publicznej w zakresie leśnictwa. Mogą także finansować między innymi wspólne przedsięwzięcia jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych, badania naukowe, tworzenie infrastruktury, sporządzanie planów urządzenia lasu, ocenę i prognozowanie stanu lasów, ochronę przyrody oraz nabywanie określonych gruntów i lasów przez Skarb Państwa.

Odrębne przeznaczenie przewidziano dla środków, o których mowa w art. 57 ust. 2. Mogą one wspierać zalesianie i zadrzewianie gruntów niepaństwowych, usuwanie skutków klęsk w lasach niepaństwowych, cele określone w art. 13a ust. 1 oraz koszty udziału przedstawicieli wojewódzkich ośrodków doradztwa rolniczego w szacowaniu szkód łowieckich. Środki te mogą być również wykorzystywane na ochronę przyrody w parkach narodowych, sporządzanie uproszczonych planów urządzenia lasu oraz działania związane z zapobieganiem dalszemu rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru świń.

Dyrektor Generalny może utworzyć z wydzielonej części funduszu **fundusz stabilizacji**, przeznaczony na usuwanie nadzwyczajnych zagrożeń dla lasów. Nadleśnictwa przy rocznym planie zalesiania gruntów niepaństwowych zasięgają opinii właściwych organów samorządowych. Przepis przewiduje także wydanie rozporządzenia określającego wysokość zryczałtowanych kosztów związanych z udziałem w szacowaniu szkód łowieckich. Dwukrotne użycie sformułowania „mogą być przeznaczone” wskazuje, że wymienione zadania mają charakter dopuszczalnych celów finansowania, a nie jednolitego obowiązku wykorzystania środków.

o lasach.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1991/444/text/U/D19910444Lj.pdf

Przepis określa finansowe skutki wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej. Osoba, która uzyskała zezwolenie, musi uiścić należność i opłaty roczne, a w przypadku gruntów leśnych także jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu. Obowiązek powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntu z produkcji.

Istotne znaczenie mają zasady dotyczące zmiany właściciela. Jeżeli grunt objęty decyzją nie został jeszcze wyłączony, należności i opłaty obciążają nabywcę, który dokonał wyłączenia. Jeżeli grunt był już wyłączony, na nabywcę przechodzi obowiązek uiszczania opłat rocznych. Zbywający ma w obu sytuacjach obowiązek uprzedzić nabywcę o tym obciążeniu. Właściciel, który w ciągu 2 lat zrezygnuje w całości lub części z prawa do wyłączenia, może otrzymać proporcjonalny zwrot uiszczonej należności, wypłacany w terminie do trzech miesięcy od zgłoszenia rezygnacji.

Przepis wskazuje także sposób ustalania odszkodowania za przedwczesny wyrąb. Co do zasady jest ono różnicą między przewidywaną wartością drzewostanu w wieku rębności a jego wartością w chwili wyrębu. Dla młodszych drzewostanów obejmuje koszty założenia i pielęgnacji. Szczegółowe zasady ma określić minister właściwy do spraw środowiska.

Należność pomniejsza się o rynkową wartość gruntu. Termin jej zapłaty wynosi do 60 dni od ostateczności decyzji, natomiast opłatę roczną uiszcza się do 30 czerwca danego roku. Ust. 7 i 11 przewidują odrębne podstawy należności, lecz ich wysokości nie podano w przytoczonym tekście. Dla części inwestycji użyteczności publicznej, spełniających określone warunki, możliwe jest umorzenie całości lub części należności, opłat rocznych, a przy gruntach leśnych także odszkodowania. Towarzyszą temu ograniczenia dotyczące rodzaju inwestycji, powierzchni gruntu i braku możliwości realizacji inwestycji poza gruntami chronionymi.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1995/78/text/U/D19950078Lj.pdf

Przepis określa obowiązki właścicieli gruntów stanowiących użytki rolne oraz gruntów zrekultywowanych na cele rolne w zakresie ochrony gleby przed degradacją. Podstawowym obowiązkiem właściciela jest przeciwdziałanie degradacji, w szczególności erozji i ruchom masowym ziemi.

Ze względu na ochronę gleb właściwy organ wymieniony w art. 5 może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi zastosowanie określonych form zabezpieczenia gruntu. Mogą one polegać na zalesieniu, zadrzewieniu lub zakrzewieniu gruntów albo na założeniu na nich trwałych użytków zielonych. Właścicielowi przysługuje zwrot kosztów zakupu niezbędnych nasion i sadzonek ze środków budżetu województwa, o których mowa w art. 22b ust. 1. Jeżeli wykonanie takiego nakazu zmniejszy produkcję roślinną i spowoduje szkodę, właścicielowi przysługuje odszkodowanie z tych środków, wypłacane przez okres 10 lat.

Odrębny obowiązek dotyczy urządzeń przeciwerozyjnych i urządzeń melioracji szczegółowych. Właściciel gruntów, na których się znajdują, musi utrzymywać je w stanie sprawności technicznej.

Jeżeli z winy właściciela wystąpią inne formy degradacji, w tym wynikające z nieprzestrzegania przepisów o ochronie roślin uprawnych przed chorobami, szkodnikami i chwastami, wójt może nakazać wykonanie odpowiednich zabiegów w określonym terminie. Niewykonanie decyzji prowadzi do wykonania zastępczego na koszt właściciela. Do czasu zwrotu tych kosztów wykorzystuje się środki budżetu województwa, o których mowa w art. 22b ust. 1. Przepis łączy więc obowiązek zapobiegania degradacji z możliwością nałożenia konkretnych działań, a także określa zasady finansowania ochrony i odpowiedzialności za zaniechania.

Przepis wyjaśnia, jakie grunty są uznawane za **grunty rolne** i **grunty leśne** w rozumieniu ustawy. Ma to znaczenie dla ustalenia, czy dana nieruchomość należy do jednej z tych kategorii, także wtedy, gdy nie jest wykorzystywana wyłącznie do uprawy lub prowadzenia gospodarki leśnej.

Za grunty rolne uznaje się przede wszystkim użytki rolne wskazane w ewidencji gruntów. Kategoria ta obejmuje również grunty pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi służącymi wyłącznie rolnictwu, a także grunty zajęte przez budynki, urządzenia i obiekty związane z gospodarstwem rolnym, produkcją rolniczą oraz przetwórstwem rolno-spożywczym. Szczególne zasady dotyczą obiektów biogazowni rolniczej spełniającej warunki określone w art. 4 ust. 1 wskazanej w przepisie ustawy. Do gruntów rolnych mogą należeć także tereny między takimi obiektami lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie, w tym dojazdy, place i miejsca magazynowania, jeżeli tworzą zorganizowaną całość gospodarczą, wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, a ich łączna powierzchnia nie przekracza 1 ha.

Definicja obejmuje ponadto grunty związane z produkcją uznaną za dział specjalny, parki wiejskie, zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne, rodzinne ogrody działkowe, ogrody botaniczne, urządzenia służące gospodarce wodnej i ochronie gruntów, torfowiska, oczka wodne oraz drogi dojazdowe do gruntów rolnych.

Gruntami leśnymi są lasy, grunty zrekultywowane dla gospodarki leśnej oraz drogi dojazdowe do gruntów leśnych. Jednocześnie przepis wyłącza z kategorii gruntów rolnych tereny zajęte przez parki i ogrody wpisane do rejestru zabytków.

Zadrzewienia

Zadrzewienia w przepisach

o drogach publicznych.2 przepisy

o lasach.1 przepis

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.3 przepisy

Prawo ochrony środowiska1 przepis

o gospodarce nieruchomościami1 przepis