Zaburzenie elektromagnetyczne

Zaburzenie elektromagnetyczne to pojęcie używane w ustawie „Kompatybilność elektromagnetyczna” do określenia takiego zjawiska związanego z oddziaływaniem elektromagnetycznym, które może wywołać niekorzystne skutki. Chodzi przede wszystkim o możliwość pogorszenia działania urządzeń, a także o potencjalny negatywny wpływ na materię ożywioną lub nieożywioną.

Istotne są więc trzy elementy tego pojęcia:

• wystąpienie zjawiska elektromagnetycznego, niezależnie od jego konkretnej postaci,
• możliwość obniżenia jakości działania urządzenia albo niekorzystnego oddziaływania na materię,
• potencjalny charakter skutku, ponieważ nie trzeba wykazywać, że pogorszenie lub szkoda już nastąpiły.

Definicja nie ogranicza zaburzenia do sytuacji, w której urządzenie przestaje działać całkowicie. Wystarczające może być samo pogorszenie jakości jego działania. Również wpływ na materię został ujęty szeroko, bez ograniczenia wyłącznie do urządzeń. Oznacza to, że znaczenie może mieć zarówno oddziaływanie na elementy ożywione, jak i na przedmioty lub inne składniki materii nieożywionej.

W ustawie pojęcie to służy wyznaczeniu rodzaju zjawisk, które są istotne z punktu widzenia kompatybilności elektromagnetycznej. Pozwala oceniać, czy dane oddziaływanie może zakłócać prawidłowe funkcjonowanie urządzeń albo powodować niekorzystne skutki w otoczeniu. Definicja koncentruje się zatem nie na źródle zaburzenia ani na sposobie jego powstania, lecz na jego możliwym wpływie.

W praktyce jest to pojęcie ocenne. Przy ustalaniu, czy dane zjawisko stanowi zaburzenie elektromagnetyczne, znaczenie ma jego zdolność do obniżenia jakości działania urządzeń lub do niekorzystnego oddziaływania na materię. Nie jest konieczne, aby skutki były powszechne, trwałe albo całkowite. Wystarczy, że zjawisko może wywołać taki skutek, aby mieściło się w zakresie ustawowej definicji.