Art. 212ba Kodeksu karnego wykonawczego wprowadza szczególne środki ochrony dla tymczasowo aresztowanych, którzy w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym są narażeni na poważne zagrożenie życia lub zdrowia. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa osobom, które mogą być narażone na niebezpieczeństwo z powodu swojej roli w postępowaniu karnym, np. jako świadkowie, pokrzywdzeni, podejrzani lub oskarżeni.

#### 1. Przesłanki zastosowania szczególnej ochrony

Przepis określa, że szczególna ochrona może być zastosowana, gdy wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia takiego zagrożenia dla życia lub zdrowia tymczasowo aresztowanego. Przesłanki te muszą być oceniane indywidualnie w każdym przypadku, a decyzja o zastosowaniu ochrony powinna być oparta na konkretnych dowodach i okolicznościach.

#### 2. Środki ochrony

Art. 212ba § 1 wymienia różne środki, które mogą być zastosowane w ramach szczególnej ochrony, takie jak:
- Stały nadzór i cenzura korespondencji,
- Kontrola rozmów w trakcie widzeń,
- Zakaz pozostawiania tymczasowo aresztowanego samotnie w celi mieszkalnej lub innym pomieszczeniu, z wyjątkiem cel i pomieszczeń monitorowanych,
- Wzmożona obserwacja zachowania,
- Zwiększenie stopnia izolacji od innych tymczasowo aresztowanych,
- Częstsza wizytacja celi mieszkalnej,
- Określenie szczególnego sposobu korzystania z zabezpieczeń techniczno-ochronnych,
- Częstsza kontrola posiadanych przedmiotów, w tym leków,
- Częstsza kontrola celi mieszkalnej.

Środki te mają na celu minimalizowanie ryzyka dla życia i zdrowia tymczasowo aresztowanego, jednak muszą być stosowane w sposób proporcjonalny i z poszanowaniem godności ludzkiej.

#### 3. Procedura objęcia szczególną ochroną

Decyzję o objęciu szczególną ochroną podejmuje dyrektor aresztu śledczego z urzędu lub na wniosek sądu, prokuratora lub samego tymczasowo aresztowanego. Wniosek musi zawierać uzasadnienie oraz wskazanie czasu trwania ochrony, nie dłuższego niż 3 miesiące. Przed podjęciem decyzji dyrektor zasięga opinii odpowiednich organów, a do czasu jej otrzymania może tymczasowo stosować środki ochrony.

#### 4. Przedłużenie i cofnięcie ochrony

Jeżeli po upływie terminu ochrony zagrożenie nadal istnieje, ochrona może być przedłużona na kolejny okres. Decyzja o przedłużeniu musi być wydana w sposób zapewniający ciągłość ochrony. W przypadku ustania przyczyny ochrony, dyrektor aresztu może cofnąć ochronę na wniosek sądu, prokuratora lub z urzędu.

#### 5. Informowanie o decyzjach

Decyzje o objęciu, przedłużeniu lub cofnięciu ochrony muszą być doręczone tymczasowo aresztowanemu oraz odpowiednim organom. W przypadku przeniesienia tymczasowo aresztowanego do innego aresztu, dyrektor aresztu, w którym przebywał, informuje dyrektora nowego aresztu o zastosowanej ochronie.

### Podsumowanie

Art. 212ba Kodeksu karnego wykonawczego wprowadza kompleksowy system ochrony dla tymczasowo aresztowanych, którzy są narażeni na poważne zagrożenie życia lub zdrowia. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa tym osobom, jednocześnie dbając o to, aby stosowane środki były proporcjonalne i nie naruszały godności ludzkiej. Procedura objęcia ochroną jest szczegółowo uregulowana, co ma na celu zapewnienie transparentności i skuteczności działań ochronnych.

Kodeks karny wykonawczy

Art. 216 Kodeksu pracy nakłada na pracodawcę obowiązek wyposażenia maszyn i innych urządzeń technicznych w odpowiednie zabezpieczenia, jeżeli te nie spełniają wymagań określonych w art. 215. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i higieny pracy, co jest jednym z fundamentalnych obowiązków pracodawcy.

### Analiza przepisu:

1. **Obowiązek pracodawcy**:
   Pracodawca jest zobowiązany do wyposażenia maszyn i urządzeń technicznych w odpowiednie zabezpieczenia. Oznacza to, że nie może on dopuścić do użytkowania maszyn, które nie spełniają określonych wymagań bezpieczeństwa, bez uprzedniego ich zabezpieczenia.

2. **Zależność od warunków lokalnych**:
   Przepis uwzględnia, że konstrukcja zabezpieczeń może być uzależniona od specyficznych warunków lokalnych. Oznacza to, że pracodawca musi dostosować zabezpieczenia do konkretnego środowiska pracy, co może wymagać indywidualnego podejścia do każdej maszyny lub urządzenia.

3. **Zakres odpowiedzialności**:
   Odpowiedzialność za wyposażenie maszyn w odpowiednie zabezpieczenia spoczywa wyłącznie na pracodawcy. Nie może on przerzucać tego obowiązku na pracowników ani na inne podmioty.

### Praktyczne implikacje:

- **Ocena ryzyka**:
  Pracodawca powinien przeprowadzić ocenę ryzyka związanego z użytkowaniem maszyn i urządzeń technicznych. Na podstawie tej oceny powinien zidentyfikować, które maszyny wymagają dodatkowych zabezpieczeń.

- **Dostosowanie zabezpieczeń**:
  W zależności od wyników oceny ryzyka oraz specyficznych warunków lokalnych, pracodawca musi dostosować zabezpieczenia do konkretnych potrzeb. Może to obejmować instalację osłon, systemów alarmowych, czy też innych środków technicznych.

- **Szkolenie pracowników**:
  Pracodawca powinien również zapewnić odpowiednie szkolenie dla pracowników, aby byli oni świadomi zagrożeń i wiedzieli, jak korzystać z maszyn w sposób bezpieczny.

- **Kontrola i konserwacja**:
  Regularna kontrola i konserwacja zabezpieczeń jest niezbędna, aby zapewnić ich skuteczność. Pracodawca powinien ustanowić procedury monitorowania stanu technicznego maszyn i urządzeń oraz podejmować działania naprawcze w razie potrzeby.

### Konsekwencje naruszenia przepisu:

Naruszenie obowiązków wynikających z art. 216 Kodeksu pracy może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych dla pracodawcy. Mogą to być sankcje administracyjne, kary finansowe, a w przypadku wypadków przy pracy - odpowiedzialność cywilna i karna. Ponadto, brak odpowiednich zabezpieczeń może skutkować roszczeniami odszkodowawczymi ze strony poszkodowanych pracowników.

### Podsumowanie:

Art. 216 Kodeksu pracy jest kluczowym przepisem mającym na celu ochronę zdrowia i życia pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych warunków pracy. Pracodawcy muszą traktować ten obowiązek z najwyższą powagą, dostosowując zabezpieczenia do specyficznych warunków lokalnych i regularnie monitorując ich skuteczność.

Kodeks pracy

Art. 613 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje kwestie związane z uznawaniem obiektów za szczególnie ważne dla obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz zapewnieniem warunków do ich ochrony. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa narodowego i obejmuje szeroki zakres działań, od planowania po bezpośrednią ochronę fizyczną.

#### 1. Uznawanie obiektów za szczególnie ważne

Rada Ministrów ma kompetencje do uznawania obiektów za szczególnie ważne dla obronności lub bezpieczeństwa państwa. Decyzje te są podejmowane na podstawie oceny strategicznego znaczenia danego obiektu. Może to obejmować infrastrukturę krytyczną, takie jak elektrownie, wodociągi, systemy komunikacyjne, a także obiekty wojskowe.

#### 2. Przygotowywanie szczególnej ochrony

Przygotowywanie szczególnej ochrony obiektów obejmuje różnorodne działania:

- **Prace koncepcyjne i planistyczne**: Opracowanie i aktualizowanie planów ochrony.
- **Organizacyjne i logistyczne**: Zapewnienie zasobów ludzkich, finansowych i materiałowych.
- **Techniczne i szkoleniowe**: Utworzenie systemów technicznych i przeprowadzenie szkoleń.
- **Kontrolne**: Monitorowanie i kontrola realizacji planów ochrony.

#### 3. Prowadzenie szczególnej ochrony

Prowadzenie szczególnej ochrony obiektów obejmuje:

- **Bezpośrednią ochronę fizyczną**: Ochrona fizyczna i techniczne zabezpieczenie obiektów.
- **System alarmowania i powiadamiania**: Realizacja przedsięwzięć w ramach systemu alarmowego.
- **Działania obronne Sił Zbrojnych**: Rozbudowa inżynieryjna, system ognia, obrona przeciwlotnicza i ochrona przed skażeniami.
- **Inne działania**: Działania wynikające ze specyfiki i charakteru zagrożeń dla danego obiektu.

#### 4. Podmioty odpowiedzialne za przygotowywanie i prowadzenie ochrony

Szczególna ochrona obiektów jest przygotowywana przez różne organy, instytucje, formacje, przedsiębiorców lub jednostki organizacyjne, które mają w swojej właściwości dane obiekty. Prowadzenie ochrony jest realizowane przez jednostki zmilitaryzowane, co podkreśla znaczenie i powagę tych działań.

#### 5. Współdziałanie z innymi służbami

Art. 613 przewiduje możliwość współdziałania z Policją, Państwową Strażą Pożarną oraz Siłami Zbrojnymi. Zakres tego współdziałania jest określony przez odpowiednich ministrów: ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Współpraca ta jest kluczowa dla skutecznej ochrony obiektów, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych.

### Podsumowanie

Art. 613 ustawy o obronie Ojczyzny jest kompleksowym przepisem, który reguluje kwestie związane z ochroną obiektów o szczególnym znaczeniu dla obronności i bezpieczeństwa państwa. Przepis ten nakłada na Radę Ministrów obowiązek uznawania takich obiektów oraz zapewnienia warunków do ich ochrony. Proces ten obejmuje szeroki zakres działań, od planowania po bezpośrednią ochronę fizyczną, i angażuje różne organy i instytucje, co podkreśla jego strategiczne znaczenie dla bezpieczeństwa narodowego.

o obronie Ojczyzny

Osoba, której autorskie prawa majątkowe naruszono, może żądać od naruszającego zaprzestania naruszania oraz usunięcia jego skutków. Może także domagać się naprawienia szkody. Odszkodowanie może być ustalone na zasadach ogólnych albo jako suma odpowiadająca dwukrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili dochodzenia roszczenia byłoby należne za zgodę na korzystanie z utworu. Jeżeli naruszenie było zawinione, suma ta może odpowiadać trzykrotności tego wynagrodzenia. Uprawniony może również żądać wydania uzyskanych korzyści. Niezależnie od tych roszczeń uprawniony może domagać się jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie. Może też żądać publicznego podania części albo całości orzeczenia sądu, w sposób i w zakresie określonym przez sąd. Jeżeli naruszenie było niezawinione, sąd, na wniosek naruszającego i za zgodą uprawnionego, może nakazać zapłatę odpowiedniej sumy na rzecz uprawnionego, gdy zaprzestanie naruszania lub usunięcie jego skutków byłoby dla naruszającego niewspółmiernie dotkliwe. Na wniosek uprawnionego sąd może rozstrzygnąć także o bezprawnie wytworzonych przedmiotach oraz o środkach i materiałach użytych do ich wytworzenia. Może nakazać ich wycofanie z obrotu, przyznać je uprawnionemu na poczet odszkodowania albo zarządzić ich zniszczenie. Sąd uwzględnia wagę naruszenia i interesy osób trzecich. Przyjmuje się, że wskazane środki i materiały należą do naruszającego. Te zasady stosuje się odpowiednio także do usuwania lub obchodzenia technicznych zabezpieczeń, jeżeli ma to służyć bezprawnemu korzystaniu z utworu, a także do usuwania lub zmiany elektronicznych informacji o zarządzaniu prawami oraz świadomego rozpowszechniania utworów bez takich informacji.

o prawie autorskim i prawach pokrewnych

#### 1. Uprawnienia osób niepełnosprawnych

Art. 8 Prawa o ruchu drogowym wprowadza szczególne uprawnienia dla osób niepełnosprawnych, które legitymują się kartą parkingową. Przepis ten umożliwia im niestosowanie się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 3a. Jest to istotne ułatwienie, które ma na celu poprawę mobilności osób niepełnosprawnych oraz ich integrację społeczną.

#### 2. Zakres stosowania

Przepis ten stosuje się nie tylko do osób niepełnosprawnych kierujących pojazdem, ale również do:
- kierujących pojazdem, którzy przewożą osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową,
- kierujących pojazdem należącym do placówki zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych, przewożących osoby mające znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

#### 3. Umieszczenie karty parkingowej

Karta parkingowa musi być umieszczona za przednią szybą pojazdu w sposób umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. W przypadku pojazdów bez przedniej szyby, karta powinna być umieszczona w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu.

#### 4. Wydawanie karty parkingowej

Karta parkingowa jest wydawana:
- osobom niepełnosprawnym zaliczonym do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się,
- osobom niepełnosprawnym, które nie ukończyły 16 roku życia, mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się,
- placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych.

#### 5. Procedura wydawania karty

Karta parkingowa jest wydawana za opłatą przez przewodniczącego powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wydanie karty następuje na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień.

#### 6. Okres ważności karty

Karta parkingowa wydawana jest na okres ważności orzeczenia, jednak nie dłużej niż na 5 lat dla osób fizycznych i na 3 lata dla placówek.

#### 7. Zwrot karty

W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych, karta parkingowa musi być niezwłocznie zwrócona organowi, który ją wydał. Karta traci ważność po upływie terminu ważności, w przypadku zgłoszenia jej utraty, zwrotu, likwidacji placówki lub śmierci osoby, której wydano kartę.

#### 8. Opłaty i dochody budżetowe

Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Dochody z opłat stanowią dochód budżetu państwa.

#### 9. Rozporządzenia wykonawcze

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z odpowiednimi ministrami, określa w drodze rozporządzenia wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych, zasady nadawania numerów, tryb postępowania w sprawie zwrotu kart oraz wzór wniosku o wydanie karty. Minister określa również rodzaj placówek uprawnionych do uzyskania karty oraz wysokość opłaty za jej wydanie.

### Podsumowanie

Art. 8 Prawa o ruchu drogowym stanowi istotne narzędzie wspierające mobilność osób niepełnosprawnych. Przepisy te są szczegółowo uregulowane, aby zapewnić jednolitą procedurę wydawania i użytkowania kart parkingowych, co ma na celu ułatwienie życia osobom z ograniczoną zdolnością poruszania się oraz ich integrację społeczną.

Prawo o ruchu drogowym

Prawo ochrony środowiska

Art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska (POŚ) stanowi kluczowy element regulacji dotyczących planowania przestrzennego i ochrony środowiska w Polsce. Przepis ten nakłada obowiązek uwzględniania szeregu ograniczeń wynikających z różnych ustaw i regulacji przy tworzeniu planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ust. 1
W pierwszym ustępie wymieniono szereg obszarów i form ochrony przyrody, które muszą być uwzględniane przy tworzeniu planów zagospodarowania przestrzennego. Należą do nich m.in. parki narodowe, rezerwaty przyrody, obszary Natura 2000, a także inne formy ochrony przyrody przewidziane w ustawie o ochronie przyrody. Ponadto, uwzględnia się również obszary ograniczonego użytkowania, strefy przemysłowe, obszary ciche oraz strategiczne mapy hałasu. W kontekście prawa wodnego, uwzględnia się warunki korzystania z wód oraz strefy ochronne ujęć wód i zbiorników wód śródlądowych. Nowością jest uwzględnienie przepisów ustawy o wielkoobszarowych terenach zdegradowanych.

#### Ust. 2
Drugi ustęp nakłada obowiązek przeprowadzania linii komunikacyjnych, napowietrznych i podziemnych rurociągów, linii kablowych oraz innych obiektów liniowych w sposób minimalizujący ich oddziaływanie na środowisko. W szczególności, należy chronić walory krajobrazowe oraz zapewnić możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

#### Ust. 3
Trzeci ustęp wprowadza zakaz budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi w obrębie zwartej zabudowy miast i wsi. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna tylko pod warunkiem, że prowadzi do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia ryzyka wystąpienia poważnych awarii przemysłowych.

#### Ust. 4
Czwarty ustęp stanowi wyjątek od ustępu trzeciego, pozwalając na budowę i rozbudowę zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, o ile miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie zawierają ograniczeń dotyczących takich zakładów.

#### Ust. 5
Piąty ustęp nakłada obowiązek lokalizowania zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w bezpiecznej odległości od siebie oraz od innych obiektów, takich jak budynki mieszkalne, obiekty użyteczności publicznej, uprawy wieloletnie, drogi krajowe i linie kolejowe o znaczeniu państwowym.

#### Ust. 6
Szósty ustęp wprowadza analogiczny obowiązek lokalizowania wielorodzinnych budynków mieszkalnych, obiektów użyteczności publicznej oraz innych wymienionych obiektów w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

#### Ust. 7
Siódmy ustęp daje organom Inspekcji Ochrony Środowiska możliwość nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych na istniejące zakłady, dla których bezpieczna odległość nie została zachowana, po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej.

#### Ust. 8
Ósmy ustęp umożliwia komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydanie decyzji nakładającej na prowadzącego zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej obowiązek opracowania i przedłożenia informacji dotyczących prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz jej potencjalnych skutków i zasięgu.

#### Ust. 9
Dziewiąty ustęp precyzuje, że koszty opracowania i przedłożenia informacji, o których mowa w ustępie ósmym, pokrywa prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

### Podsumowanie
Art. 73 POŚ jest kluczowym przepisem mającym na celu ochronę środowiska oraz zdrowia i życia ludzi w kontekście planowania przestrzennego. Przepis ten nakłada szereg obowiązków na organy administracji publicznej oraz podmioty prowadzące działalność gospodarczą, mających na celu minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko oraz ograniczenie ryzyka wystąpienia poważnych awarii przemysłowych.

Przepis wprowadza wyjątek dotyczący transportu wartości pieniężnych. Jeżeli ich wartość nie przekracza 0,2 jednostki obliczeniowej, taki transport nie musi być objęty ochroną fizyczną ani zabezpieczeniem technicznym. Oznacza to, że w przypadku transportu mieszczącego się w tym limicie przepis nie wymaga stosowania tych form ochrony. Kluczowe znaczenie ma nieprzekroczenie wskazanego progu wartości.

w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne

Przepis określa, że miejsce, w którym muzeum przechowuje lub prezentuje swoje zbiory, powinno być chronione na dwa sposoby. Pierwszy to ochrona fizyczna, czyli zapewnienie bezpośredniej ochrony miejsca i zbiorów. Drugi to stosowanie zabezpieczeń technicznych, a więc rozwiązań służących ochronie przed zagrożeniami. Oba sposoby odnoszą się zarówno do pomieszczeń magazynowych, jak i wystawowych. Przepis nie wskazuje konkretnych urządzeń ani form ochrony.

w sprawie zabezpieczania zbiorów muzeum przed pożarem, kradzieżą i innym niebezpieczeństwem grożącym ich zniszczeniem lub utratą #przypis#2#przypis#

Przepis nakłada na dyrektorów muzeów obowiązek dostosowania zabezpieczeń technicznych do wymogów określonych w rozporządzeniu. Na wykonanie tego obowiązku mają 12 miesięcy. Okres ten liczy się od dnia wejścia w życie rozporządzenia, a nie od dnia podjęcia przez dyrektora decyzji lub rozpoczęcia prac. Regulacja wskazuje więc adresatów obowiązku, jego przedmiot oraz termin realizacji.

Zabezpieczenia techniczne stosowane w miejscach przechowywania i eksponowania zbiorów powinny być dobierane indywidualnie. Należy uwzględnić dwa elementy: możliwe zagrożenia oraz wartość chronionych zbiorów. Oznacza to, że zarówno rodzaj zabezpieczeń, jak i zakres ich zastosowania powinny odpowiadać ryzyku oraz znaczeniu zabezpieczanych przedmiotów. Przepis nie wskazuje jednego rozwiązania właściwego dla wszystkich zbiorów.

Przepis wskazuje, w jaki sposób należy spełnić wymaganie dotyczące ochrony miejsca uprawy konopi innych niż włókniste. Konieczne jest posiadanie instalacji alarmowej oraz jej używanie. Alarm ma reagować za każdym razem, gdy ktoś próbuje pokonać zabezpieczenia techniczne albo faktycznie je przełamie, a także gdy podejmuje próbę wejścia na teren uprawy bez uprawnienia. Ochrona obejmuje więc zarówno samo naruszenie zabezpieczeń, jak i próbę nieuprawnionego wejścia.

Zabezpieczenie techniczne

Zabezpieczenie techniczne w przepisach

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks pracy1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o prawie autorskim i prawach pokrewnych1 przepis

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

Prawo ochrony środowiska2 przepisy

w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne1 przepis

w sprawie zabezpieczania zbiorów muzeum przed pożarem, kradzieżą i innym niebezpieczeństwem grożącym ich zniszczeniem lub utratą #przypis#2#przypis#3 przepisy

w sprawie zabezpieczenia upraw konopi innych niż włókniste oraz przechowywania zbiorów ziela lub żywicy tych konopi #przypis#2#przypis#1 przepis