Zabezpieczenie na niematerialnych instrumentach finansowych

Zabezpieczenie na niematerialnych instrumentach finansowych to forma zabezpieczenia finansowego ustanowionego na instrumentach, które nie mają postaci papierowego ani innego materialnego dokumentu. Istnienie tych instrumentów oraz ich przypisanie do określonej osoby wynika z odpowiedniego zapisu w systemie ewidencyjnym, a nie z posiadania dokumentu.

Zgodnie z definicją z ustawy „Niektóre zabezpieczenia finansowe”, aby dane zabezpieczenie mieściło się w tym pojęciu, muszą wystąpić łącznie następujące elementy:

• przedmiotem zabezpieczenia są instrumenty finansowe niemające formy dokumentu,
• zabezpieczenie zostało odnotowane w odpowiedniej ewidencji,
• zapis znajduje się na rachunku lub koncie prowadzonym przez właściwy podmiot.

Ustawa wskazuje kilka rodzajów miejsc, w których taki zapis może się znaleźć. Może to być rachunek papierów wartościowych, rachunek zbiorczy albo inny rachunek służący do zapisywania instrumentów finansowych, które nie są papierami wartościowymi. Definicja obejmuje także konto depozytowe oraz inną ewidencję papierów wartościowych prowadzoną przez właściwe podmioty. Nie chodzi więc wyłącznie o jeden konkretny rodzaj rachunku, lecz o formalny i możliwy do ustalenia zapis w systemie obsługującym dane instrumenty.

Znaczenie tego pojęcia polega na połączeniu zabezpieczenia z bezdokumentową postacią instrumentów finansowych oraz z ich ujawnieniem w określonej ewidencji. Zapis pozwala zidentyfikować instrumenty objęte zabezpieczeniem i powiązać je z ustanowionym zabezpieczeniem. W praktyce ma to znaczenie dla obrotu instrumentami finansowymi, które funkcjonują w formie zapisów na rachunkach lub kontach, a także dla stosowania przepisów ustawy dotyczących zabezpieczeń finansowych na takich instrumentach. Terminem tym nie określa się zatem dowolnego zabezpieczenia związanego z instrumentami finansowymi, lecz zabezpieczenie dotyczące instrumentów niematerialnych i odpowiednio zarejestrowane.