Art. 204c Kodeksu karnego wykonawczego reguluje kwestie osobistych kontaktów sprawcy przebywającego w zakładzie psychiatrycznym z osobami odwiedzającymi. Przepis ten wprowadza zasadę, że takie kontakty mogą odbywać się wyłącznie za zgodą kierowników zakładów psychiatrycznych, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2 lub 3 Kodeksu karnego wykonawczego.

Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zarówno pacjentów, jak i personelu oraz innych osób przebywających w zakładzie psychiatrycznym. Wprowadzenie wymogu uzyskania zgody kierownika zakładu na osobiste kontakty sprawcy z osobami odwiedzającymi pozwala na kontrolowanie i monitorowanie tych kontaktów, co jest szczególnie istotne w kontekście osób, które mogą wykazywać zachowania niebezpieczne.

Możliwość odmowy udzielenia zgody na takie kontakty jest uzasadniona w sytuacjach, gdy istnieje ryzyko, że kontakty te mogą prowadzić do wzrostu ryzyka zachowań niebezpiecznych. Przykładowo, może to dotyczyć sytuacji, w których osoba odwiedzająca może wpływać negatywnie na stan psychiczny pacjenta, prowokować go do agresji lub innych niebezpiecznych zachowań, bądź też w sytuacjach, gdy istnieje ryzyko przemytu niebezpiecznych przedmiotów lub substancji.

Warto zauważyć, że przepis ten nie wprowadza automatycznego zakazu kontaktów, lecz pozostawia decyzję w gestii kierownika zakładu psychiatrycznego, który na podstawie oceny konkretnej sytuacji może wyrazić zgodę lub odmówić jej udzielenia. Taka konstrukcja przepisu pozwala na elastyczne podejście do kwestii kontaktów osobistych, uwzględniając indywidualne okoliczności każdego przypadku.

Podsumowując, art. 204c Kodeksu karnego wykonawczego stanowi istotny element systemu zapewnienia bezpieczeństwa w zakładach psychiatrycznych, umożliwiając kontrolowanie kontaktów osobistych sprawców z osobami odwiedzającymi i minimalizując ryzyko wystąpienia niebezpiecznych sytuacji.

Wzrost ryzyka

Wzrost ryzyka w przepisach