Przepis określa szczególny warunek wznowienia postępowania. Jest ono możliwe tylko wtedy, gdy osoba zainteresowana wykaże, że nie mogła brać udziału w sprawie i że stało się tak bez jej winy. Nie wystarczy więc samo twierdzenie o braku udziału. Konieczne jest wykazanie zarówno niemożności uczestniczenia w postępowaniu, jak i braku odpowiedzialności tej osoby za tę sytuację. Przepis odsyła w tym zakresie do regulacji wskazanej w Kodeksie postępowania cywilnego.

Kodeks morski

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne można wznowić, gdy ujawnią się poważne nieprawidłowości lub nowe informacje. Dotyczy to między innymi fałszywych dowodów, nieznanych wcześniej istotnych okoliczności, naruszenia przepisów mogącego wpłynąć na rozstrzygnięcie albo uchylenia lub zmiany decyzji czy orzeczenia, na którym oparto rozstrzygnięcie. Podstawą wznowienia może być także prawomocne uniewinnienie albo umorzenie postępowania karnego, karnego skarbowego lub w sprawie o wykroczenie w przypadkach wskazanych w przepisie. Wznowienie jest możliwe również wtedy, gdy wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zmienił się lub utracił moc przepis będący podstawą orzeczenia. W takim przypadku wniosek należy złożyć w ciągu miesiąca od wejścia w życie tego orzeczenia. Wniosek składa się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, co do zasady w ciągu 30 dni od uzyskania informacji o przyczynie wznowienia. Postępowanie może też zostać wznowione z urzędu. Nie można wznowić go na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności przewinienia ani, co do zasady, po 10 latach od uprawomocnienia się orzeczenia. Ten drugi limit nie dotyczy spraw zakończonych wydaleniem ze służby. Na odmowę wznowienia przysługuje zażalenie w ciągu 7 dni, a w przypadku rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wznowienie

Wznowienie w przepisach

Kodeks morski1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o Policji1 przepis