Wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ

Wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ to szczególny sposób wytwarzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, uregulowany w ustawie „Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego”. Określenie in situ wskazuje, że materiał powstaje bezpośrednio w miejscu, w którym ma zostać wykorzystany, a nie w odrębnym zakładzie lub miejscu przeznaczonym wyłącznie do jego produkcji.

Pojęcie obejmuje kilka łącznie występujących elementów:

• wytwarzanie prowadzi przedsiębiorca, a więc podmiot wykonujący działalność gospodarczą;
• materiał jest przeznaczony do użytku cywilnego;
• wytwarzanie odbywa się na potrzeby własne przedsiębiorcy, nie zaś w celu przekazania materiału innemu podmiotowi jako odbiorcy;
• produkcja ma miejsce tam, gdzie materiał będzie użyty;
• wytworzony materiał jest przeznaczony do użycia bezpośrednio po zakończeniu wytwarzania.

Istotą tej kategorii jest więc połączenie miejsca produkcji i miejsca wykorzystania oraz brak założenia dłuższego przechowywania albo przemieszczania gotowego materiału. Nie chodzi o samo wytworzenie materiału wybuchowego przez przedsiębiorcę, lecz o wytworzenie go w konkretnym miejscu użycia, w ilości i czasie związanych z własnym zastosowaniem. Sformułowanie „bezpośrednio po wytworzeniu” podkreśla, że materiał nie jest przygotowywany z myślą o zwykłym magazynowaniu czy późniejszym wykorzystaniu w innym miejscu.

W ustawie definicja porządkuje zakres pojęcia i pozwala odróżnić ten szczególny model działania od wytwarzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do obrotu, transportu lub wykorzystania w innym miejscu. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy dana czynność mieści się w regulowanym ustawą sposobie wytwarzania. Decydujące są wszystkie wskazane przesłanki łącznie: status przedsiębiorcy, własne potrzeby, miejsce użycia, cywilne przeznaczenie materiału oraz jego bezpośrednie wykorzystanie po wytworzeniu.