Wysokosprawna kogeneracja

Wysokosprawna kogeneracja to sposób jednoczesnego wytwarzania energii elektrycznej albo mechanicznej oraz ciepła użytkowego, który przynosi określoną oszczędność energii pierwotnej. Pojęcie to ma ustawową definicję w ustawie „Prawo energetyczne” i służy do oceny, czy dana jednostka kogeneracji działa z odpowiednio wysoką efektywnością.

Istotą kogeneracji jest łączne wytwarzanie różnych postaci energii w jednym układzie, zamiast produkowania ich oddzielnie. O tym, czy kogeneracja jest wysokosprawna, decyduje porównanie zużycia energii pierwotnej z zużyciem, jakie byłoby związane z rozdzielnym wytwarzaniem energii elektrycznej lub mechanicznej oraz ciepła. W tym porównaniu stosuje się referencyjne wartości sprawności dla wytwarzania rozdzielnego, czyli wartości służące jako punkt odniesienia przy ocenie efektywności.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• jednoczesne wytwarzanie energii elektrycznej albo mechanicznej i ciepła użytkowego,
• działanie w ramach jednostki kogeneracji,
• osiągnięcie oszczędności energii pierwotnej w porównaniu z rozdzielnym wytwarzaniem tych rodzajów energii,
• uwzględnienie wielkości jednostki, mierzonej jej mocą zainstalowaną elektryczną.

W przypadku jednostki kogeneracji o mocy zainstalowanej elektrycznej wynoszącej co najmniej 1 MW definicja wymaga oszczędności energii pierwotnej na poziomie nie mniejszym niż 10%. Dla jednostki o mocy poniżej 1 MW ustawa przewiduje odrębne ujęcie kryterium, również oparte na porównaniu z rozdzielnym wytwarzaniem i referencyjnymi sprawnościami. W praktyce pojęcie pozwala ustalić, czy konkretny sposób produkcji energii i ciepła spełnia ustawowe wymagania wysokiej efektywności, a nie tylko czy polega na samej kogeneracji.