Przepis określa trzy podstawowe warunki uzyskania patentu na wynalazek. Wynalazek musi być nowy, mieć poziom wynalazczy i nadawać się do przemysłowego stosowania. Warunki te obowiązują niezależnie od dziedziny techniki, której dotyczy rozwiązanie. Oznacza to, że patent nie jest udzielany tylko dlatego, że przedstawiono rozwiązanie z obszaru techniki. Konieczne jest łączne spełnienie wszystkich trzech wymagań. Brak choćby jednego z nich oznacza, że ten przepis nie daje podstawy do udzielenia patentu.

Prawo własności przemysłowej

Wynalazek spełnia wymóg poziomu wynalazczego wtedy, gdy dla znawcy danej dziedziny nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki. Oznacza to, że rozwiązanie powinno zawierać element, którego specjalista nie uznałby za naturalny lub łatwy do wyprowadzenia na podstawie znanych informacji technicznych. Przy tej ocenie pomija się zgłoszenia wskazane w art. 25 ust. 3.

Przepis określa, kiedy wynalazek spełnia wymóg przemysłowego stosowania. Chodzi o sytuację, w której na jego podstawie można wytworzyć konkretny produkt albo zastosować określony sposób działania w sensie technicznym. Nie musi to dotyczyć wyłącznie typowego przemysłu. Wystarczy, że rozwiązanie może być wykorzystane w dowolnej działalności przemysłowej, w tym także w rolnictwie. Ocena dotyczy więc praktycznej możliwości uzyskania wytworu lub wykorzystania sposobu.

Przepis chroni osobę uprawnioną do uzyskania patentu, gdy ktoś inny, nie mając do tego prawa, zgłosił wynalazek albo uzyskał na niego patent. W takiej sytuacji uprawniony może żądać od tej osoby wydania korzyści uzyskanych bez podstawy oraz naprawienia wyrządzonej szkody. Oznacza to, że może domagać się zarówno przekazania nienależnych korzyści, jak i wyrównania poniesionego uszczerbku, zgodnie z ogólnymi zasadami.

Przepis dotyczy szczególnej ochrony ulepszeń wynalazku. Osoba mająca patent może uzyskać patent dodatkowy, jeżeli ulepszenie lub uzupełnienie samo spełnia cechy wynalazku, ale nie może być wykorzystywane niezależnie od rozwiązania objętego wcześniejszym patentem. Taki patent dodatkowy pozostaje związany z wcześniejszym rozwiązaniem. Możliwe jest także uzyskanie kolejnego patentu dodatkowego do patentu dodatkowego, który został już przyznany.

Jeżeli osoba składająca zgłoszenie patentowe nie jest autorem wynalazku, nie może poprzestać na samym wskazaniu wynalazku. W podaniu musi podać, kto go stworzył, oraz wyjaśnić, z czego wynika jej uprawnienie do ubiegania się o patent. Chodzi więc o ujawnienie zarówno twórcy, jak i podstawy, na której zgłaszający opiera swoje prawo do uzyskania ochrony patentowej. Obowiązek ten dotyczy tylko zgłaszającego, który nie jest twórcą.

Jeżeli patent dotyczy wykorzystania substancji, która była już znana i należała do stanu techniki, do uzyskania produktu o nowym zastosowaniu, ochrona obejmuje nie tylko samo takie wykorzystanie. Obejmuje również produkty, które zostały specjalnie przygotowane zgodnie z rozwiązaniem opisanym w wynalazku, aby służyć temu nowemu zastosowaniu. Chodzi więc o produkty celowo dostosowane do opatentowanego sposobu wykorzystania substancji.

Osoba mająca patent może informować innych, że jej wynalazek jest objęty ochroną. Może to zrobić między innymi przez umieszczenie odpowiedniego oznaczenia na towarach. Przepis przyznaje jej możliwość, a nie nakłada obowiązku stosowania takiego oznaczenia. Ma ono wskazywać, że wynalazek korzysta z ochrony. Przepis nie określa jednak konkretnej formy ani treści takiego oznaczenia.

Co do zasady licencjodawca powinien przekazać licencjobiorcy wszystkie posiadane w chwili zawarcia umowy informacje oraz doświadczenia techniczne, które są potrzebne do korzystania z wynalazku. Obowiązek ten nie obejmuje materiałów zdobytych później ani informacji niezwiązanych z używaniem wynalazku. Strony mogą jednak w umowie ustalić inne zasady przekazania tej wiedzy.

Jeżeli umowa o prace badawcze lub podobna umowa nie zawiera innych postanowień, przyjmuje się, że wykonawca udzielił zamawiającemu licencji. Dzięki temu zamawiający może korzystać z wynalazków przedstawionych w przekazanych wynikach prac. Licencja wynika więc z samego charakteru umowy i nie musi być wyraźnie zapisana. Strony mogą jednak ustalić odmienne zasady, wyłączając lub zmieniając to domniemanie.

Co do zasady utrata mocy patentu głównego powoduje także utratę mocy patentów dodatkowych związanych z tym patentem. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy przyczyna utraty mocy patentu głównego nie wpływa na wynalazek będący przedmiotem patentu dodatkowego. Wtedy taki patent dodatkowy staje się samodzielnym patentem i zachowuje moc przez okres, na który udzielono patentu głównego.

Przepis wskazuje, czego dotyczą regulacje zawarte w rozporządzeniu: opłat związanych z ochroną określonych przedmiotów. Obejmuje zarówno opłaty jednorazowe, jak i okresowe. Określa też trzy kwestie: sposób ustalania tych opłat, zasady ich uiszczania oraz ich wysokość. Zakres regulacji obejmuje wynalazki, wzory użytkowe i przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne oraz topografie układów scalonych. Przepis wyznacza więc ogólny zakres rozporządzenia, a nie konkretną kwotę opłaty.

w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.

Wynalazek

Wynalazek w przepisach

Prawo własności przemysłowej11 przepisów

w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.1 przepis