Wymogi alternatywne

Określenie „wymogi alternatywne” oznacza, w rozumieniu ustawy o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, szczególny zestaw wymagań technicznych lub formalnych wskazanych w przepisach unijnych dotyczących homologacji. Nie chodzi więc o dowolne warunki ustalane przez producenta albo organ, lecz o wymagania wynikające z jednego z trzech przepisów wskazanych w definicji ustawowej. Ich zastosowanie zależy od tego, do którego aktu unijnego odnosi się dana sprawa.

Podstawą uznania wymagań za „wymogi alternatywne” jest spełnienie dwóch elementów:

• muszą to być wymagania określone w art. 37 ust. 2 rozporządzenia 167/2013, art. 42 ust. 2 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 55 rozporządzenia 2018/858;
• muszą mieć znaczenie w ramach systemu homologacji pojazdów lub ich wyposażenia, czyli służyć ocenie zgodności z właściwymi regulacjami.

Słowo „alternatywne” wskazuje, że przepisy te przewidują odrębny wariant wymagań, rozpatrywany w miejsce albo jako odpowiednia możliwość wobec innego sposobu wykazania zgodności, zawsze w granicach określonych przez właściwe rozporządzenie. Sama ustawa nie opisuje tych wymagań szczegółowo, lecz odsyła do wskazanych regulacji. Aby ustalić ich treść, trzeba zatem sięgnąć do przepisu odpowiadającego danemu rodzajowi sprawy.

Pojęcie porządkuje terminologię używaną w ustawie i pozwala jednoznacznie wskazać, jakie wymagania są brane pod uwagę przy procedurach homologacyjnych. Ma znaczenie praktyczne przy ustalaniu podstawy oceny pojazdu, jego wyposażenia lub rozwiązania technicznego. W szczególności pomaga rozróżnić wymagania wynikające bezpośrednio z właściwych przepisów homologacyjnych od wymagań określanych jako alternatywne na podstawie odesłania do prawa unijnego. Nie oznacza przy tym ogólnego zwolnienia z obowiązków homologacyjnych ani swobodnego wyboru dowolnych warunków, ponieważ zakres i sposób zastosowania tych wymagań wynikają z właściwego przepisu, do którego odsyła definicja.