Art. 114 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi fundamentalną zasadę w polskim prawie dotyczącą przysposobienia (adopcji). Przepis ten określa dwa kluczowe warunki, które muszą być spełnione, aby przysposobienie mogło dojść do skutku: małoletność osoby przysposabianej oraz działanie na jej dobro.

1. **Małoletność osoby przysposabianej**:
   - Przepis jednoznacznie wskazuje, że przysposobić można jedynie osobę małoletnią. Małoletność w polskim systemie prawnym oznacza, że osoba nie ukończyła 18 roku życia.
   - Ważne jest, aby warunek małoletności był spełniony w dniu złożenia wniosku o przysposobienie. Oznacza to, że jeśli osoba przysposabiana osiągnie pełnoletność w trakcie trwania postępowania adopcyjnego, nie wpływa to na ważność wniosku, pod warunkiem że wniosek został złożony przed osiągnięciem przez nią pełnoletności.

2. **Dla dobra dziecka**:
   - Przysposobienie musi być dokonane wyłącznie z myślą o dobru dziecka. Jest to nadrzędna zasada, która ma na celu ochronę interesów osoby małoletniej.
   - Dobro dziecka jest pojęciem szerokim i obejmuje zarówno aspekty materialne, jak i emocjonalne, społeczne oraz wychowawcze. Sąd, rozpatrując wniosek o przysposobienie, musi ocenić, czy adopcja rzeczywiście będzie służyć najlepszemu interesowi dziecka.
   - W praktyce oznacza to, że sąd bierze pod uwagę takie czynniki jak zdolność przysposabiających do zapewnienia dziecku odpowiednich warunków życia, ich stabilność emocjonalna, relacje rodzinne oraz zdolność do zaspokojenia potrzeb dziecka.

Komentarz do art. 114 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego podkreśla, że przysposobienie jest instytucją prawną mającą na celu zapewnienie dziecku stabilnego i bezpiecznego środowiska rodzinnego. Przepis ten chroni interesy dziecka, stawiając jego dobro na pierwszym miejscu i zapewniając, że adopcja nie będzie dokonywana z innych powodów niż rzeczywista potrzeba zapewnienia dziecku lepszych warunków życia.

Wymaganie małoletności

Wymaganie małoletności w przepisach