Po uznaniu przez polski sąd orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny albo dłużnik, któremu pozostawiono zarząd własnym majątkiem, musi sporządzić spis inwentarza i oszacowanie. Dokumenty te obejmują majątek upadłego znajdujący się w Polsce i należący do masy upadłości. Należy je złożyć sądowi, który uznał zagraniczne orzeczenie, w ciągu czterech miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia o uznaniu. O sporządzeniu spisu i oszacowania sąd podaje informację w obwieszczeniu. Osoby, które chcą wyłączyć określone mienie z masy upadłości, mogą złożyć wniosek do tego samego sądu. Termin wynosi trzydzieści dni od dnia obwieszczenia. Po sporządzeniu spisu i oszacowania zarządca albo dłużnik składa plan likwidacji majątku znajdującego się w Polsce oraz ogólną informację o przewidywanym sposobie zaspokojenia wierzycieli, także tych mieszkających lub mających siedzibę w Polsce. Sąd wydaje zezwolenie na likwidację nie wcześniej niż po upływie terminu na zgłoszenie żądania wyłączenia. Odmowa wydania zezwolenia może zostać zaskarżona zażaleniem rozpoznawanym przez sąd drugiej instancji w składzie trzech sędziów zawodowych. Zezwolenie nie obejmuje mienia objętego postępowaniem o wyłączenie z masy upadłości. Likwidacja takiego mienia jest możliwa dopiero po prawomocnym oddaleniu powództwa o wyłączenie, umorzeniu sprawy albo po upływie terminu na wniesienie powództwa, jeżeli nie zostało ono wniesione. Do ustalenia masy upadłości, jej spisu, oszacowania, zarządu i likwidacji stosuje się przepisy Prawa upadłościowego. Sąd może dopuścić inny sposób likwidacji, jeśli nie narusza on podstawowych zasad polskiego porządku prawnego. Po zakończeniu likwidacji sąd wydaje postanowienie o zakończeniu postępowania. Robi to również po wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego albo po uprawomocnieniu się postanowienia uchylającego uznanie zagranicznego postępowania.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że rzeczy, które nie należały do upadłego, były wyłączane z masy upadłości i wydawane osobie mającej do nich prawo. Oznaczało to, że sama obecność rzeczy w majątku objętym upadłością nie pozbawiała właściciela lub innej uprawnionej osoby prawa do jej odzyskania. Jeżeli upadły zbył cudzą rzecz i otrzymał w zamian świadczenie, świadczenie to było wydawane osobie uprawnionej do rzeczy. Było to możliwe wtedy, gdy znajdowało się w masie upadłości oddzielnie od pozostałego majątku. Przepis wiązał więc wydanie uzyskanej korzyści z jej wyodrębnieniem w masie. Odrębne zasady dotyczyły sytuacji, w której rzecz zbył syndyk. Osoba mająca do niej prawo mogła wtedy żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego przez masę upadłości. Jeżeli syndyk wiedział, że rzecz podlegała wyłączeniu, osoba uprawniona mogła dodatkowo żądać odszkodowania. Gdy masa upadłości nie otrzymała należnego świadczenia, prawo do tego świadczenia było przelewane na osobę mającą prawo do rzeczy.

Wyłączenie z masy upadłości

Wyłączenie z masy upadłości w przepisach

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis