Wykorzystanie broni palnej

„Wykorzystanie broni palnej” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej”. Oznacza ono oddanie strzału z użyciem amunicji penetracyjnej, przy czym strzał musi być skierowany w określony sposób: w stronę zwierzęcia, przedmiotu albo w innym kierunku, który nie powoduje zagrożenia dla osoby.

Definicja wskazuje więc kilka elementów, które muszą wystąpić łącznie:

• musi dojść do oddania strzału, a nie tylko do posługiwania się bronią, jej okazania lub przygotowania do użycia;
• strzał musi być oddany z zastosowaniem amunicji penetracyjnej;
• kierunek strzału ma znaczenie dla oceny działania. Może on prowadzić w stronę zwierzęcia lub przedmiotu, ewentualnie w innym kierunku, pod warunkiem że nie stwarza zagrożenia dla osoby.

Istotą tego pojęcia jest odróżnienie określonego rodzaju oddania strzału od innych sposobów używania broni palnej. Sama obecność broni lub czynności poprzedzające strzał nie wyczerpują jeszcze tego znaczenia. Ważne są jednocześnie faktyczne oddanie strzału, rodzaj użytej amunicji oraz bezpieczne, z punktu widzenia zagrożenia dla osób, ukierunkowanie strzału.

W ustawie definicja porządkuje terminologię stosowaną przy regulowaniu użycia broni palnej jako środka przymusu bezpośredniego. Ma znaczenie praktyczne przy opisie i kwalifikowaniu konkretnych działań, ponieważ pozwala ustalić, czy dane zachowanie mieści się w ustawowym pojęciu „wykorzystania broni palnej”. Przy ocenie zdarzenia należy zatem brać pod uwagę nie tylko fakt wystrzału, lecz także to, jakiej amunicji użyto i w jakim kierunku oddano strzał. Definicja akcentuje zarazem wymóg, aby kierunek inny niż skierowanie w stronę zwierzęcia lub przedmiotu nie powodował zagrożenia dla osoby.