Art. 146c Prawa ochrony środowiska wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące źródeł spalania paliw, które zostały objęte Przejściowym Planem Krajowym (PPK). Przepis ten ma na celu zapewnienie, że określone instalacje spalania paliw spełniają odpowiednie normy emisji zanieczyszczeń, jednocześnie umożliwiając im dostosowanie się do nowych wymagań w określonym czasie.

#### 1. Przejściowy Plan Krajowy

Przejściowy Plan Krajowy jest mechanizmem, który pozwala na stopniowe dostosowanie się instalacji spalania paliw do bardziej rygorystycznych norm emisji. Instalacje, które zostały objęte PPK, muszą spełniać określone warunki, aby mogły korzystać z tego mechanizmu. W szczególności, prowadzący instalację musiał złożyć wniosek do ministra właściwego do spraw klimatu w 2012 roku, a instalacja musiała zostać uwzględniona w wykazie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 146h.

#### 2. Warunki korzystania z PPK

Art. 146c określa kilka kluczowych warunków, które muszą być spełnione przez instalacje objęte PPK:

- **Okres obowiązywania:** Instalacje muszą spełniać warunki określone w punktach 2-5 od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.
- **Wielkości dopuszczalnej emisji:** W odniesieniu do substancji, dla których instalacja została objęta PPK, muszą być przestrzegane wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie odsiarczania określone w pozwoleniu zintegrowanym obowiązującym na dzień 31 grudnia 2015 r.
- **Deklaracja użytkowania:** Instalacja ani żadna z jej części nie mogły być zgłoszone do dnia 30 czerwca 2004 r. jako źródło, które będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas użytkowania w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2015 r. nie mógł przekroczyć 20 000 godzin.
- **Rodzaj paliwa:** Instalacja nie może być opalana gazami o niskiej wartości opałowej pozyskiwanymi z pozostałości po procesach zgazowania lub rafinacji, ani z pozostałości po destylacji i konwersji w procesie rafinacji ropy naftowej, jeżeli jest eksploatowana w rafinerii ropy naftowej.

#### 3. Specjalne wymagania dla dużych instalacji

Dla źródeł spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, opalanych paliwem stałym, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1 lipca 1987 r., wprowadzono dodatkowe ograniczenia dotyczące emisji tlenków azotu. W okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu, w przeliczeniu na dwutlenek azotu, nie może być wyższa niż 200 mg/m³.

#### 4. Zakaz spalania odpadów

W źródłach spalania paliw objętych PPK nie mogą być spalane odpady niezaliczone do biomasy w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146 ust. 3. Oznacza to, że instalacje te muszą przestrzegać określonych norm dotyczących rodzaju spalanych paliw, co ma na celu ograniczenie emisji szkodliwych substancji do atmosfery.

### Podsumowanie

Art. 146c Prawa ochrony środowiska jest kluczowym przepisem, który reguluje warunki korzystania z Przejściowego Planu Krajowego przez instalacje spalania paliw. Przepis ten wprowadza szczegółowe wymagania dotyczące emisji zanieczyszczeń, rodzaju spalanych paliw oraz okresu obowiązywania tych regulacji. Jego celem jest zapewnienie, że instalacje te będą stopniowo dostosowywać się do bardziej rygorystycznych norm ochrony środowiska, jednocześnie umożliwiając im kontynuowanie działalności w okresie przejściowym.

Wykaz przepisów

Wykaz przepisów w przepisach