Wydzielony odbiorca

„Wydzielony odbiorca” to określenie używane w ustawie „Prawo energetyczne” wobec odbiorcy energii elektrycznej, którego sytuacja techniczna lub sposób funkcjonowania wyróżnia się na tle zwykłego odbiorcy przyłączonego do sieci. Pojęcie to obejmuje trzy alternatywne przypadki, dlatego spełnienie któregokolwiek z nich może prowadzić do uznania odbiorcy za wydzielonego w rozumieniu ustawy.

Pierwszą przesłanką jest brak przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Chodzi więc o odbiorcę, który nie korzysta z takiego połączenia. Drugą stanowi przyłączenie do sieci w sposób techniczny wykluczający wprowadzanie do niej energii elektrycznej wytworzonej w wydzielonej jednostce wytwórczej. W tym przypadku samo przyłączenie istnieje, ale jego konfiguracja uniemożliwia przekazywanie do sieci energii pochodzącej z tej jednostki. Trzecia przesłanka ma charakter odesłania do innych wymagań ustawy. Obejmuje odbiorcę, który spełnia warunki, wymagania techniczne oraz obowiązki określone w art. 7aa ust. 3.

Definicja wskazuje zatem zarówno na fizyczny brak połączenia z siecią, jak i na szczególny sposób przyłączenia albo spełnienie określonych wymagań ustawowych. Jej znaczenie praktyczne polega na tym, że pozwala jednoznacznie zakwalifikować danego odbiorcę do kategorii wydzielonych odbiorców na potrzeby stosowania przepisów Prawa energetycznego. Ułatwia to rozróżnienie sytuacji, w których energia jest pobierana lub wytwarzana w warunkach niezwiązanych ze standardowym wprowadzaniem energii z wydzielonej jednostki do sieci, od przypadków, w których takie wprowadzanie jest możliwe. Ostateczna kwalifikacja zależy od ustalenia, czy występuje przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek.