Wydzielona jednostka wytwórcza

„Wydzielona jednostka wytwórcza” to, w rozumieniu ustawy „Prawo energetyczne”, jednostka służąca do wytwarzania energii elektrycznej, której produkcja jest w całości przeznaczona do bezpośredniego dostarczania jednemu, określonemu odbiorcy. Istotą tego pojęcia jest więc szczególny, bezpośredni związek między źródłem wytwarzania a odbiorcą energii.

Aby można było mówić o wydzielonej jednostce wytwórczej, muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki:

• musi istnieć jednostka wytwórcza, czyli wyodrębniony element związany z produkcją energii elektrycznej;
• cała wytworzona przez nią energia musi być objęta bezpośrednim dostarczaniem;
• energia musi trafiać do wydzielonego odbiorcy.

Sformułowanie „cała wytworzona energia elektryczna” ma zasadnicze znaczenie. Nie chodzi o jednostkę, która tylko częściowo dostarcza swoją produkcję bezpośrednio do danego odbiorcy. Warunkiem jest objęcie takim dostarczaniem całej energii wytwarzanej przez tę jednostkę. Równie ważny jest bezpośredni charakter dostawy, ponieważ definicja wskazuje na relację skierowaną od jednostki wytwórczej do konkretnego odbiorcy.

Pojęcie służy w ustawie „Prawo energetyczne” do opisania i odróżnienia jednostki wytwarzającej energię w modelu przeznaczonym dla wydzielonego odbiorcy. W praktyce pozwala wskazać, że produkcja energii nie jest ujmowana jako niezwiązana z konkretnym odbiorcą, lecz pozostaje funkcjonalnie przypisana bezpośredniej dostawie do tego odbiorcy. Przy ocenie, czy dana jednostka mieści się w tej kategorii, należy zatem zwrócić uwagę przede wszystkim na pełny zakres przeznaczenia wytworzonej energii, bezpośredniość dostarczania oraz istnienie wydzielonego odbiorcy.