Art. 2 wyjaśnia dwa podstawowe pojęcia używane w ustawie, „wydawcę” i „publikację”. Definicje te wskazują, kogo oraz jakie materiały obejmuje regulacja, co ma znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy.

Zgodnie z ust. 1 wydawcą może być osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna. Warunkiem jest prowadzenie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej działalności polegającej na publikowaniu dzieł. Przepis wprowadza również domniemanie, że wydawcą jest osoba, której nazwę lub nazwisko wskazano w tym charakterze na egzemplarzach publikacji. Ułatwia to identyfikację wydawcy na podstawie samego materiału, bez potrzeby odwoływania się do dodatkowych informacji.

Ust. 2 określa publikację jako dzieło zwielokrotnione dowolną techniką w celu rozpowszechnienia. Wyliczenie zamieszczone w punktach 1-5 ma charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot „w szczególności”. Obejmuje ono między innymi materiały piśmiennicze, takie jak książki, gazety, czasopisma, druki ulotne i afisze, a także materiały graficzne i graficzno-piśmienne, w tym mapy, plakaty, plany, nuty i ilustracje. Do publikacji zaliczono również nośniki utrwalające dźwięk lub obraz, między innymi płyty, taśmy, kasety, mikrofilmy i mikrofisze, a także materiały zapisane na informatycznych nośnikach danych oraz oprogramowanie komputerowe. Tak szerokie ujęcie obejmuje różne formy rozpowszechnianych dzieł, niezależnie od zastosowanej techniki ich zwielokrotnienia.

o obowiązkowych egzemplarzach bibliotecznych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1996/722/text/U/D19960722Lj.pdf

Przepis określa podstawowy obowiązek związany z przekazywaniem egzemplarzy obowiązkowych, czyli publikacji udostępnianych nieodpłatnie uprawnionym bibliotekom. Obowiązek ten dotyczy wydawcy, który udostępnia publicznie egzemplarze publikacji w Polsce lub za granicą. Liczba przekazywanych egzemplarzy została powiązana z regulacją wskazaną w art. 5 ust. 1-3.

Zakres podmiotowy obowiązku obejmuje również bezpośredniego producenta dzieła wyprodukowanego w kraju dla wydawcy zagranicznego. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma nie tylko status wydawcy, lecz także udział producenta w przygotowaniu dzieła na rzecz podmiotu zagranicznego.

Obowiązek przekazywania nie ogranicza się do pierwszego wydania. Obejmuje także:
- kolejne wydania tego samego dzieła,
- poszczególne mutacje gazet i czasopism, w tym wersje językowe,
- wydania bibliofilskie,
- reprinty wcześniej opublikowanych dzieł,
- dzieła wcześniej nieudostępniane publicznie, również takie, które przestały mieć charakter tajny lub poufny.

Jeżeli to samo dzieło zostało opublikowane w różnych standardach edytorskich, przekazaniu podlega egzemplarz odpowiadający standardowi najwyższemu. Przepis rozstrzyga więc, która wersja publikacji powinna zostać przekazana w sytuacji zróżnicowania jej opracowania edytorskiego.

Szczegółowe wskazanie bibliotek uprawnionych do otrzymywania egzemplarzy poszczególnych rodzajów publikacji, a także zasady i tryb przekazywania, mają zostać określone w rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki. Zakres tej regulacji wykonawczej został ograniczony do rozwiązań niezbędnych dla zachowania dorobku wydawniczego.

Przepis określa zasady wykorzystywania nazw oraz wzorów graficznych winiet urzędowych dzienników publikacyjnych. Zgodnie z ust. 1 nazwy „Dziennik Ustaw” i „Monitor Polski”, a także wzory graficzne ich winiet, mogą być wykorzystywane wyłącznie przez organ wydający te dzienniki. Winieta obejmuje w szczególności nazwę dziennika urzędowego, wizerunek orła w koronie oraz miejsce i dzień ogłoszenia aktu prawnego.

Ust. 2 ustanawia zakaz korzystania z tych nazw i wzorów przez inne podmioty. Zakaz dotyczy w szczególności wykorzystywania ich w celach handlowych, w publikacjach, wydawnictwach lub innych formach upowszechniania aktów prawnych. Oznacza to, że samo rozpowszechnianie treści aktów prawnych nie uprawnia innych podmiotów do posługiwania się oznaczeniami lub wyglądem zastrzeżonymi dla wskazanych dzienników.

Na podstawie ust. 3 te same zasady stosuje się odpowiednio do dzienników urzędowych wymienionych w art. 22 ust. 1, 1a, 3 i 4 oraz do wojewódzkich dzienników urzędowych. Zakres ochrony obejmuje więc nie tylko „Dziennik Ustaw” i „Monitor Polski”, lecz także wskazane kategorie pozostałych dzienników urzędowych.

Ust. 4 upoważnia Prezesa Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wzorów graficznych winiet tych dzienników. Wzory mają uwzględniać ich jednolitość oraz cechy wyróżniające dzienniki urzędowe spośród innych wydawnictw. Punkt 2 w ust. 4 został uchylony. Przepis wyznacza zatem zarówno podmiot uprawniony do korzystania z oznaczeń, jak i ramy ich graficznego ujednolicenia.

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2000/718/text/U/D20000718Lj.pdf

w sprawie ewaluacji jakości działalności naukowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/392/text/O/D20190392.pdf

w sprawie programu "Rozwój czasopism naukowych"

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/1514/text/O/D20211514.pdf

w sprawie sporządzania wykazu wydawnictw monografii naukowych oraz wykazu czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych

Wydawnictwa i publikacje

Wydawnictwa i publikacje w przepisach

o obowiązkowych egzemplarzach bibliotecznych.2 przepisy

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.1 przepis

w sprawie ewaluacji jakości działalności naukowej1 przepis

w sprawie programu "Rozwój czasopism naukowych"1 przepis

w sprawie sporządzania wykazu wydawnictw monografii naukowych oraz wykazu czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych1 przepis