Przepis określa, jakie informacje musi zawierać postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego. W postanowieniu wskazuje się dane upadłego, w tym jego imię i nazwisko albo firmę, miejsce zamieszkania albo siedzibę, a także numer identyfikacyjny, dane rejestrowe lub inne dane pozwalające na jednoznaczną identyfikację. Podaje się również NIP, jeżeli upadły go posiada. Jeżeli dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna mająca zdolność prawną, wskazuje się także reprezentantów, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni. W przypadku spółki osobowej podaje się ponadto dane wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem. Przepis wskazuje, że inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację oznaczają dane, o których mowa w art. 22 ust. 4. Postanowienie musi zawierać także oznaczenie sądu zagranicznego, który ogłosił upadłość, oraz dane zagranicznego zarządcy, czyli jego imię i nazwisko albo firmę, a także miejsce zamieszkania albo siedzibę. Sąd określa również, czy uznane postępowanie jest postępowaniem głównym, czy ubocznym. W postanowieniu wzywa się wierzycieli do zgłoszenia wierzytelności. Wskazuje się przy tym termin, adres zgłoszenia, dane wymagane w zgłoszeniu oraz język, w którym należy je złożyć. Postanowienie podlega obwieszczeniu. Jego odpis doręcza się wierzycielom wskazanym przez wnioskodawcę oraz innym wierzycielom, jeżeli są znani sądowi, nawet gdy nie ujęto ich w spisie wnioskodawcy. Wierzycieli poucza się o skutkach uznania postępowania, możliwości złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego oraz skutkach niezłożenia takiego wniosku w terminie trzydziestu dni od obwieszczenia. Na postanowienie mogą wnieść zażalenie wnioskodawca i wskazani wierzyciele. Rozpoznaje je sąd drugiej instancji w składzie trzech sędziów zawodowych.

Prawo upadłościowe

Po uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego sąd niezwłocznie zabezpiecza majątek dłużnika znajdujący się w Polsce. W tym celu ustanawia tymczasowego nadzorcę sądowego. Dotyczy to majątku położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od tego, czy zagranicznym zarządcą jest inna osoba, czy dłużnik sam zarządza swoim majątkiem. Czynności dotyczące tego majątku, które wykraczają poza zwykły zarząd, wymagają zgody tymczasowego nadzorcy sądowego. Brak takiej zgody powoduje nieważność czynności, chyba że przepisy wymagają w danej sprawie zgody sądu. Zgody nadzorcy wymaga także wywiezienie składników majątku dłużnika poza Polskę. Zabezpieczenie ustanowione przez sąd kończy się z mocy prawa w kilku sytuacjach. Następuje to z chwilą wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego, prawomocnego oddalenia albo odrzucenia wniosku o jego wszczęcie, a także po umorzeniu postępowania dotyczącego tego wniosku. Zabezpieczenie upada również wtedy, gdy wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nie zostanie złożony w ciągu trzydziestu dni od obwieszczenia postanowienia o uznaniu zagranicznego orzeczenia. Od dnia uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego, zarówno głównego, jak i ubocznego, sąd może na wniosek zagranicznego zarządcy zabezpieczyć dowody.

Przepis dotyczy sytuacji, w której w Polsce już wszczęto postępowanie upadłościowe, a dopiero później sąd polski uznał zagraniczne postępowanie upadłościowe za główne. W takim przypadku do postępowania prowadzonego w Polsce stosuje się przepisy o wtórnym postępowaniu upadłościowym. Oznacza to, że wcześniejsze polskie postępowanie nie pozostaje w dotychczasowej formie. Jego dalsze prowadzenie powinno uwzględniać zasady właściwe dla wtórnego postępowania upadłościowego. Przepis wiąże tę zmianę z uznaniem zagranicznego postępowania za główne. W opisanej sytuacji sąd zmienia również wydane wcześniej postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Zostaje ono zastąpione postanowieniem o wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego. Przepis wskazuje więc zarówno moment, w którym stosuje się regulacje dotyczące postępowania wtórnego, jak i sposób formalnego dostosowania wcześniejszego rozstrzygnięcia sądu.

Jeżeli zostanie złożony wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego, sąd może ponownie ocenić zabezpieczenia ustanowione na podstawie art. 390. W takiej sytuacji sąd ma możliwość ich uchylenia albo zmiany. Uchylenie zabezpieczenia oznacza jego zniesienie. Zmiana zabezpieczenia oznacza natomiast jego modyfikację, bez całkowitego znoszenia. Przepis nie nakazuje sądowi podjęcia jednej z tych czynności. Posługuje się określeniem „może”, dlatego decyzja w tym zakresie należy do sądu. Samo wniesienie wniosku nie oznacza, że zabezpieczenia automatycznie przestają obowiązywać albo zmieniają swoją treść. Do ich uchylenia lub zmiany konieczne jest działanie sądu. Przepis odnosi się wyłącznie do zabezpieczeń ustanowionych na podstawie art. 390.

Po wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego syndyk ustanowiony w tym postępowaniu przejmuje zarząd majątkiem upadłego znajdującym się w Polsce. Wcześniej zarząd ten mógł wykonywać zarządca zagraniczny albo sam upadły, jeżeli pozostawiono mu zarząd własnym majątkiem. Od wszczęcia wtórnego postępowania zarząd nad tym majątkiem wykonuje już syndyk ustanowiony w Polsce. Przepis wskazuje również, że syndyk wstępuje do określonych postępowań prowadzonych wcześniej przez zarządcę zagranicznego albo upadłego. Dotyczy to postępowań sądowych, egzekucyjnych, administracyjnych i sądowoadministracyjnych, a także postępowań przed sądami polubownymi. W praktyce oznacza to, że syndyk przejmuje nie tylko zarządzanie majątkiem upadłego położonym w Rzeczypospolitej Polskiej, lecz także udział w wymienionych postępowaniach. Przepis nie ogranicza tego przejęcia do jednego rodzaju sprawy. Obejmuje ono wszystkie wskazane postępowania, jeżeli były prowadzone przez zarządcę zagranicznego lub upadłego, któremu pozostawiono zarząd własnym majątkiem.

Jeżeli podczas zgromadzenia wierzycieli nie zostanie podjęta uchwała o uznaniu skuteczności zagranicznego układu, sąd podejmuje dwa działania. Po pierwsze, umarza wtórne postępowanie upadłościowe. Po drugie, uchyla postanowienie, w którym wcześniej uznano orzeczenie o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego. Oznacza to, że brak wymaganej uchwały prowadzi do zakończenia wtórnego postępowania upadłościowego oraz do usunięcia skutków postanowienia dotyczącego uznania zagranicznego postępowania. Przepis wskazuje te działania jako następstwo niepodjęcia uchwały na zgromadzeniu wierzycieli. W sprawach dotyczących tych skutków należy odpowiednio stosować przepisy art. 393 ust. 3-5. Odesłanie oznacza, że regulacje wskazane w tym przepisie mają zastosowanie także w opisanej sytuacji, z uwzględnieniem jej charakteru. Sam art. 410b nie powtarza ich treści, lecz nakazuje się do nich odwołać.

Przepis dotyczy sytuacji, w której w wtórnym postępowaniu upadłościowym ma zostać zawarty układ. Jednocześnie w zagranicznym głównym postępowaniu upadłościowym musi być przewidziana likwidacja majątku upadłego. Oba te warunki muszą wystąpić łącznie. W takiej sytuacji układ zawierany we wtórnym postępowaniu upadłościowym może mieć wyłącznie charakter likwidacyjny. Oznacza to, że przepis nie dopuszcza w tym przypadku układu o innym charakterze. Regulacja odnosi się więc do ograniczenia rodzaju układu ze względu na sposób zakończenia zagranicznego głównego postępowania upadłościowego.

Przepis dotyczy pieniędzy uzyskanych w wyniku podziału funduszów masy upadłości w ramach wtórnego postępowania upadłościowego. Chodzi o środki, które powstały z funduszów masy upadłości i zostały przeznaczone do podziału między wierzycieli tego postępowania. Warunkiem przekazania pieniędzy jest wcześniejsze zaspokojenie wierzycieli we wtórnym postępowaniu upadłościowym. Oznacza to, że przepis obejmuje wyłącznie sumy, które pozostaną po wykonaniu tego podziału i zaspokojeniu wierzycieli. Nie chodzi więc o środki przeznaczone jeszcze na zaspokojenie tych wierzycieli. Pozostałe sumy przekazuje się do głównego zagranicznego postępowania upadłościowego. Przepis wskazuje zatem zarówno moment przekazania, czyli czas po zaspokojeniu wierzycieli we wtórnym postępowaniu, jak i miejsce, do którego mają trafić pozostałe pieniądze. Jest nim główne zagraniczne postępowanie upadłościowe.

Wtórne postępowanie upadłościowe

Wtórne postępowanie upadłościowe w przepisach

Prawo upadłościowe8 przepisów