Wstęp do parku narodowego albo rezerwatu przyrody

„Wstęp do parku narodowego albo rezerwatu przyrody” to ustawowe określenie sposobu korzystania z obszaru objętego szczególną ochroną. Obejmuje fizyczne wejście na taki obszar, a także wjazd na niego, jeżeli następuje to w jednym z celów wskazanych w ustawie „Ochrona przyrody”.

Pojęcie to ma kilka istotnych elementów:

• dotyczy obszaru objętego ochroną ścisłą lub czynną,
• może polegać zarówno na wejściu, jak i na wjeździe,
• wymaga określonego celu: naukowego, edukacyjnego, turystycznego albo rekreacyjnego.

Oznacza to, że ustawowe znaczenie wstępu nie ogranicza się wyłącznie do ruchu pieszego. Obejmuje również dostanie się na chroniony teren przy użyciu pojazdu, o ile wiąże się to z jednym z wymienionych rodzajów aktywności. Znaczenie ma także cel obecności na obszarze. Definicja wskazuje zamknięty katalog celów, dlatego pojęcie odnosi się do aktywności związanych z badaniem, zdobywaniem lub przekazywaniem wiedzy, turystyką albo wypoczynkiem.

Definicja służy uporządkowaniu przepisów dotyczących korzystania z chronionych części parku narodowego lub rezerwatu przyrody. Dzięki niej wiadomo, jakie zachowanie ustawodawca traktuje jako wstęp na taki obszar, niezależnie od tego, czy odbywa się pieszo, czy z wykorzystaniem pojazdu. Jest to ważne przy odczytywaniu regulacji odnoszących się do udostępniania i użytkowania terenów objętych ochroną.

W praktyce pojęcie pozwala odróżnić samo wejście lub wjazd na chroniony teren od innych form kontaktu z tym obszarem. Jednocześnie podkreśla, że obecność człowieka jest związana z konkretną funkcją: naukową, edukacyjną, turystyczną lub rekreacyjną. Ma więc znaczenie przy ustalaniu zakresu przepisów dotyczących dostępu do parku narodowego albo rezerwatu przyrody oraz zasad korzystania z ich chronionych części.