Wspomagającym

Określenie „wspomagającym” w rozumieniu art. 86a Ordynacji podatkowej odnosi się do podmiotu, który zawodowo lub w ramach swojej działalności pomaga przy uzgodnieniu dotyczącym spraw podatkowych. Nie chodzi wyłącznie o osobę udzielającą porady w ścisłym znaczeniu. Wspomagający może uczestniczyć w przygotowaniu rozwiązania, jego organizowaniu, wprowadzeniu do obrotu, udostępnieniu innym podmiotom do wdrożenia albo w nadzorowaniu jego realizacji.

Wspomagającym może być:

• osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna bez osobowości prawnej,
• przedstawiciel określonego zawodu, na przykład biegły rewident, notariusz, księgowy, osoba prowadząca księgi rachunkowe lub dyrektor finansowy,
• bank albo inna instytucja finansowa,
• pracownik jednego z wymienionych podmiotów.

Wyliczenie zawodów i instytucji ma charakter przykładowy. O tym, czy dany podmiot jest wspomagającym, decyduje przede wszystkim rzeczywiście podjęta czynność, a nie sama nazwa stanowiska, forma organizacyjna lub rodzaj prowadzonej działalności. Podmiot musi podjąć się udzielenia pomocy, wsparcia lub porady. Może zrobić to bezpośrednio albo za pośrednictwem innych osób.

Definicja uwzględnia także sposób wykonywania tych czynności. Znaczenie ma zachowanie staranności zwykle wymaganej przy danym rodzaju działań, oceniane z uwzględnieniem zawodowego charakteru działalności, obszaru specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych czynności. Oznacza to, że przy kwalifikacji konkretnego podmiotu istotny jest zakres jego profesjonalnej roli i faktyczne zaangażowanie w dane uzgodnienie.

Pojęcie służy w Ordynacji podatkowej do określenia kręgu podmiotów wspierających opracowanie lub wdrażanie uzgodnień. Ma więc praktyczne znaczenie przy ustalaniu, kto uczestniczył w takim procesie i czy dana osoba lub jednostka mieści się w ustawowej kategorii wspomagających. Sama obecność w otoczeniu uzgodnienia nie wystarcza, jeżeli nie wiąże się z podjęciem opisanej pomocy, wsparcia, porady albo działań organizacyjnych.