Współlokator

Współlokator to osoba mająca status lokatora, która ma podstawę prawną do korzystania z lokalu razem z innym lokatorem. Pojęcie to opisuje więc sytuację, w której co najmniej dwie osoby są uprawnione do używania tego samego lokalu, a ich uprawnienia wynikają z tytułu prawnego, a nie wyłącznie z faktycznego zamieszkiwania lub wzajemnych ustaleń.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• osoba musi być lokatorem w rozumieniu ustawy,
• musi przysługiwać jej tytuł prawny do używania lokalu,
• lokal ma być używany wspólnie z innym lokatorem.

Współlokator nie jest zatem po prostu każdą osobą, która przebywa w mieszkaniu. O tym statusie decyduje połączenie dwóch okoliczności: istnienie uprawnienia do korzystania z lokalu oraz wspólne korzystanie z niego z inną osobą mającą status lokatora. Istotne jest również to, że definicja odnosi się do wspólnego używania lokalu, a nie do relacji osobistej, rodzinnej czy gospodarczej między lokatorami.

Definicja tego hasła znajduje się w ustawie „Ochrona praw lokatorów, mieszkaniowy zasób gminy i zmiana Kodeksu cywilnego.” Służy ona ustaleniu, kogo należy traktować jako współlokatora przy stosowaniu przepisów dotyczących lokatorów i korzystania z lokali. Dzięki temu można odróżnić osobę posiadającą własny tytuł prawny do wspólnego używania lokalu od osoby, która jedynie przebywa w nim za zgodą lokatora albo korzysta z niego bez własnego uprawnienia.

W praktyce określenie „współlokator” wskazuje, że w jednym lokalu występuje więcej niż jeden lokator uprawniony do jego używania. Każda z takich osób może być oceniana jako odrębny uczestnik stosunku prawnego dotyczącego lokalu, zgodnie z zakresem przysługującego jej tytułu. Pojęcie pomaga więc ustalić, kogo obejmują regulacje odnoszące się do wspólnego korzystania z lokalu i jakie znaczenie ma obecność innych lokatorów w tej samej przestrzeni.