Wsparcie zwrotne

Wsparcie zwrotne to forma pomocy finansowej, która nie jest dotacją, ponieważ zakłada obowiązek oddania otrzymanych środków w całości albo w określonej części. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.” Obejmuje instrumenty, w których udzielona pomoc ma charakter zwrotny, a więc nie staje się definitywnie bezzwrotnym przysporzeniem po stronie korzystającego.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• finansowy charakter wsparcia, czyli jego związek ze środkami pieniężnymi lub zabezpieczeniem finansowania;
• brak statusu dotacji, co odróżnia je od pomocy przekazywanej bez obowiązku zwrotu;
• całkowita albo częściowa zwrotność, czyli konieczność oddania całości lub części uzyskanej pomocy;
• związek z instrumentem udzielania wsparcia, takim jak pożyczka, poręczenie lub gwarancja.

Pożyczka jest przykładem wsparcia przekazywanego z założeniem jego zwrotu. Poręczenie i gwarancja mają natomiast charakter zabezpieczający, ponieważ wiążą się z odpowiedzialnością za wykonanie określonego zobowiązania finansowego. Użycie w definicji sformułowania „w szczególności” wskazuje, że wymienione formy są najważniejszymi przykładami, ale katalog może obejmować także inne rozwiązania spełniające ustawowe cechy wsparcia zwrotnego.

W ustawie pojęcie to służy do wyodrębnienia takiej kategorii instrumentów polityki rozwoju, która nie opiera się na bezzwrotnym przekazaniu środków. Ma to praktyczne znaczenie przy opisywaniu sposobu udzielania pomocy i odróżnianiu jej od dotacji. Podmiot korzystający ze wsparcia zwrotnego powinien liczyć się z obowiązkiem zwrotu całości albo części otrzymanej pomocy albo z konsekwencjami wynikającymi z udzielonego zabezpieczenia. Konkretna forma wsparcia wpływa więc na sposób korzystania z pomocy oraz na zakres obowiązków związanych z jej rozliczeniem.