Wskaźniku ryzyka

Wskaźnik ryzyka to pojęcie używane w ustawie „Ordynacja podatkowa” do opisania oceny, czy działalność banków oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych może być wykorzystywana w związku z wyłudzeniami skarbowymi. Chodzi więc nie o każde wykorzystanie usług finansowych, lecz o takie przypadki, w których sposób prowadzenia lub wykorzystywania działalności tych instytucji ma związek z działaniami skierowanymi na bezprawne uzyskanie korzyści w obszarze należności publicznoprawnych.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• istnienie określonego wskaźnika, czyli miernika lub kryterium pozwalającego ocenić ryzyko;
• odniesienie do działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;
• powiązanie tej działalności z wyłudzeniami skarbowymi;
• funkcja ocenna, ponieważ wskaźnik służy do określania stopnia lub występowania ryzyka, a nie do samego stwierdzenia, że doszło do wyłudzenia.

Pojęcie koncentruje się zatem na związku między sektorem finansowym a zagrożeniami dotyczącymi wyłudzeń skarbowych. Nie oznacza, że każda instytucja, rachunek lub operacja objęta oceną wiąże się z naruszeniem prawa. Wskazuje jedynie na występowanie cech, które mogą uzasadniać dokładniejszą analizę pod kątem takich zagrożeń.

W praktyce wskaźnik ryzyka ma znaczenie jako narzędzie porządkowania i oceny informacji. Pozwala identyfikować sytuacje wymagające większej uwagi w ramach działań ukierunkowanych na przeciwdziałanie wyłudzeniom skarbowym. Może być wykorzystywany do porównywania poziomu ryzyka różnych przypadków oraz do podejmowania dalszych czynności analitycznych przewidzianych w systemie przeciwdziałania tego rodzaju nadużyciom. Sam wskaźnik ma charakter informacyjno-ocenny, a jego zastosowanie służy rozpoznaniu ryzyka związanego z wykorzystywaniem działalności banków i kas do celów powiązanych z wyłudzeniami skarbowymi.