Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych to miara pokazująca, jaki udział w całym zatrudnieniu stanowią osoby niepełnosprawne, przy czym udział ten ustala się jako wartość przeciętną dla miesiąca i wyraża w procentach. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Na wskaźnik składają się trzy podstawowe elementy:

• liczba osób niepełnosprawnych uwzględnianych w zatrudnieniu,
• zatrudnienie ogółem, stanowiące punkt odniesienia dla obliczenia udziału,
• przeliczenie zatrudnienia na pełny wymiar czasu pracy.

Ostatni element ma istotne znaczenie praktyczne. Przy ustalaniu wskaźnika nie bierze się pod uwagę wyłącznie liczby osób, lecz także wymiar ich zatrudnienia. Osoba pracująca w niepełnym wymiarze czasu pracy jest więc uwzględniana odpowiednio do tego wymiaru, a nie tak samo jak osoba zatrudniona na pełny etat. Dzięki temu wskaźnik lepiej pokazuje rzeczywistą proporcję zatrudnienia, niezależnie od tego, jak praca jest rozłożona między pełne i niepełne etaty.

Określenie „przeciętny miesięczny” wskazuje, że miara odnosi się do średniego poziomu ustalanego dla miesiąca, a nie do jednorazowego stanu zatrudnienia w konkretnym dniu. Pozwala to ograniczyć wpływ przejściowych zmian kadrowych i przedstawić bardziej miarodajny obraz zatrudnienia.

W ustawie wskaźnik pełni funkcję obiektywnego miernika udziału osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu. Może służyć do oceny, czy i w jakim zakresie jest realizowany cel związany z ich zatrudnianiem, a także do stosowania przepisów, które odwołują się do poziomu takiego udziału. Jego praktyczne znaczenie polega na tym, że umożliwia porównywanie sytuacji podmiotów zatrudniających oraz ocenę struktury zatrudnienia według jednolitego kryterium. Aby prawidłowo go rozumieć, należy odróżniać go od zwykłej liczby zatrudnionych osób niepełnosprawnych, ponieważ wskaźnik uwzględnia zarówno udział procentowy, jak i wymiar czasu pracy.