Wskaźnik referencyjny

Wskaźnik referencyjny to wartość ustalana i wykorzystywana jako punkt odniesienia w określonych zastosowaniach finansowych. W ustawie „Kredyt hipoteczny oraz nadzór nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami” pojęcie to nie jest opisane przez powtórzenie wszystkich jego cech, lecz przez odesłanie do regulacji Unii Europejskiej dotyczącej indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne.

Z tego odesłania wynika, że chodzi o indeks, który może służyć do:

• ustalania wartości lub innych parametrów instrumentów finansowych,
• określania świadczeń wynikających z umów finansowych,
• mierzenia wyników funduszy inwestycyjnych.

Najważniejszym elementem jest więc funkcja danego indeksu. Nie każdy indeks lub każda publikowana wartość jest wskaźnikiem referencyjnym w rozumieniu ustawy. Musi on być wykorzystywany jako odniesienie przy określaniu wartości instrumentu finansowego, wysokości świadczenia z umowy finansowej albo wyników funduszu inwestycyjnego, zgodnie z zakresem regulacji, do której odsyła przepis.

W kontekście kredytu hipotecznego wskaźnik referencyjny może mieć praktyczne znaczenie wtedy, gdy umowa kredytowa odwołuje się do niego przy ustalaniu wysokości należnego świadczenia, w szczególności przy zmiennym oprocentowaniu. Zmiana wartości takiego wskaźnika może wówczas wpływać na wysokość kwot wynikających z umowy, zgodnie z jej postanowieniami. Dlatego prawidłowe zakwalifikowanie danego indeksu jako wskaźnika referencyjnego ma znaczenie dla rozumienia mechanizmu ustalania świadczeń oraz obowiązków związanych z posługiwaniem się takim wskaźnikiem.

Definicja ustawowa ma charakter odsyłający. Aby ustalić pełne znaczenie pojęcia, należy uwzględnić przepisy wskazanego rozporządzenia unijnego. W polskiej ustawie termin ten służy przede wszystkim określeniu rodzaju indeksu, do którego mogą odwoływać się umowy finansowe, w tym umowy kredytu hipotecznego.