Przepis informuje, że w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zmieniono brzmienie art. 11c. Oznacza to, że od tej chwili artykuł ten powinien być odczytywany w nowej wersji. W podanej treści pominięto jednak szczegółowe zmiany, dlatego nie można ustalić, jakie dokładnie zasady lub uprawnienia zostały zmodyfikowane. Sam przepis ma charakter zmieniający, a nie pełną regulację danej sprawy.

o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza zakres podmiotowy oraz przedmiotowy ekonomii społecznej. „Ekonomia społeczna” obejmuje działalność podmiotów ekonomii społecznej na rzecz społeczności lokalnej, ukierunkowaną na reintegrację społeczną i zawodową, tworzenie miejsc pracy dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz świadczenie usług społecznych. Działalność ta może być prowadzona jako działalność gospodarcza, działalność pożytku publicznego albo inna działalność o charakterze odpłatnym.

Przepis wskazuje, jakie podmioty należą do podmiotów ekonomii społecznej. Są to między innymi spółdzielnie socjalne, warsztaty terapii zajęciowej, zakłady aktywności zawodowej, centra i kluby integracji społecznej, określone spółdzielnie, organizacje pozarządowe oraz inne podmioty wskazane w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zdefiniowano także jednostkę tworzącą podmiot ekonomii społecznej oraz osoby prawne organizacyjnie powiązane, czyli co najmniej dwie osoby prawne, z których jedna kontroluje pozostałe.

Istotną część przepisu stanowi katalog osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Obejmuje on między innymi osoby bezrobotne, długotrwale bezrobotne, osoby z niepełnosprawnościami, absolwentów centrów i klubów integracji społecznej, osoby korzystające z określonych form pomocy, osoby z zaburzeniami psychicznymi, osoby opuszczające zakłady karne lub poprawcze, osoby starsze oraz osoby objęte ochroną międzynarodową.

Ponadto przepis rozróżnia reintegrację społeczną, dotyczącą uczestnictwa w życiu społeczności i pełnienia ról społecznych, oraz reintegrację zawodową, związaną z kwalifikacjami, kompetencjami i zdolnością do pracy. Definiuje również usługi społeczne i zatrudnienie. Dzięki temu ustawa posługuje się jednolitym znaczeniem kluczowych terminów.

o ekonomii społecznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1812/text/U/D20221812Lj.pdf

Przepis określa, jakie podmioty mogą posiadać status przedsiębiorstwa społecznego oraz jakie podstawowe warunki muszą spełniać. Uprawnienie to dotyczy podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. a oraz d-f, a także jednostek tworzących podmiot ekonomii społecznej.

Warunkiem jest prowadzenie co najmniej jednego z trzech rodzajów działalności: **odpłatnej działalności pożytku publicznego**, działalności gospodarczej albo innej działalności o charakterze odpłatnym. Działalność odpłatna pożytku publicznego została powiązana z art. 8 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, natomiast działalność gospodarcza z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Samo prowadzenie jednej z wymienionych działalności nie wystarcza. Podmiot musi dodatkowo spełniać warunki wskazane w ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-9.

Ustęp 2 wprowadza wymóg dotyczący kontroli nad podmiotem ekonomii społecznej. Status przedsiębiorstwa społecznego może posiadać podmiot, nad którym Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna ani samorządowa osoba prawna nie posiada kontroli w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ograniczenie to nie dotyczy spółdzielni socjalnych założonych przez osoby wskazane w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o spółdzielniach socjalnych. W praktyce przepis wyznacza więc krąg podmiotów uprawnionych i łączy status z profilem prowadzonej działalności, spełnieniem dalszych warunków oraz, co do zasady, brakiem określonej kontroli publicznej.

Przepis określa zasady tworzenia i finansowania resortowych programów wspierania ekonomii społecznej. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może opracować takie programy dla podmiotów ekonomii społecznej lub jednostek samorządu terytorialnego, a także udzielać im wsparcia finansowego. Oznacza to, że uruchomienie programu zależy od decyzji ministra, a przepis nie nakłada obowiązku jego opracowania.

Środki w ramach programów mogą wspierać między innymi rozwój ekonomii społecznej, tworzenie i rozwój podmiotów ekonomii społecznej oraz przedsiębiorstw społecznych, a także wzmacnianie ich potencjału innowacyjnego i rozwojowego. Finansowane działania mogą również dotyczyć zatrudniania i reintegracji osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, podnoszenia kompetencji pracowników, tworzenia wspólnych przedsięwzięć oraz realizacji usług społecznych. Koszty obsługi programu są ograniczone do 2,5% środków przeznaczonych na jego realizację.

Realizacja działań odbywa się w trybie naboru wniosków, o którym mowa w art. 33, albo w trybie otwartego konkursu ofert. W drugim przypadku odpowiednio stosuje się przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Szczególna zasada dotyczy podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. b i c, ponieważ ofertę lub wniosek składają jednostki tworzące te podmioty. Programy mogą być także finansowane z udziałem środków wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o finansach publicznych.

Przepis określa sposób organizacji i finansowania usług, o których mowa w art. 29, na poziomie województwa. Za ich zapewnienie odpowiada samorząd województwa, co oznacza, że musi on zadbać o realizację tych usług na swoim obszarze.

Samorząd może wykonywać je samodzielnie albo zlecić ich realizację akredytowanemu ośrodkowi wsparcia ekonomii społecznej. Zlecenie może nastąpić w trybie otwartego konkursu ofert, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, albo z zastosowaniem przepisów dotyczących realizacji programów finansowanych ze środków europejskich w perspektywach finansowych 2014-2020 oraz 2021-2027. Przepis wskazuje więc zarówno bezpośrednią realizację przez samorząd, jak i możliwość powierzenia zadań podmiotowi posiadającemu akredytację.

**Finansowanie** zadania zapewnia budżet samorządu województwa. Dopuszczalne jest także wykorzystanie środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o finansach publicznych, a więc środków wskazanych w tym przepisie.

Szczegółowy sposób realizacji usług samorząd określa w regionalnym programie rozwoju na rzecz ekonomii społecznej. Program powinien uwzględniać potrzebę zapewnienia **równego dostępu do usług na terenie całego województwa**. W praktyce przepis wyznacza więc odpowiedzialność samorządu, dopuszczalne formy realizacji, źródła finansowania oraz obowiązek planowania usług z perspektywą całego regionu.

Przepis określa zasady udziału osób zatrudnionych w konsultowaniu spraw przedsiębiorstwa społecznego. Co do zasady przedsiębiorstwo musi posiadać organ konsultacyjno-doradczy, w którego skład wchodzą wszystkie osoby zatrudnione. Jeżeli takich osób jest więcej niż 10, organ może działać w formie przedstawicielskiej. W takim przypadku przedstawicieli musi być co najmniej 3. Przepis nie przesądza, że przedstawicielski skład jest obowiązkowy, lecz dopuszcza takie rozwiązanie przy większej liczbie osób zatrudnionych.

Do najważniejszych kompetencji organu należy, po pierwsze, zapoznawanie się co najmniej raz w roku z wynikami działalności przedsiębiorstwa społecznego i wyrażanie opinii na ich temat. Po drugie, organ opiniuje regulamin pracy albo zasady organizacji pracy oraz proponowane zmiany w tych dokumentach. Po trzecie, ocenia planowane działania przedsiębiorstwa, w tym działania dotyczące reintegracji społecznej i zawodowej. Zakres tych kompetencji obejmuje więc zarówno informacje o dotychczasowej działalności, jak i zasady pracy oraz przyszłe działania przedsiębiorstwa.

Ustęp 4 przewiduje odrębne rozwiązanie dla określonej spółki, która uzyskała status przedsiębiorstwa społecznego. W takim przypadku funkcję organu konsultacyjno-doradczego pełni rada nadzorcza albo komisja rewizyjna. Z kolei w spółdzielni socjalnej, w sytuacjach wskazanych w ust. 5, funkcję tę pełni spotkanie konsultacyjne. W praktyce przepis zapewnia udział osób zatrudnionych albo ich przedstawicieli w ocenie działalności, organizacji pracy i planów przedsiębiorstwa, a dla niektórych form prawnych wskazuje już istniejące organy lub określoną formę spotkania.

Art. 49a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) wprowadza szczególne zasady dotyczące wpisu organizacji pożytku publicznego (OPP) do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego przepisu.

#### 1. Zakres zastosowania

Art. 49a dotyczy organizacji pożytku publicznego, które nie mają obowiązku dokonania wpisu do KRS z innego tytułu. Oznacza to, że przepis ten ma zastosowanie do OPP, które nie są już wpisane do KRS na podstawie innych przepisów, np. jako stowarzyszenia, fundacje czy inne organizacje społeczne.

#### 2. Warunki wpisu

Wpis do rejestru jest możliwy po spełnieniu wymagań określonych w art. 20 lub art. 21 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przepisy te określają warunki, jakie musi spełniać organizacja, aby uzyskać status OPP, w tym m.in. prowadzenie działalności pożytku publicznego przez określony czas oraz spełnienie określonych standardów transparentności i zarządzania.

#### 3. Brak nabycia osobowości prawnej

Z wpisem do rejestru, o którym mowa w ust. 1, nie wiąże się nabycie osobowości prawnej przez organizację. Oznacza to, że wpis do KRS jako OPP nie zmienia statusu prawnego organizacji, która nie posiada osobowości prawnej. Organizacja taka nadal działa na podstawie przepisów regulujących jej funkcjonowanie, ale uzyskuje dodatkowe uprawnienia i obowiązki związane ze statusem OPP.

#### 4. Ujawnienie informacji w rejestrze

W dziale 1 rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej ujawnia się informację, że organizacja pożytku publicznego nie posiada osobowości prawnej. Jest to istotne z punktu widzenia transparentności i pewności obrotu prawnego, ponieważ potencjalni kontrahenci i inne podmioty mają jasność co do statusu prawnego organizacji.

#### 5. Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia organizacjom pożytku publicznego, które nie posiadają osobowości prawnej, uzyskanie wpisu do KRS i korzystanie z przywilejów związanych ze statusem OPP. Jednocześnie zapewnia transparentność i pewność prawną, ujawniając brak osobowości prawnej w rejestrze.

#### Podsumowanie

Art. 49a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadza mechanizm umożliwiający organizacjom pożytku publicznego, które nie mają obowiązku wpisu do KRS z innego tytułu, uzyskanie wpisu do rejestru. Wpis ten nie wiąże się z nabyciem osobowości prawnej, a informacja o braku osobowości prawnej jest ujawniana w rejestrze. Przepis ten ma na celu zwiększenie transparentności i pewności obrotu prawnego, jednocześnie umożliwiając OPP korzystanie z przywilejów związanych ze statusem pożytku publicznego.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Przepis określa podstawowe ramy działania Narodowego Instytutu Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. W art. 1 ust. 1 wskazano, że ustawa reguluje **zadania i organizację** tej instytucji. Jednocześnie wprowadzono skróconą nazwę „Narodowy Instytut”, która jest używana w dalszych przepisach ustawy.

Art. 1 ust. 2 określa natomiast rolę Narodowego Instytutu. Jest on instytucją właściwą w sprawach wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, a także działalności pożytku publicznego i wolontariatu. Zakres tej właściwości nie został ujęty całkowicie samodzielnie w omawianym przepisie, lecz został powiązany z zakresem określonym w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, czym zajmuje się Narodowy Instytut i jaką funkcję pełni w systemie wsparcia społeczeństwa obywatelskiego. Przepis wyznacza więc obszary jego działania oraz odsyła do odrębnej ustawy w celu ustalenia zakresu spraw dotyczących działalności pożytku publicznego i wolontariatu. Nie opisuje jeszcze szczegółowej organizacji Instytutu ani konkretnych form udzielanego wsparcia, lecz ustanawia podstawę do uregulowania tych kwestii w dalszych przepisach.

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1909/text/U/D20171909Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zadania Narodowego Instytutu w zakresie wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego oraz sposób ustanawiania programów służących temu celowi. Zgodnie z ust. 1 Instytut nie tylko realizuje takie programy, lecz także nimi zarządza. Oznacza to, że jego rola obejmuje zarówno wykonywanie założeń programów, jak i kierowanie ich realizacją.

Ust. 1a doprecyzowuje, że Instytut może działać **samodzielnie albo we współpracy z innymi podmiotami**. Wśród możliwych partnerów wymieniono organizacje pozarządowe, w tym koła gospodyń wiejskich, organizacje wskazane w art. 7 ust. 3 ustawy o rzemiośle oraz podmioty określone w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przepis nie ogranicza więc realizacji programów wyłącznie do działań prowadzonych przez sam Instytut, lecz przewiduje także udział wskazanych grup i organizacji.

Ust. 2 rozdziela zadania związane z wykonaniem programów od kompetencji do ich przyjęcia. **Programy wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego przyjmuje Rada Ministrów w drodze uchwały**, natomiast Narodowy Instytut realizuje je i zarządza nimi. W praktyce przepis wskazuje więc zarówno podmiot odpowiedzialny za ustanowienie programów, jak i podmiot odpowiedzialny za ich wykonanie, dopuszczając przy tym współpracę z określonymi organizacjami i podmiotami.

Przepis określa zakres zadań Narodowego Instytutu związanych ze wspieraniem rozwoju wspólnoty obywatelskiej i społeczeństwa obywatelskiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Głównym celem jest zwiększanie sprawności instytucjonalnej, niezależności i profesjonalizmu organizacji pozarządowych oraz innych zorganizowanych form społeczeństwa obywatelskiego, przy zachowaniu ich obywatelskiego charakteru.

Narodowy Instytut ma również wzmacniać potencjał tych podmiotów, w szczególności przez wspieranie pozyskiwania przez nie środków pozabudżetowych oraz rozwój kadr, zwłaszcza wolontariuszy i społeczników. Do jego zadań należy ponadto wspieranie udziału obywateli i organizacji w życiu publicznym, kształtowaniu polityk publicznych i podejmowaniu decyzji, a także obywatelskiej kontroli nad instytucjami publicznymi i instytucjami zaufania publicznego.

Zakres działań obejmuje także rozwój aktywności obywatelskiej i wolontariatu, edukację obywatelską, ochronę praw człowieka, praw obywatelskich, środowiska i praw zwierząt, podtrzymywanie kultury i tradycji, prowadzenie badań oraz udział w międzynarodowych programach wspierających społeczeństwo obywatelskie. Instytut ma upowszechniać informacje o konkursach, popularyzować rezultaty zadań i prowadzić repozytorium dobrych praktyk.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu sposobu wykonywania tych zadań. Instytut może działać samodzielnie albo zlecać zadania podmiotom wyłonionym w otwartym konkursie ofert. Może też współpracować z podmiotami krajowymi i zagranicznymi, uczestniczyć w programach współfinansowanych ze środków zagranicznych oraz prowadzić działalność wydawniczą dotyczącą społeczeństwa obywatelskiego.

Przepis określa, kto sprawuje nadzór nad Narodowym Instytutem Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Funkcję tę powierzono Przewodniczącemu Komitetu do spraw Pożytku Publicznego. Oznacza to, że to ten organ został wskazany jako podmiot odpowiedzialny za nadzór nad działalnością Instytutu.

Przepis identyfikuje Przewodniczącego Komitetu przez odesłanie do art. 34a ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Odesłanie służy wskazaniu podstawy prawnej i właściwego umocowania tej funkcji, a nie ustanowieniu odrębnej definicji w komentowanym artykule. Jednocześnie przepis wprowadza skróconą nazwę „Przewodniczący Komitetu”, którą posługuje się dalej ustawa.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na jednoznacznym przypisaniu nadzoru nad Narodowym Instytutem konkretnie wskazanemu podmiotowi. Dzięki temu przepis rozstrzyga, kto jest właściwy w zakresie nadzoru nad Instytutem. Sam artykuł nie określa jednak zakresu, form ani szczegółowych uprawnień nadzorczych. Reguluje wyłącznie kwestię wskazania organu sprawującego nadzór oraz sposób jego oznaczenia na potrzeby dalszych przepisów.

Przepis określa zasady powołania Dyrektora oraz wymagania, które musi spełniać kandydat na to stanowisko. Dyrektora powołuje Przewodniczący Komitetu na pięcioletnią kadencję. Powołanie może dotyczyć wyłącznie osoby spełniającej wszystkie wskazane warunki.

Kandydat musi mieć obywatelstwo polskie, korzystać z pełni praw publicznych oraz posiadać wyższe wykształcenie magisterskie lub równorzędne. Wymagana jest także wiedza dotycząca działalności pożytku publicznego i wolontariatu, a także stowarzyszeń i fundacji w Rzeczypospolitej Polskiej. Kandydat powinien ponadto mieć co najmniej pięcioletnie doświadczenie w organizacjach pozarządowych lub innych zorganizowanych formach społeczeństwa obywatelskiego.

Przepis wyklucza powołanie osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Znaczenie mają również nieposzlakowana opinia i rękojmia prawidłowego wykonywania powierzonych zadań. Od Dyrektora wymaga się znajomości języka angielskiego pozwalającej na swobodne porozumiewanie się w zakresie działalności Narodowego Instytutu, a także doświadczenia w kierowaniu zespołami pracowniczymi i kompetencji kierowniczych.

Istotne znaczenie praktyczne ma zasada ciągłości wykonywania obowiązków. Dyrektor pełni je do dnia powołania następcy, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 4. Oznacza to, że samo zakończenie pięcioletniej kadencji nie wyznacza jeszcze dnia ustania pełnienia obowiązków, jeżeli następca nie został powołany.

Przepis określa skład Rady oraz wymagania stawiane jej członkom. Rada liczy łącznie 12 członków, reprezentujących różne organy i środowiska związane z funkcjonowaniem społeczeństwa obywatelskiego.

W skład Rady wchodzą:
- członek powoływany i odwoływany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;
- 3 członków powoływanych i odwoływanych przez Przewodniczącego Komitetu;
- członek powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
- 5 członków reprezentujących organizacje pozarządowe oraz podmioty określone w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie;
- członek reprezentujący jednostki samorządu terytorialnego.

Szczególny warunek dotyczy kandydatów na 5 członków reprezentujących organizacje pozarządowe i wskazane podmioty. Każdy kandydat musi mieć poparcie przynajmniej 20 takich organizacji lub podmiotów. Przepis łączy więc udział przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego z formalnym wymogiem szerokiego poparcia.

Członkiem Rady może zostać wyłącznie osoba korzystająca z pełni praw publicznych, ciesząca się nieposzlakowaną opinią i niekarana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Musi także posiadać wiedzę oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie w zakresie funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, pożytku publicznego i wolontariatu. W praktyce przepis wyznacza zarówno sposób reprezentacji w Radzie, jak i minimalne standardy wiarygodności, niekaralności oraz kompetencji jej członków.

Przepis zmienia ustawę dotyczącą działalności pożytku publicznego i wolontariatu. Z artykułu 23 usuwa ustęp 7, więc po tej zmianie nie jest on już częścią tego artykułu ani samodzielną podstawą prawną. Pozostałe ustępy artykułu 23 pozostają bez zmian. Sam przepis nie wyjaśnia, czego dotyczyła uchylona regulacja, ani nie wprowadza w jej miejsce nowego ustępu.

o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców

Przepis określa zasady zapraszania podmiotów do składu komitetu monitorującego, udzielania przez nie odpowiedzi oraz wyznaczania przedstawicieli i obserwatorów. Za organizację tego procesu odpowiada instytucja zarządzająca.

Do udziału zapraszane są trzy główne grupy podmiotów: ogólnopolskie organizacje jednostek samorządu terytorialnego tworzące stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, reprezentatywne organizacje związkowe i organizacje pracodawców oraz organizacje pozarządowe. Te ostatnie są wyłaniane przez Radę Działalności Pożytku Publicznego albo, w określonych przypadkach dotyczących regionalnego programu, przez właściwą Wojewódzką Radę Działalności Pożytku Publicznego, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4.

Zaproszony podmiot ma 14 dni od otrzymania zaproszenia na udzielenie odpowiedzi. Brak odpowiedzi w tym terminie oznacza odrzucenie zaproszenia. Instytucja zarządzająca może również zaprosić inne podmioty, a zasady dotyczące terminu odpowiedzi stosuje się do nich odpowiednio.

Odrębnie uregulowano udział wojewody. Na jego pisemny wniosek albo wniosek przekazany drogą elektroniczną instytucja zarządzająca właściwym regionalnym programem włącza go do składu komitetu. Wojewoda wyznacza przedstawiciela w charakterze obserwatora, natomiast podmioty zaproszone na podstawie ust. 3 mogą wyznaczyć członka komitetu albo obserwatora.

Przepis wskazuje także sposób obsadzania miejsc w komitecie. Instytucja zarządzająca oraz, na jej wniosek, podmiot należący do komitetu wyznaczają co najmniej jednego przedstawiciela, z uwzględnieniem wyjątków dotyczących podmiotów zaproszonych dodatkowo i wojewody. Wyłączenie podmiotu lub zmiana jego przedstawiciela następuje na jego wniosek albo w przypadkach określonych w regulaminie komitetu monitorującego, o którym mowa w art. 38 ust. 2 rozporządzenia ogólnego.

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1079/text/U/D20221079Lj.pdf

Przepis określa zasady wydawania, opiniowania, publikowania i stosowania wytycznych dotyczących realizacji programów finansowanych z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności oraz Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji. Wytyczne może wydać minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego. Ich celem jest zapewnienie zgodności realizacji programów z prawem Unii Europejskiej, spełnienie wymagań określanych przez Komisję Europejską, ujednolicenie sposobu realizacji programów oraz prawidłowe wykonywanie zadań i obowiązków określonych ustawą.

Zakres wytycznych może obejmować między innymi ewaluację programów, kwalifikowalność wydatków, sprawozdawczość i monitorowanie postępu, kontrolę, wybór projektów, korekty finansowe, gromadzenie danych elektronicznych, informację i promocję oraz wykorzystanie środków pomocy technicznej. Mogą one dotyczyć wszystkich programów albo tylko wybranych programów.

Projekt wytycznych i ich zmian jest przekazywany do zaopiniowania instytucjom zarządzającym, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, wskazanym organizacjom samorządowym, partnerom społecznym oraz organizacjom pozarządowym. Na przedstawienie opinii wyznacza się termin od 14 do 30 dni od otrzymania projektu. Brak opinii w tym czasie oznacza rezygnację z prawa jej wyrażenia.

Minister podaje wytyczne i ich zmiany do publicznej wiadomości na portalu oraz ogłasza w „Monitorze Polskim” komunikat o adresie tego portalu. Wytyczne zaczynają być stosowane od dnia ogłoszenia komunikatu, a na portalu publikowana jest także informacja o terminie rozpoczęcia ich stosowania.

Wolontariat

Wolontariat w przepisach

o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich1 przepis

o ekonomii społecznej5 przepisów

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego6 przepisów

o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców1 przepis

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-20272 przepisy