Wodór odnawialny

Wodór odnawialny to, w rozumieniu ustawy „Odnawialne źródła energii”, wodór powiązany z wytwarzaniem energii ze źródeł odnawialnych. O jego zakwalifikowaniu jako odnawialnego decydują przede wszystkim dwa elementy: pochodzenie wykorzystanej energii oraz miejsce i sposób prowadzenia procesu. Wodór musi być wytworzony z odnawialnych źródeł energii, a jego produkcja musi odbywać się w instalacji odnawialnego źródła energii.

Definicja obejmuje także sytuację, w której wodór jest uzyskiwany w procesie elektrolizy. Elektroliza polega na rozdzieleniu wody z wykorzystaniem energii elektrycznej. Ustawa wyraźnie wskazuje, że uzyskanie wodoru w ten sposób również należy traktować jako jego wytwarzanie. Nie oznacza to jednak, że każda elektroliza automatycznie prowadzi do powstania wodoru odnawialnego. Znaczenie ma to, czy proces jest związany z odnawialnym źródłem energii i odbywa się w instalacji spełniającej przesłanki wskazane w definicji.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• wytworzenie wodoru z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii,
• prowadzenie procesu w instalacji odnawialnego źródła energii,
• możliwość uzyskania wodoru w drodze elektrolizy, jeżeli pozostaje ona związana z takim źródłem i instalacją.

Pojęcie służy ustaleniu, jaki wodór może być uznany na gruncie tej ustawy za związany z odnawialnymi źródłami energii. Ma więc znaczenie kwalifikacyjne. Pozwala odróżnić wodór odnawialny od wodoru wytwarzanego z innych źródeł energii albo poza instalacją odnawialnego źródła energii. W praktyce jest istotne przy opisie technologii produkcji, ocenie charakteru danej instalacji oraz stosowaniu przepisów, które posługują się kategorią wodoru odnawialnego. Sama nazwa nie odnosi się wyłącznie do właściwości chemicznych wodoru, lecz przede wszystkim do jego pochodzenia energetycznego i warunków wytwarzania.