Wodór niskoemisyjny

Wodór niskoemisyjny to szczególna kategoria wodoru określona w ustawie „Elektromobilność i paliwa alternatywne”. Nie chodzi o każdy wodór, którego wytwarzanie wiąże się ze stosunkowo małą emisją, lecz o produkt spełniający łącznie kilka warunków wskazanych w przepisach.

Po pierwsze, musi to być wodór w rozumieniu przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Odesłanie do tej regulacji wyznacza podstawowe znaczenie pojęcia wodoru, do którego odnosi się definicja. Po drugie, wodór powinien zostać uzyskany w procesie elektrolizy albo inną metodą. Definicja nie ogranicza więc sposobu produkcji wyłącznie do elektrolizy, ale każda zastosowana metoda musi prowadzić do spełnienia pozostałych wymagań.

Kolejną przesłanką jest sposób prowadzenia procesu, który nie może powodować poważnych szkód dla celów środowiskowych. Oznacza to, że ocena niskoemisyjności nie opiera się wyłącznie na ilości wyemitowanych gazów cieplarnianych. Znaczenie ma również wpływ procesu wytwarzania na środowisko, oceniany w kontekście tych celów. Warunek ten ma charakter jakościowy i uzupełnia określony w definicji limit emisji.

Najbardziej konkretnym kryterium jest emisja gazów cieplarnianych w cyklu życia. Nie może ona przekraczać 3 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla na 1 tonę wodoru. Wskaźnik odnosi się zatem do całego cyklu życia wodoru, a nie tylko do emisji powstających w samym momencie jego produkcji. Próg ten pozwala ocenić, czy wodór mieści się w ustawowo wyznaczonej kategorii niskoemisyjnej.

W praktyce definicja służy do odróżnienia wodoru spełniającego wymagania środowiskowe i emisyjne od pozostałych rodzajów wodoru. Ma znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy dotyczących paliw alternatywnych i rozwiązań wykorzystujących wodór. Samo określenie wodoru jako niskoemisyjnego wymaga więc łącznego spełnienia wymagań dotyczących jego rodzaju, sposobu uzyskania, wpływu na cele środowiskowe oraz poziomu emisji w cyklu życia.