Wodór elektrolityczny

Wodór elektrolityczny to określona w ustawie „Elektromobilność i paliwa alternatywne” kategoria wodoru, wyróżniona ze względu na sposób jego uzyskania oraz poziom emisji związanych z tym procesem. Chodzi o wodór, który powstaje dzięki wykorzystaniu energii elektrycznej w procesie elektrolizy, a jednocześnie jest uznawany za niskoemisyjny.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• produkt, którym jest wodór,
• sposób wytworzenia, czyli przetworzenie energii elektrycznej w procesie elektrolizy,
• cecha emisyjna, ponieważ wodór musi mieć charakter niskoemisyjny.

Elektroliza jest procesem, w którym energia elektryczna służy do uzyskania wodoru. Sama obecność energii elektrycznej nie wystarcza jednak do zakwalifikowania danego produktu jako wodoru elektrolitycznego. Znaczenie ma również zastosowanie właśnie procesu elektrolizy oraz niskoemisyjny charakter uzyskanego wodoru. Definicja nie wskazuje wprost konkretnego progu emisji ani nie określa rodzaju źródła energii elektrycznej. Pozwala natomiast odróżnić tę kategorię od wodoru otrzymywanego innymi metodami.

W ustawie pojęcie służy uporządkowaniu terminologii dotyczącej wodoru jako paliwa lub nośnika energii oraz wskazaniu, jaki rodzaj wodoru mieści się w tej szczególnej kategorii. Ma to znaczenie przy interpretowaniu przepisów, które posługują się określeniem wodoru elektrolitycznego, ponieważ pozwala ustalić, do jakiego produktu odnoszą się zawarte w nich rozwiązania. W praktyce klasyfikacja ta łączy technologię produkcji z wymogiem niskoemisyjności. Dzięki temu nie każdy wodór wytworzony przy użyciu energii elektrycznej będzie automatycznie wodorem elektrolitycznym w rozumieniu ustawy. Wymagane jest spełnienie wszystkich wskazanych elementów łącznie.