Woda źródlana

„Woda źródlana” to w rozumieniu ustawy „Bezpieczeństwo żywności i żywienia” określony rodzaj wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Aby woda mogła być uznana za źródlaną, musi spełniać kilka warunków jednocześnie.

Przede wszystkim jest to woda podziemna, a więc pochodząca z zasobów znajdujących się pod powierzchnią ziemi. Musi być wydobywana z jednego albo z kilku ujęć, przy czym ujęcia te mogą mieć charakter naturalny lub być wykonane jako otwory wiercone. Istotne jest również to, aby woda była pierwotnie czysta pod względem chemicznym i mikrobiologicznym. Oznacza to, że jej właściwości w stanie naturalnym, przed wydobyciem, odpowiadają wymaganiom dotyczącym czystości chemicznej i mikrobiologicznej.

Kolejną przesłanką jest zgodność właściwości oraz składu mineralnego wody z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi, określoną w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Definicja nie opisuje więc każdej wody znajdującej się pod ziemią, lecz tylko taką, która jednocześnie ma odpowiednie pochodzenie, sposób pozyskiwania, naturalną czystość oraz właściwości odpowiadające wskazanemu standardowi.

Pojęcie to służy do prawnego rozróżnienia wody źródlanej od innych rodzajów wód, zwłaszcza w obszarze bezpieczeństwa żywności. Ma znaczenie przy ocenie, czy konkretny produkt może być oznaczany i traktowany jako woda źródlana, a także przy ustalaniu wymagań dotyczących jego jakości i kontroli. W przepisach poświęconych naturalnym wodom mineralnym, wodom źródlanym i wodom stołowym pojęcie to jest wykorzystywane między innymi przy ocenie i kwalifikacji rodzajowej oraz przy określaniu zakresu badań. Odnosi się również do wymagań dotyczących jakości mikrobiologicznej, chemicznej, fizykochemicznej i organoleptycznej. W praktyce definicja wyznacza zatem podstawowe cechy, które muszą być spełnione, aby dana woda należała do tej kategorii.