Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi

Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi to, w rozumieniu ustawy „Prawo wodne”, nie tylko woda używana bezpośrednio do picia. Pojęcie obejmuje wodę w stanie naturalnym albo po uzdatnieniu, wykorzystywaną także do wytwarzania i przygotowywania żywności, innych celów gospodarczych oraz do czynności podejmowanych przez przedsiębiorstwa spożywcze przy produkcji, przetwarzaniu, konserwowaniu lub wprowadzaniu do obrotu produktów i substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Dla uznania wody za objętą tą definicją nie ma znaczenia jej pochodzenie ani sposób dostarczenia. Może być pobierana z sieci wodociągowej, dostarczana cysterną, w tym przewoźnym zbiornikiem, albo rozlewana do butelek i innych pojemników. Definicja odnosi się zarówno do obiektów publicznych, jak i prywatnych. Istotne jest przede wszystkim przeznaczenie wody i jej możliwy związek z potrzebami ludzi lub bezpieczeństwem żywności.

Zakres pojęcia obejmuje w szczególności:

• wodę do picia;
• wodę używaną do wytwarzania i przygotowywania żywności;
• wodę wykorzystywaną do innych celów gospodarczych;
• wodę stosowaną przez przedsiębiorstwo spożywcze podczas procesów związanych z żywnością.

Ustawa przewiduje jednak wyłączenie dotyczące wody używanej przez przedsiębiorstwo spożywcze. Nie jest ona objęta tym pojęciem, jeżeli jej jakość nie może wpływać na bezpieczeństwo środków spożywczych w ich końcowej postaci. Wyłączenie ma zastosowanie pod warunkiem, że podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spełnia wymagania określone w przepisach dotyczących higieny środków spożywczych.

Definicja porządkuje więc, jakie rodzaje wody podlegają znaczeniu nadanemu im przez Prawo wodne. Ma praktyczne znaczenie przy ocenie, czy dana woda powinna być traktowana jako przeznaczona do spożycia przez ludzi, niezależnie od tego, czy trafia do odbiorcy z wodociągu, w zbiorniku, czy w opakowaniu, oraz czy jest używana bezpośrednio przez konsumenta, czy w procesie związanym z żywnością.