Art. 1144^1 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) odnosi się do procedury wydawania zaświadczeń lub wyciągów na potrzeby uznania lub stwierdzenia wykonalności orzeczeń, ugód lub innych tytułów egzekucyjnych za granicą, zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej lub wiążącymi Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi.

1. **Zakres zastosowania**:
   - Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy przepisy prawa Unii Europejskiej lub umowy międzynarodowe, których stroną jest Polska, przewidują konieczność wydania zaświadczenia lub wyciągu w celu uznania lub stwierdzenia wykonalności orzeczenia, ugody lub innego tytułu egzekucyjnego za granicą.
   - Przykładem takich przepisów mogą być rozporządzenia unijne, takie jak Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 (Bruksela I bis) dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych.

2. **Organ właściwy do wydania zaświadczenia lub wyciągu**:
   - Zaświadczenie lub wyciąg wydaje przewodniczący sądu, który wydał orzeczenie, zatwierdził ugodę lub przed którym ugoda została zawarta.
   - W przypadku innych tytułów egzekucyjnych, zaświadczenie lub wyciąg wydaje przewodniczący sądu rejonowego, w którego okręgu tytuł został sporządzony, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

3. **Formularz**:
   - Zaświadczenie lub wyciąg musi być sporządzony na formularzu określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej lub umowy międzynarodowej. Formularze te są zazwyczaj standaryzowane i mają na celu ułatwienie procedur transgranicznych.

4. **Wniosek zainteresowanego**:
   - Procedura wydania zaświadczenia lub wyciągu jest inicjowana na wniosek zainteresowanego. Oznacza to, że strona, która chce uzyskać uznanie lub stwierdzenie wykonalności orzeczenia za granicą, musi złożyć odpowiedni wniosek do właściwego sądu.

5. **Znaczenie praktyczne**:
   - Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia stronom skuteczne dochodzenie swoich praw w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz w państwach, z którymi Polska zawarła odpowiednie umowy międzynarodowe.
   - Ułatwia to transgraniczne egzekwowanie orzeczeń sądowych, co jest szczególnie ważne w kontekście rosnącej mobilności obywateli oraz działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym UE.

Podsumowując, art. 1144^1 k.p.c. stanowi kluczowy element w mechanizmie uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz innych tytułów egzekucyjnych w kontekście międzynarodowym, zapewniając zgodność z przepisami prawa Unii Europejskiej i umowami międzynarodowymi.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 162 Ordynacji podatkowej reguluje instytucję przywrócenia terminu, która ma na celu ochronę interesów podatników w sytuacjach, gdy z przyczyn niezależnych od nich nie byli w stanie dochować określonych terminów procesowych. Przepis ten jest istotnym elementem systemu prawa podatkowego, zapewniającym elastyczność i sprawiedliwość w postępowaniach podatkowych.

#### § 1 - Uprawdopodobnienie braku winy

Zgodnie z § 1, przywrócenie terminu jest możliwe na wniosek zainteresowanego, pod warunkiem że uprawdopodobni on, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Uprawdopodobnienie oznacza, że podatnik nie musi dostarczać niepodważalnych dowodów, ale musi przedstawić okoliczności, które w sposób wiarygodny wskazują na brak jego winy. Przykłady takich okoliczności mogą obejmować nagłe choroby, wypadki, czy inne zdarzenia losowe.

#### § 2 - Termin na złożenie wniosku

Podanie o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jest to termin zawity, co oznacza, że jego przekroczenie skutkuje bezwzględnym odrzuceniem wniosku. W praktyce oznacza to, że podatnik musi działać szybko i złożyć wniosek niezwłocznie po ustaniu przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowanie terminu.

#### § 3 - Dopełnienie czynności

Jednocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu, podatnik musi dopełnić czynności, dla której był określony termin. Oznacza to, że nie wystarczy samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu; podatnik musi również wykonać zaległą czynność procesową, np. złożyć deklarację podatkową czy odwołanie.

#### § 4 - Niedopuszczalność przywrócenia terminu

Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. Oznacza to, że jeśli podatnik nie złoży wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, nie ma możliwości przywrócenia tego terminu w późniejszym czasie. Jest to rygorystyczne rozwiązanie, które ma na celu zapobieżenie nadużyciom i zapewnienie stabilności postępowań podatkowych.

#### § 5 - Stosowanie do terminów procesowych

Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych. Oznacza to, że instytucja przywrócenia terminu dotyczy wyłącznie terminów związanych z czynnościami procesowymi, a nie materialnoprawnymi. Terminy procesowe to np. terminy na wniesienie odwołania, zażalenia czy skargi.

### Podsumowanie

Art. 162 Ordynacji podatkowej jest kluczowym przepisem, który umożliwia podatnikom odzyskanie możliwości działania w postępowaniu podatkowym w sytuacjach, gdy z przyczyn niezależnych od nich nie byli w stanie dochować terminów procesowych. Przepis ten wprowadza jednak rygorystyczne wymogi formalne, które mają na celu zapobieżenie nadużyciom i zapewnienie stabilności postępowań. W praktyce oznacza to, że podatnicy muszą działać szybko i starannie, aby skorzystać z możliwości przywrócenia terminu.

Ordynacja podatkowa

Art. 64c Prawa o ruchu drogowym reguluje zasady wydawania zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, czyli takich, które przekraczają dopuszczalne normy wagowe, wymiary lub inne parametry techniczne określone w przepisach ruchu drogowego. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia zarówno przedsiębiorców transportowych, jak i organów administracji drogowej, ponieważ określa procedury i warunki, jakie muszą być spełnione, aby taki przejazd mógł się odbyć legalnie i bezpiecznie.

#### 1. Kategorie zezwoleń i okres ich ważności

Zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych są podzielone na cztery kategorie (II-IV), z których każda ma określony zakres i warunki wydawania. Zezwolenia te mogą być wydawane na różne okresy: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy. Taka elastyczność pozwala na dostosowanie okresu ważności zezwolenia do potrzeb wnioskodawcy, co jest korzystne z punktu widzenia planowania logistycznego.

#### 2. Procedura wydawania zezwoleń

Wniosek o wydanie zezwolenia składa zainteresowany podmiot, dołączając dowód wniesienia opłaty. W zależności od kategorii zezwolenia, organem właściwym do jego wydania jest starosta (kategoria II) lub Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (kategorie III i IV). Dodatkowo, zezwolenia kategorii II i III mogą być wydawane przez naczelnika urzędu celno-skarbowego przy wjeździe na terytorium Polski.

#### 3. Terminy i zwroty opłat

Zezwolenie powinno być wydane w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku, co jest stosunkowo krótkim okresem, zapewniającym sprawność procedury administracyjnej. W przypadku niewydania zezwolenia, wniesiona opłata jest zwracana, co stanowi zabezpieczenie interesów wnioskodawcy.

#### 4. Brak wskazania konkretnego pojazdu

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania konkretnego pojazdu. Jest to rozwiązanie praktyczne, umożliwiające elastyczne zarządzanie flotą pojazdów przez przedsiębiorców.

#### 5. Przejazd przez mosty i wiadukty

Podmiot posiadający zezwolenie kategorii IV, planujący przejazd przez most lub wiadukt, musi zawiadomić właściwego zarządcę drogi o terminie i trasie przejazdu z 7-dniowym wyprzedzeniem. Zarządca drogi ma obowiązek potwierdzić przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu lub zgłosić uzasadniony sprzeciw. Warunki te mogą obejmować ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

#### 6. Sprzeciw zarządcy drogi

Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, jeżeli stan techniczny mostu lub wiaduktu uniemożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego. W takim przypadku przejazd jest zabroniony, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa infrastruktury drogowej oraz użytkowników dróg.

### Podsumowanie

Art. 64c Prawa o ruchu drogowym w sposób kompleksowy reguluje procedury i warunki wydawania zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych. Przepis ten uwzględnia zarówno potrzeby przedsiębiorców transportowych, jak i konieczność ochrony infrastruktury drogowej. Kluczowe znaczenie mają tu terminy i procedury administracyjne, które zapewniają sprawność i przejrzystość procesu wydawania zezwoleń, a także mechanizmy zabezpieczające interesy wszystkich stron zaangażowanych w realizację takich przejazdów.

Wniosek zainteresowanego

Wniosek zainteresowanego w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego3 przepisy

Ordynacja podatkowa2 przepisy

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

Prawo ochrony środowiska1 przepis