Art. 118 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje kwestie związane z ustanowieniem adwokata lub radcy prawnego przez sąd oraz obowiązki i procedury związane z ich działaniem jako pełnomocników procesowych.

#### 1. Ustanowienie pełnomocnika przez sąd

Pierwszy akapit artykułu stanowi, że ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego. Oznacza to, że adwokat lub radca prawny, który zostaje wyznaczony przez sąd, automatycznie nabywa uprawnienia do reprezentowania strony w postępowaniu sądowym. Jest to istotne z punktu widzenia strony, która nie musi podejmować dodatkowych działań w celu formalnego udzielenia pełnomocnictwa.

#### 2. Zakres obowiązków pełnomocnika

Adwokat lub radca prawny ustanowiony przez sąd jest zobowiązany do zastępowania strony w zakresie wynikającym z art. 91 k.p.c., chyba że sąd postanowi inaczej. Art. 91 k.p.c. określa ogólny zakres pełnomocnictwa procesowego, który obejmuje m.in. prawo do podejmowania wszelkich czynności procesowych w imieniu strony.

#### 3. Zwolnienie z obowiązku zastępowania strony

Z ważnych przyczyn adwokat lub radca prawny może wnosić o zwolnienie od obowiązku zastępowania strony w procesie. W takim przypadku sąd, zwalniając pełnomocnika, zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie innego pełnomocnika. Przepis art. 117³ § 2 k.p.c. stosuje się odpowiednio, co oznacza, że procedura ta jest analogiczna do procedury wyznaczania pełnomocnika z urzędu.

#### 4. Czynności poza siedzibą sądu

Jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony przez sąd ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, sąd, na uzasadniony wniosek pełnomocnika, może zwrócić się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika z innej miejscowości. Przepis art. 117³ § 2 k.p.c. stosuje się odpowiednio, co zapewnia elastyczność i efektywność w realizacji obowiązków pełnomocnika.

#### 5. Brak podstaw do wniesienia skargi

Jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony przez sąd nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia lub skargi kasacyjnej, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym stronę oraz sąd, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem albo zawiadomienia go o wyznaczeniu. Do zawiadomienia pełnomocnik dołącza sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi. Opinia ta nie jest załączana do akt sprawy i nie jest doręczana stronie przeciwnej, co chroni interesy strony i zapewnia poufność.

#### 6. Należyta staranność

Jeżeli opinia o braku podstaw do wniesienia skargi nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, sąd zawiadamia o tym właściwy organ samorządu zawodowego, do którego należy adwokat lub radca prawny. W takim przypadku właściwa okręgowa rada adwokacka lub rada okręgowej izby radców prawnych wyznacza innego pełnomocnika. Przepis art. 117³ § 2 k.p.c. stosuje się odpowiednio, co zapewnia, że pełnomocnik działający z urzędu wykonuje swoje obowiązki z należytą starannością i profesjonalizmem.

### Podsumowanie

Art. 118 k.p.c. kompleksowo reguluje kwestie związane z ustanowieniem i działaniem adwokata lub radcy prawnego przez sąd. Przepisy te mają na celu zapewnienie efektywnej reprezentacji strony w postępowaniu sądowym, a także ochronę interesów strony poprzez możliwość zwolnienia pełnomocnika z obowiązków z ważnych przyczyn oraz kontrolę jakości sporządzanych opinii.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 81 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) reguluje kwestie związane z wyznaczaniem obrońcy z urzędu w sytuacjach, gdy oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, a jego obecność jest obligatoryjna zgodnie z przepisami art. 78 § 1 lub 1a, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.k.

### Komentarz do Art. 81 k.p.k.

#### 1. Obowiązek wyznaczenia obrońcy z urzędu
Przepis ten nakłada na prezesa lub referendarza sądowego obowiązek wyznaczenia obrońcy z urzędu, gdy oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, a jego obecność jest wymagana przez przepisy prawa. Dotyczy to sytuacji określonych w:
- Art. 78 § 1 i 1a k.p.k. - dotyczących przypadków, gdy obrona jest obligatoryjna ze względu na wiek, stan zdrowia psychicznego lub inne okoliczności.
- Art. 79 § 1 i 2 k.p.k. - dotyczących obrony obligatoryjnej w postępowaniach przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji oraz w postępowaniach apelacyjnych.
- Art. 80 k.p.k. - dotyczących obrony obligatoryjnej w postępowaniach przed Sądem Najwyższym.

#### 2. Środki zaskarżenia
Przepis przewiduje możliwość złożenia zażalenia na zarządzenie prezesa sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy. Zażalenie to przysługuje do sądu właściwego do rozpoznania sprawy. W przypadku postanowienia sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy, zażalenie przysługuje do innego równorzędnego składu tego sądu. Jest to istotne zabezpieczenie praw oskarżonego, umożliwiające weryfikację decyzji odmownych przez inny skład sędziowski.

#### 3. Ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy
Przepis stanowi, że ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy, oparty na tych samych okolicznościach, pozostawia się bez rozpoznania. Ma to na celu zapobieżenie nadużywaniu prawa do składania wniosków w oparciu o te same przesłanki, co mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania.

#### 4. Zmiana obrońcy
Na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy, prezes lub referendarz sądowy może wyznaczyć nowego obrońcę w miejsce dotychczasowego. Przepis ten daje możliwość zmiany obrońcy z urzędu w sytuacjach, gdy istnieją uzasadnione powody, takie jak brak zaufania do dotychczasowego obrońcy, konflikt interesów czy inne okoliczności utrudniające skuteczną obronę.

### Podsumowanie
Art. 81 k.p.k. stanowi istotny element gwarancji procesowych oskarżonego, zapewniając mu prawo do obrony w sytuacjach, gdy jest ona obligatoryjna. Przepis ten precyzyjnie reguluje procedurę wyznaczania obrońcy z urzędu oraz środki zaskarżenia decyzji odmownych, co ma na celu ochronę praw oskarżonego i zapewnienie rzetelnego procesu.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Art. 78 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.w.) reguluje sytuację, w której obwiniony lub jego obrońca wypowiada stosunek obrończy po rozpoczęciu rozprawy. Przepis ten ma na celu zapewnienie obwinionemu prawa do obrony, jednocześnie umożliwiając sądowi kontynuowanie postępowania w sposób sprawiedliwy i efektywny.

1. **Wypowiedzenie stosunku obrończego**:
   - Gdy obwiniony lub jego obrońca wypowiada stosunek obrończy, sąd musi rozważyć, czy obwiniony musi mieć obrońcę w danej sprawie. Jeśli nie ma takiego obowiązku, sąd na uzasadniony wniosek obwinionego zakreśla termin do ustanowienia nowego obrońcy.
   - Uzasadniony wniosek oznacza, że obwiniony musi przedstawić powody, dla których potrzebuje czasu na znalezienie nowego obrońcy. Sąd ocenia, czy te powody są wystarczające.

2. **Przerwanie lub odroczenie rozprawy**:
   - Sąd może przerwać lub odroczyć rozprawę, aby obwiniony mógł ustanowić nowego obrońcę. Decyzja ta zależy od okoliczności sprawy i konieczności zapewnienia obwinionemu prawa do obrony.
   - Sąd musi również zdecydować, czy dotychczasowy obrońca może pełnić swoje obowiązki do czasu podjęcia obrony przez nowego obrońcę, co ma na celu uniknięcie przerwania ciągłości obrony.

3. **Bezskuteczny upływ terminu**:
   - Jeśli obwiniony nie ustanowi nowego obrońcy w zakreślonym terminie, sąd może kontynuować rozprawę bez udziału obrońcy. Jest to istotne, aby nie doszło do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.

4. **Obwiniony musi mieć obrońcę**:
   - W sprawach, w których obwiniony musi mieć obrońcę (np. ze względu na charakter zarzucanego czynu lub stan zdrowia psychicznego obwinionego) lub korzysta z obrońcy z urzędu, stosuje się odpowiednio art. 378 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.).
   - Art. 378 k.p.k. przewiduje, że w przypadku braku obrońcy z wyboru, sąd wyznacza obrońcę z urzędu, co zapewnia ciągłość obrony i ochronę praw obwinionego.

Podsumowując, Art. 78 k.p.w. jest przepisem, który balansuje między prawem obwinionego do obrony a potrzebą sprawnego prowadzenia postępowania. Sąd ma obowiązek zapewnić obwinionemu możliwość ustanowienia nowego obrońcy, ale jednocześnie musi dbać o to, aby postępowanie nie było nieuzasadnienie przedłużane. W przypadkach, gdy obwiniony musi mieć obrońcę, przepisy k.p.k. zapewniają dodatkowe mechanizmy ochrony jego praw.

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Art. 177 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje kwestie związane z ustalaniem i informowaniem o dniach pełnienia terytorialnej służby wojskowej przez żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej (OT). Przepis ten ma na celu zapewnienie przejrzystości i przewidywalności w organizacji służby, zarówno dla żołnierzy, jak i ich pracodawców.

1. **Ustalanie dni służby rotacyjnej**:
   - Dowódca jednostki wojskowej jest zobowiązany do sporządzenia zbiorowego wykazu dni, w których żołnierze OT będą pełnić służbę rotacyjnie. Wykaz ten musi być sporządzony nie później niż na 30 dni przed końcem roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym służba będzie pełniona.
   - W przypadku służby w trybie natychmiastowego stawiennictwa, dni te są uwzględniane w wykazie po zakończeniu pełnienia tej służby, w formie załącznika.

2. **Zapoznanie żołnierzy z wykazem**:
   - Żołnierze OT muszą być zapoznani z wykazem za pisemnym potwierdzeniem. Wyciąg z wykazu przesyła się właściwemu szefowi wojskowego centrum rekrutacji.

3. **Pierwszy rok służby**:
   - W pierwszym roku kalendarzowym pełnienia służby przez żołnierza OT, dni służby mogą być ustalane w dowolnym okresie tego roku w formie załącznika do wykazu.

4. **Zmiany w wykazie**:
   - Wykaz może być zmieniany na uzasadniony wniosek żołnierza OT lub za jego zgodą, z wyjątkiem przypadków służby w trybie natychmiastowego stawiennictwa.

5. **Obowiązki informacyjne żołnierza OT**:
   - Po zapoznaniu się z wykazem, żołnierz OT ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić swojego pracodawcę o dniach, w których będzie pełnił służbę, oraz o wszelkich zmianach tych terminów. Dotyczy to również wezwań do służby w innych dniach, z wyjątkiem trybu natychmiastowego stawiennictwa.

6. **Obowiązki informacyjne dowódcy jednostki**:
   - W przypadku wezwania żołnierza OT do służby w trybie natychmiastowego stawiennictwa, dowódca jednostki wojskowej musi niezwłocznie zawiadomić pracodawcę żołnierza o jego stawieniu się do służby.

7. **Informowanie o kursach i szkoleniach**:
   - Przed rozpoczęciem kolejnego okresu szkoleniowego, jednak nie później niż na 6 miesięcy przed przewidywanym terminem skierowania na kurs lub szkolenie specjalistyczne, dowódca jednostki wojskowej informuje żołnierza OT o możliwości skierowania na takie kursy lub szkolenia.

**Podsumowanie**:
Art. 177 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza szczegółowe zasady dotyczące organizacji terytorialnej służby wojskowej, mające na celu zapewnienie odpowiedniej koordynacji między obowiązkami wojskowymi a zawodowymi żołnierzy OT. Przepis ten podkreśla znaczenie komunikacji i współpracy między dowódcami jednostek wojskowych, żołnierzami OT oraz ich pracodawcami, co jest kluczowe dla efektywnego funkcjonowania Wojsk Obrony Terytorialnej.

o obronie Ojczyzny

Art. 96a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: „Ustawa”) reguluje procedurę przedłużania terminu zakończenia postępowania w sprawach dotyczących koncentracji przedsiębiorców, które mogą istotnie ograniczać konkurencję na rynku. Przepis ten wprowadza szczegółowe zasady dotyczące przedłużania terminów oraz obowiązki informacyjne Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: „Prezes Urzędu”) i przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji.

#### 1. Przedłużenie terminu zakończenia postępowania

Zgodnie z ust. 1, termin zakończenia postępowania w sprawach szczególnie skomplikowanych, w których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia konkurencji na rynku, ulega przedłużeniu o 4 miesiące. Przedłużenie to następuje na podstawie postanowienia Prezesa Urzędu, które wymaga uzasadnienia i na które nie przysługuje zażalenie.

#### 2. Zastrzeżenia Prezesa Urzędu

W przypadkach, w których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia konkurencji, Prezes Urzędu przedstawia przedsiębiorcom uczestniczącym w koncentracji zastrzeżenia wobec tej koncentracji (ust. 3). Zastrzeżenia te muszą być uzasadnione, a przedsiębiorcy mają prawo ustosunkować się do nich w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia. Na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy, termin ten może zostać przedłużony o kolejne 14 dni.

#### 3. Warunki koncentracji

Prezes Urzędu może również przedstawić przedsiębiorcom warunki, o których mowa w art. 19 ust. 2 Ustawy (ust. 4). Przedsiębiorcy mają prawo przedstawić swoje warunki i zobowiązać się do ich spełnienia. Brak stanowiska przedsiębiorcy, jego negatywne stanowisko co do warunków przedstawionych przez Prezesa Urzędu lub niezaakceptowanie przez Prezesa Urzędu warunków przedstawionych przez przedsiębiorcę skutkuje wydaniem decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy.

#### 4. Wyłączenia z terminu

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresów oczekiwania na:
- usunięcie braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt 3 Ustawy;
- ustosunkowanie się do przedstawionych przez Prezesa Urzędu zastrzeżeń lub warunków.

W przypadku przedstawienia przez przedsiębiorcę warunków, termin określony w ust. 1 ulega przedłużeniu o 14 dni.

### Wnioski

Art. 96a Ustawy wprowadza mechanizmy mające na celu zapewnienie, że postępowania dotyczące koncentracji, które mogą istotnie ograniczać konkurencję, są prowadzone w sposób rzetelny i dokładny. Przepis ten daje Prezesowi Urzędu możliwość przedłużenia terminu zakończenia postępowania, co jest szczególnie istotne w sprawach skomplikowanych. Jednocześnie zapewnia przedsiębiorcom prawo do ustosunkowania się do zastrzeżeń i warunków przedstawionych przez Prezesa Urzędu, co zwiększa transparentność i sprawiedliwość postępowania.

Przepis ten jest kluczowy dla ochrony konkurencji na rynku, ponieważ umożliwia dokładne zbadanie potencjalnych skutków koncentracji, co jest niezbędne dla zapobiegania praktykom monopolistycznym i zapewnienia zdrowej konkurencji.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 299b Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm, który umożliwia Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) wyrażenie zgody na ujawnienie określonych informacji stanowiących tajemnicę skarbową. Przepis ten jest istotny z kilku powodów, które warto omówić.

#### 1. Zakres ujawnianych informacji

Przepis wyraźnie wskazuje, że ujawnieniu mogą podlegać jedynie informacje stanowiące tajemnicę skarbową. Wyłączone są natomiast informacje stanowiące tajemnicę inną niż skarbowa oraz te, które są objęte ochroną na podstawie odrębnych ustaw. Oznacza to, że przepis ten nie narusza innych reżimów ochrony informacji, takich jak tajemnica bankowa, tajemnica zawodowa czy ochrona danych osobowych.

#### 2. Warunki ujawnienia informacji

Zgoda na ujawnienie informacji może być wyrażona wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny oraz gdy jest to konieczne dla:
- osiągnięcia celów kontroli podatkowej,
- kontroli celno-skarbowej,
- postępowania podatkowego,
- urzeczywistnienia prawa obywateli do rzetelnego informowania o działaniach organów podatkowych i jawności życia publicznego.

Wprowadzenie tych warunków ma na celu zapewnienie, że ujawnienie informacji nie będzie nadużywane i będzie służyło konkretnym, uzasadnionym celom.

#### 3. Procedura wyrażenia zgody

Zgoda na ujawnienie informacji musi być wyrażona w formie pisemnej. Wniosek o wyrażenie zgody musi być uzasadniony i może być złożony przez:
- naczelnika urzędu skarbowego,
- naczelnika urzędu celno-skarbowego,
- dyrektora izby administracji skarbowej.

Wymóg pisemnej formy oraz uzasadnienia wniosku wprowadza element formalizmu, który ma na celu zapewnienie transparentności i odpowiedzialności w procesie ujawniania informacji.

#### 4. Sposób udostępnienia i wykorzystania informacji

Szef KAS, wyrażając zgodę na ujawnienie informacji, wskazuje jednocześnie sposób ich udostępnienia i wykorzystania. Jest to istotne, ponieważ pozwala na kontrolowanie, w jaki sposób ujawnione informacje będą używane, co minimalizuje ryzyko ich niewłaściwego wykorzystania.

### Podsumowanie

Art. 299b Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm, który pozwala na ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę skarbową w ściśle określonych przypadkach i pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów. Przepis ten ma na celu zrównoważenie potrzeby ochrony tajemnicy skarbowej z interesem publicznym oraz potrzebą transparentności działań organów podatkowych. Wprowadzenie formalnych wymogów dotyczących procedury ujawniania informacji ma na celu zapewnienie, że proces ten będzie przejrzysty i odpowiedzialny.

Ordynacja podatkowa

#### 1. Zakres regulacji

Art. 100al Prawa o ruchu drogowym wprowadza możliwość udostępnienia danych zgromadzonych w ewidencji przez ministra właściwego do spraw informatyzacji innym podmiotom niż te wymienione w art. 100ag-100ak. Przepis ten określa warunki, na jakich takie udostępnienie może nastąpić, oraz formę, w jakiej wnioski o udostępnienie danych mogą być składane i realizowane.

#### 2. Podmioty uprawnione do uzyskania danych

Zgodnie z art. 100al ust. 1, dane mogą być udostępnione:
- osobom fizycznym,
- osobom prawnym,
- jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej.

Warunkiem koniecznym jest wykazanie przez te podmioty interesu prawnego. Interes prawny oznacza, że podmiot wnioskujący musi mieć uzasadniony powód prawny do uzyskania danych, który wynika z przepisów prawa lub z konkretnej sytuacji prawnej, w której się znajduje.

#### 3. Forma wniosku

Art. 100al ust. 2 precyzuje, że wnioski o udostępnienie danych mogą być składane w dwóch formach:
- w postaci papierowej,
- w postaci elektronicznej, opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Wprowadzenie możliwości składania wniosków w formie elektronicznej jest zgodne z trendem digitalizacji administracji publicznej i ma na celu ułatwienie dostępu do danych oraz przyspieszenie procedur administracyjnych.

#### 4. Forma odpowiedzi

Odpowiedź na wniosek, zgodnie z art. 100al ust. 3, może być udzielona w postaci papierowej, która stanowi wydruk z systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję. Ważnym elementem tego przepisu jest to, że taki wydruk nie wymaga podpisu ani pieczęci, co upraszcza procedurę i eliminuje konieczność dodatkowej weryfikacji dokumentu.

#### 5. Praktyczne znaczenie

Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia szerokiemu kręgowi podmiotów dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji, pod warunkiem wykazania interesu prawnego. Może to być szczególnie istotne dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, które potrzebują dostępu do określonych danych w celu realizacji swoich obowiązków lub ochrony swoich praw.

#### 6. Wnioski

Art. 100al Prawa o ruchu drogowym jest przykładem regulacji, która łączy wymogi formalne z praktycznymi potrzebami podmiotów wnioskujących o dane. Wprowadzenie możliwości składania wniosków w formie elektronicznej oraz uproszczenie formy odpowiedzi (brak konieczności podpisu i pieczęci) świadczy o dążeniu ustawodawcy do zwiększenia efektywności i dostępności administracji publicznej.

Warto jednak pamiętać, że kluczowym elementem pozostaje wykazanie interesu prawnego, co stanowi podstawowy warunek uzyskania dostępu do danych. Podmioty wnioskujące muszą więc dokładnie uzasadnić swoje potrzeby i powody prawne, dla których dane są im niezbędne.

Prawo o ruchu drogowym

Art. 267a Prawa ochrony środowiska reguluje kwestie udostępniania informacji otrzymanych przez właściwe organy w związku z realizacją określonych obowiązków przez prowadzących zakłady o zwiększonym ryzyku lub zakłady o dużym ryzyku. Przepis ten odnosi się do zasad i trybu udostępniania informacji zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

#### 1. Zakres informacji podlegających udostępnieniu

Informacje, które podlegają udostępnieniu, są związane z realizacją obowiązków określonych w:
- Art. 250 ust. 1 i 9,
- Art. 251 ust. 5,
- Art. 254 ust. 1,
- Art. 261 ust. 1 pkt 1 i 2.

#### 2. Procedura uznania wniosku za uzasadniony

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku może złożyć wniosek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Wniosek ten uznaje się za uzasadniony, jeżeli właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej, po uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, nie zgłosi sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. Sprzeciw musi być wyrażony w drodze decyzji administracyjnej.

#### 3. Obowiązek przedłożenia nietechnicznego streszczenia

Po uznaniu wniosku za uzasadniony, prowadzący zakład jest zobowiązany do niezwłocznego przedłożenia właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska informacji w postaci nietechnicznego streszczenia.

#### 4. Udostępnianie informacji przez organy

Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może udostępnić wszystkie przedłożone mu informacje w dwóch przypadkach:
- Niezłożenia przez prowadzącego zakład wniosku, o którym mowa w ust. 2,
- Nieprzedłożenia nietechnicznego streszczenia, o którym mowa w ust. 3.

#### 5. Znaczenie dla ochrony środowiska i bezpieczeństwa publicznego

Przepis ten ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia transparentności działań zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku. Umożliwia on społeczeństwu dostęp do informacji o potencjalnych zagrożeniach dla środowiska i zdrowia publicznego, co jest zgodne z zasadą partycypacji społecznej w ochronie środowiska. Jednocześnie, procedura uznania wniosku za uzasadniony oraz obowiązek przedłożenia nietechnicznego streszczenia mają na celu zapewnienie, że udostępniane informacje są zrozumiałe i dostępne dla szerokiego grona odbiorców.

#### 6. Wnioski

Art. 267a Prawa ochrony środowiska stanowi istotny element systemu prawnego mającego na celu ochronę środowiska i zdrowia publicznego. Przepis ten wprowadza mechanizmy, które zapewniają dostęp do informacji o działalności zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku, jednocześnie chroniąc interesy tych zakładów poprzez możliwość złożenia wniosku o ograniczenie dostępu do pewnych informacji. W praktyce, skuteczne stosowanie tego przepisu wymaga ścisłej współpracy między prowadzącymi zakłady, organami Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkimi inspektorami ochrony środowiska.

Wniosek uzasadniony

Wniosek uzasadniony w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia1 przepis

o obronie Ojczyzny3 przepisy

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo o ruchu drogowym2 przepisy

Prawo ochrony środowiska1 przepis

o gospodarce nieruchomościami1 przepis