Art. 25e ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) reguluje kwestie związane z nabywaniem przez Skarb Państwa mienia pozostałego po wykreślonym z Rejestru podmiocie oraz odpowiedzialnością za zobowiązania tego podmiotu. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, z chwilą wykreślenia z Rejestru. Oznacza to, że z chwilą wykreślenia podmiotu z KRS, wszelkie jego mienie automatycznie przechodzi na własność Skarbu Państwa. Jest to mechanizm mający na celu zabezpieczenie mienia, które mogłoby zostać porzucone lub niewłaściwie zarządzane po likwidacji podmiotu.

#### Ustęp 2
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru. Odpowiedzialność ta jest ograniczona do wartości nabytego mienia, co oznacza, że wierzyciele mogą dochodzić swoich roszczeń tylko do wysokości wartości tego mienia.

#### Ustęp 3
Wspólnicy, członkowie spółdzielni i inne osoby uprawnione do udziału w majątku likwidacyjnym mogą dochodzić swoich praw, gdy reprezentują łącznie co najmniej dwie trzecie głosów i wykażą, że wszyscy wierzyciele zostali zaspokojeni lub zabezpieczeni. Jest to mechanizm mający na celu ochronę interesów wspólników i członków spółdzielni, pod warunkiem że nie narusza to praw wierzycieli.

#### Ustęp 4
Roszczenia wierzycieli oraz osób, o których mowa w ust. 3, wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Jest to przepis prekluzyjny, który ma na celu wprowadzenie pewności prawnej i ograniczenie długotrwałych roszczeń.

#### Ustęp 5
Jeżeli przed nabyciem mienia przez Skarb Państwa wierzyciel uzyskał tytuł egzekucyjny przeciwko podmiotowi wykreślonemu z Rejestru, roszczenie stwierdzone w tym tytule wygasa, jeżeli wierzyciel nie złoży wniosku o wszczęcie egzekucji w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wierzyciele będą działać szybko i nie będą zwlekać z dochodzeniem swoich roszczeń.

#### Ustęp 6
W postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych przeciwko Skarbowi Państwa nie stosuje się przepisu art. 1060 Kodeksu postępowania cywilnego. Skarb Państwa może uczestniczyć w podziale sumy uzyskanej z egzekucji wszczętej na rzecz innego wierzyciela, jeżeli jego wierzytelność jest stwierdzona tytułem egzekucyjnym, tytułem wykonawczym stanowiącym podstawę wszczęcia egzekucji administracyjnej albo była zabezpieczona hipoteką albo zastawem rejestrowym lub skarbowym. Przepis ten reguluje szczególne zasady uczestnictwa Skarbu Państwa w postępowaniach egzekucyjnych.

#### Ustęp 7
Wierzytelność, która była zabezpieczona hipoteką albo zastawem rejestrowym lub skarbowym, podlega zaspokojeniu w kolejności przewidzianej w art. 1025 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego albo w art. 115 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten określa zasady zaspokajania wierzytelności zabezpieczonych rzeczowo.

#### Ustęp 8
Jeżeli tytuł egzekucyjny został wystawiony przeciwko podmiotowi wykreślonemu z Rejestru, sąd na wniosek wierzyciela nadaje klauzulę wykonalności przeciwko Skarbowi Państwa. Przepis art. 792 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio. Jest to mechanizm umożliwiający wierzycielom kontynuowanie egzekucji przeciwko Skarbowi Państwa.

#### Ustęp 9
Wierzyciel, któremu przysługuje należność podlegająca egzekucji administracyjnej, w tym Skarb Państwa, wystawia tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa. Jeżeli tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko podmiotowi wykreślonemu z Rejestru, wierzyciel wystawia nowy tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa i kieruje go do organu egzekucyjnego bez potrzeby dołączania dokumentu wykazującego przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Przepis ten upraszcza procedurę egzekucji administracyjnej.

#### Ustęp 10
Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko Skarbowi Państwa stanowi podstawę do kontynuowania postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec podmiotu wykreślonego z Rejestru, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Przepis ten zapewnia ciągłość postępowania egzekucyjnego.

#### Ustęp 11
W przypadku gdy podmiotem wykreślonym z Rejestru jest spółdzielnia mieszkaniowa, z chwilą nabycia przez Skarb Państwa jej mienia, spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego przekształca się w prawo najmu podlegające przepisom ustawy o ochronie praw lokatorów, a spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przekształca się w prawo odrębnej własności lokalu lub we własność domu jednorodzinnego. Przepis ten reguluje szczególne zasady przekształcenia praw do lokali w przypadku spółdzielni mieszkaniowych.

#### Ustęp 12
Na wniosek osoby, która na podstawie ust. 11 nabyła odrębną własność lokalu albo własność domu jednorodzinnego, lub innej osoby mającej w tym interes prawny, sąd stwierdza nabycie tego prawa w postępowaniu nieprocesowym. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia prawa odrębnej własności lokalu ustala wielkość udziału właściciela w nieruchomości wspólnej zgodnie z uchwałą zarządu spółdzielni mieszkaniowej, a w przypadku jej braku - zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o własności lokali. Przepis ten określa procedurę sądową stwierdzenia nabycia prawa własności.

#### Ustęp 13
Nabycie przez Skarb Państwa własności nieruchomości albo użytkowania wieczystego stwierdza, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Użytkowanie wieczyste ustanowione na nieruchomości, której właścicielem jest Skarb Państwa, nie wygasa. Przepis ten określa procedurę administracyjną stwierdzenia nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa.

#### Ustęp 14
Jeżeli nie ma praw obciążających użytkowanie wieczyste lub prawa takie wygasły, ani nie zostało wszczęte postępowanie w celu dochodzenia lub zaspokojenia roszczeń określonych w ust. 3 lub 4, Skarb Państwa może złożyć wniosek o wykreślenie prawa użytkowania wieczystego z księgi wieczystej. Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie starosty o wygaśnięciu lub nieistnieniu praw obciążających użytkowanie wieczyste oraz o nieistnieniu lub wygaśnięciu roszczeń określonych w ust. 3 lub 4. Użytkowanie wieczyste wygasa z chwilą uprawomocnienia się wpisu o wykreśleniu. Przepis ten określa procedurę wykreślenia prawa użytkowania wieczystego z księgi wieczystej.

#### Ustęp 15
W postępowaniach dotyczących mienia i zobowiązań, o których mowa w ust. 2, oraz w innych sprawach dotyczących gospodarowania tym mieniem, Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1. Przepis ten określa, kto reprezentuje Skarb Państwa w sprawach dotyczących mienia nabytego po wykreślonym podmiocie.

#### Ustęp 16
Jeżeli umowa lub statut osoby prawnej określa przeznaczenie majątku pozostałego po jej likwidacji, a przepisy szczególne przewidują taką możliwość, starosta właściwy ze względu na siedzibę osoby prawnej przekazuje mienie nabyte przez Skarb Państwa na określony cel w terminie roku od ujawnienia się tego majątku. Przepis ten umożliwia realizację woli likwidowanego podmiotu co do przeznaczenia jego majątku, pod warunkiem że jest to zgodne z przepisami prawa.

### Podsumowanie
Art. 25e ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadza kompleksowe regulacje dotyczące nabywania przez Skarb Państwa mienia pozostałego po wykreślonym z Rejestru podmiocie oraz odpowiedzialności za zobowiązania tego podmiotu. Przepisy te mają na celu zabezpieczenie mienia, ochronę wierzycieli oraz zapewnienie ciągłości postępowań egzekucyjnych. Wprowadzenie tych regulacji ma na celu również uproszczenie procedur administracyjnych i sądowych związanych z nabywaniem mienia przez Skarb Państwa.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

o własności lokali

Art. 2 ustawy o własności lokali reguluje kwestie związane z ustanowieniem odrębnej własności lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu. Przepis ten jest kluczowy dla zrozumienia, w jaki sposób można wyodrębnić lokal jako samodzielną nieruchomość oraz jakie warunki muszą być spełnione, aby to było możliwe.

#### 1. Samodzielność lokalu

Pierwszy ustęp artykułu wskazuje, że zarówno samodzielny lokal mieszkalny, jak i lokal o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielność lokalu jest kluczowym warunkiem jego wyodrębnienia. Lokal musi być wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku i przeznaczony na stały pobyt ludzi, co oznacza, że musi spełniać określone standardy techniczne i użytkowe.

#### 2. Warunki ustanowienia odrębnej własności

Ustęp drugi precyzuje, że ustanowienie odrębnej własności lokalu musi być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uchwałą o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz pozwoleniem na budowę lub skutecznie dokonanym zgłoszeniem. Dodatkowo, lokal musi być zgodny z pozwoleniem na użytkowanie lub skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Te wymogi mają na celu zapewnienie, że lokal jest zgodny z przepisami prawa budowlanego i planistycznego.

#### 3. Wyjątki od przepisów

Przepis ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Oznacza to, że starsze budynki są wyłączone z niektórych wymogów dotyczących ustanowienia odrębnej własności lokali.

#### 4. Ograniczenia w budynkach jednorodzinnych

W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych mogą być wyodrębnione co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie dotyczy budynków wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. Ma to na celu zapobieżenie nadmiernemu podziałowi budynków jednorodzinnych na wiele lokali, co mogłoby prowadzić do problemów związanych z zarządzaniem nieruchomością i jej użytkowaniem.

#### 5. Pomieszczenia przynależne

Do lokalu mogą przynależeć pomieszczenia, które nie muszą bezpośrednio przylegać do lokalu, takie jak piwnica, strych, komórka czy garaż. Pomieszczenia te są zaznaczane na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku lub na wyrysie z operatu ewidencyjnego, jeśli są położone poza budynkiem mieszkalnym. Dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu.

#### 6. Brak dokumentacji technicznej

W przypadku braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń dokonuje się zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, chyba że strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu postanowią inaczej. Jest to istotne zabezpieczenie dla nowych właścicieli, aby mieli pewność co do stanu prawnego i technicznego nabywanego lokalu.

### Podsumowanie

Art. 2 ustawy o własności lokali precyzyjnie określa warunki, jakie muszą być spełnione, aby lokal mógł być uznany za odrębną nieruchomość. Przepis ten uwzględnia zarówno wymogi techniczne, jak i prawne, co ma na celu zapewnienie zgodności z przepisami prawa budowlanego i planistycznego. Wyjątki i ograniczenia zawarte w artykule mają na celu ochronę interesów właścicieli nieruchomości oraz zapewnienie odpowiedniego zarządzania budynkami mieszkalnymi.

Art. 3 ustawy o własności lokali reguluje kwestie związane z udziałem właścicieli lokali w nieruchomości wspólnej oraz zasady obliczania tego udziału. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Oznacza to, że każdy właściciel lokalu automatycznie staje się współwłaścicielem części wspólnych nieruchomości, takich jak grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli lokali. Jest to prawo związane z własnością lokalu, co oznacza, że nie można go oddzielić od tej własności.

#### Ustęp 2
Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Przepis ten zabezpiecza integralność nieruchomości wspólnej, uniemożliwiając jej podział na odrębne części, co mogłoby prowadzić do komplikacji prawnych i praktycznych w zarządzaniu nieruchomością.

#### Ustęp 3
Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Przykłady takich części to klatki schodowe, windy, dachy, fundamenty, instalacje wodno-kanalizacyjne, elektryczne, gazowe, itp.

#### Ustęp 4
Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Oznacza to, że udział w nieruchomości wspólnej jest proporcjonalny do powierzchni użytkowej lokalu i pomieszczeń przynależnych (np. piwnic, komórek lokatorskich).

#### Ustęp 5
Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy właściciel posiada kilka lokali, które nie zostały jeszcze wyodrębnione jako odrębne nieruchomości.

#### Ustęp 6
Na potrzeby stosowania ustawy przyjmuje się, że udział w nieruchomości wspólnej współwłaściciela lokalu w częściach ułamkowych odpowiada iloczynowi wielkości jego udziału we współwłasności lokalu i wielkości udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej przypadającej na ten lokal. Przepis ten precyzuje sposób obliczania udziału w nieruchomości wspólnej w przypadku, gdy lokal jest współwłasnością kilku osób.

#### Ustęp 7
Do wyznaczenia stosunku, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest określenie, oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu, jego powierzchni użytkowej wraz z powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych. Przepis ten podkreśla konieczność dokładnego określenia powierzchni użytkowej każdego lokalu i pomieszczeń przynależnych, co jest podstawą do obliczenia udziału w nieruchomości wspólnej.

#### Ustęp 8
Jeżeli nieruchomość, z której wyodrębnia się własność lokali, stanowi grunt zabudowany kilkoma budynkami, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy na jednej nieruchomości znajduje się więcej niż jeden budynek.

#### Ustęp 9
W wypadku gdy na podstawie jednej czynności prawnej dokonanej przez właściciela lub przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości następuje wyodrębnienie wszystkich lokali, wysokość udziałów, o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio w umowie właściciel lub współwłaściciele. Przepis ten daje możliwość ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej w drodze umowy, co może być korzystne w przypadku wyodrębnienia wszystkich lokali jednocześnie.

#### Ustęp 10
W budynkach, w których nastąpiło wyodrębnienie własności co najmniej jednego lokalu i ustalenie wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej bez uwzględnienia powierzchni pomieszczeń przynależnych lub w sposób inny niż określony w ust. 3, a przy wyodrębnianiu kolejnych lokali ustalano wysokość udziałów w nieruchomości wspólnej w taki sam sposób, do czasu wyodrębnienia ostatniego lokalu stosuje się zasady obliczania udziału w nieruchomości wspólnej takie, jak przy wyodrębnieniu pierwszego lokalu. Przepis ten ma na celu zachowanie spójności w obliczaniu udziałów w nieruchomości wspólnej w przypadku, gdy pierwsze wyodrębnienie lokalu zostało dokonane w sposób odbiegający od standardowych zasad.

#### Ustęp 11
Przepisu zdania poprzedzającego nie stosuje się, jeżeli wszyscy właściciele lokali wyodrębnionych i dotychczasowy właściciel nieruchomości dokonają w umowie nowego ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej. Przepis ten daje możliwość zmiany ustalonych wcześniej udziałów w nieruchomości wspólnej, pod warunkiem że wszyscy właściciele lokali wyodrębnionych oraz dotychczasowy właściciel nieruchomości wyrażą na to zgodę w drodze umowy.

### Podsumowanie
Art. 3 ustawy o własności lokali szczegółowo reguluje zasady obliczania i przyznawania udziałów w nieruchomości wspólnej. Przepisy te mają na celu zapewnienie sprawiedliwego i proporcjonalnego podziału nieruchomości wspólnej pomiędzy właścicieli lokali, co jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania nieruchomością i utrzymania jej w należytym stanie.

Art. 5 ustawy o własności lokali reguluje kwestie podziału nieruchomości gruntowej, na której znajduje się budynek z wyodrębnionymi lokalami. Przepis ten ma istotne znaczenie dla współwłaścicieli nieruchomości, którzy mogą chcieć dokonać podziału gruntu w celu lepszego zarządzania swoją własnością.

### Komentarz do Art. 5 ustawy o własności lokali:

1. **Podział nieruchomości gruntowej większej niż działka budowlana**:
   - Przepis ten umożliwia współwłaścicielom dokonanie podziału nieruchomości gruntowej, jeżeli jej powierzchnia przekracza powierzchnię działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku.
   - Kluczowe jest tutaj rozumienie pojęcia „działka budowlana” zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami. Działka budowlana to teren przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy.
   - W praktyce oznacza to, że jeżeli nieruchomość gruntowa jest większa niż minimalna powierzchnia wymagana do prawidłowego funkcjonowania budynku, współwłaściciele mogą podzielić tę nieruchomość, co może prowadzić do powstania nowych działek budowlanych.

2. **Podział nieruchomości z więcej niż jednym budynkiem**:
   - Przepis ten odnosi się również do sytuacji, gdy na jednej nieruchomości gruntowej znajduje się więcej niż jeden budynek, a przynajmniej w jednym z nich wyodrębniono własność lokalu.
   - W takim przypadku współwłaściciele mogą dokonać podziału nieruchomości poprzez wydzielenie z niej dwóch lub więcej działek budowlanych.
   - Jest to szczególnie istotne w kontekście dużych nieruchomości, na których znajduje się kilka budynków, co może ułatwić zarządzanie poszczególnymi częściami nieruchomości i umożliwić ich odrębne zagospodarowanie.

3. **Zastosowanie przepisów o gospodarce nieruchomościami**:
   - Przy dokonywaniu podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami.
   - Oznacza to, że podział musi być zgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym z wymaganiami dotyczącymi podziału nieruchomości, takimi jak uzyskanie odpowiednich zgód administracyjnych, sporządzenie projektu podziału, czy też spełnienie warunków technicznych i prawnych.

### Wnioski praktyczne:

- **Dla współwłaścicieli**: Przepis ten daje współwłaścicielom możliwość lepszego zarządzania swoją nieruchomością poprzez jej podział. Może to być korzystne w sytuacjach, gdy chcą oni sprzedać część nieruchomości, zbudować nowe budynki lub po prostu uporządkować stan prawny nieruchomości.
- **Dla inwestorów**: Inwestorzy mogą wykorzystać ten przepis do optymalizacji swoich inwestycji, zwłaszcza w przypadku dużych nieruchomości z kilkoma budynkami.
- **Dla organów administracyjnych**: Organy administracyjne muszą zapewnić, że podziały nieruchomości są zgodne z przepisami o gospodarce nieruchomościami, co wymaga dokładnej analizy i weryfikacji projektów podziału.

Podsumowując, Art. 5 ustawy o własności lokali jest istotnym narzędziem prawnym umożliwiającym współwłaścicielom nieruchomości gruntowych dokonanie podziału tych nieruchomości w sposób zgodny z przepisami prawa, co może prowadzić do bardziej efektywnego zarządzania i wykorzystania nieruchomości.

Art. 7 ustawy o własności lokali reguluje kwestie związane z ustanowieniem odrębnej własności lokalu. Przepis ten określa trzy podstawowe sposoby, w jakie może dojść do ustanowienia odrębnej własności lokalu: poprzez umowę, jednostronną czynność prawną właściciela nieruchomości oraz orzeczenie sądu znoszące współwłasność.

#### 1. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu

Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu musi być zawarta w formie aktu notarialnego. Jest to wymóg formalny, którego niedochowanie skutkuje nieważnością umowy. Akt notarialny zapewnia bezpieczeństwo obrotu prawnego oraz pewność co do treści i formy umowy. Notariusz, jako osoba zaufania publicznego, ma obowiązek sprawdzić, czy umowa jest zgodna z prawem oraz czy strony są świadome jej konsekwencji.

#### 2. Wpis do księgi wieczystej

Do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis do księgi wieczystej. Wpis ten ma charakter konstytutywny, co oznacza, że dopiero z chwilą jego dokonania powstaje odrębna własność lokalu. Księgi wieczyste pełnią funkcję rejestru publicznego, który zapewnia jawność i pewność obrotu nieruchomościami.

#### 3. Jednostronna czynność prawna właściciela nieruchomości

Odrębna własność lokalu może być również ustanowiona na podstawie jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości. W praktyce oznacza to, że właściciel nieruchomości może samodzielnie, bez udziału innych osób, dokonać takiej czynności. Również w tym przypadku konieczne jest dokonanie wpisu do księgi wieczystej.

#### 4. Orzeczenie sądu znoszące współwłasność

Trzecim sposobem ustanowienia odrębnej własności lokalu jest orzeczenie sądu znoszące współwłasność. W sytuacji, gdy nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, sąd może na wniosek współwłaścicieli wydać orzeczenie, które znosi współwłasność i ustanawia odrębną własność poszczególnych lokali. Takie orzeczenie również wymaga wpisu do księgi wieczystej.

#### 5. Brak zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3

W przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu bez zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy, właściwy z uwagi na położenie nieruchomości wójt, burmistrz, prezydent miasta lub starosta może wnieść powództwo o stwierdzenie nieważności takiego ustanowienia. Zaświadczenie to jest dokumentem potwierdzającym, że lokal spełnia określone wymogi techniczne i użytkowe. Brak tego zaświadczenia może prowadzić do sytuacji, w której lokal nie spełnia standardów wymaganych przez prawo, co uzasadnia możliwość wniesienia powództwa przez organy administracji publicznej.

### Podsumowanie

Art. 7 ustawy o własności lokali w sposób kompleksowy reguluje procedurę ustanowienia odrębnej własności lokalu, wskazując na konieczność zachowania formy aktu notarialnego oraz dokonania wpisu do księgi wieczystej. Przepis ten zapewnia bezpieczeństwo obrotu prawnego oraz chroni interesy zarówno właścicieli nieruchomości, jak i osób trzecich. Wprowadzenie możliwości wniesienia powództwa o stwierdzenie nieważności ustanowienia odrębnej własności lokalu bez odpowiedniego zaświadczenia dodatkowo wzmacnia kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego i użytkowego.

Własność lokalu

Własność lokalu w przepisach

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

o własności lokali5 przepisów

o gospodarce nieruchomościami3 przepisy

w sprawie wyceny nieruchomości2 przepisy