Właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego

Właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego oznacza taki stan, w którym siedlisko oraz związane z nim typowe gatunki mają zapewnione warunki do trwałego funkcjonowania i dalszego występowania. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Ochrona przyrody” i służy do oceny, czy siedlisko zachowuje cechy pozwalające uznać jego ochronę za skuteczną.

Ocena obejmuje przede wszystkim łączny wpływ oddziaływań na siedlisko i jego typowe gatunki. Nie chodzi więc wyłącznie o pojedyncze działanie, lecz o wszystkie wpływy, które w dającej się przewidzieć przyszłości mogą zmienić naturalne rozmieszczenie, strukturę lub funkcje siedliska, a także wpłynąć na przeżycie jego typowych gatunków. Znaczenie ma przy tym wpływ rozpatrywany w odpowiednio szerokiej skali, obejmującej terytorium kraju, państw członkowskich Unii Europejskiej albo naturalny zasięg danego siedliska.

Za właściwy stan ochrony można uznać sytuację, gdy spełnione są łącznie trzy zasadnicze przesłanki:

• naturalny zasięg siedliska oraz obszary, które zajmuje ono w ramach tego zasięgu, nie zmniejszają się, lecz pozostają stabilne albo się zwiększają;
• istnieje struktura i funkcje konieczne do długotrwałego utrzymania siedliska, a ich dalsze istnienie jest prawdopodobne;
• typowe dla siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony.

Definicja łączy zatem ocenę samego siedliska z oceną jego typowych gatunków. Siedlisko nie może być uznane za pozostające we właściwym stanie tylko dlatego, że zajmuje odpowiednio duży obszar. Konieczne jest również zachowanie jego struktury i funkcji oraz zapewnienie warunków, w których typowe gatunki mogą nadal występować. Istotna jest także perspektywa przyszła, ponieważ ocena uwzględnia nie tylko stan obecny, ale również przewidywane skutki oddziaływań. W praktyce pojęcie stanowi kryterium rozpoznawania, czy siedlisko przyrodnicze zachowuje trwałość, zasięg i właściwe warunki funkcjonowania wymagane przez ustawę.