Właściwości użytkowe wyrobu budowlanego

„Właściwości użytkowe wyrobu budowlanego” to pojęcie, którym ustawa o wyrobach budowlanych określa właściwości przypisane wyrobowi budowlanemu w rozumieniu przepisów unijnych. Ustawa nie tworzy w tym miejscu samodzielnego, pełnego opisu tego pojęcia, lecz odsyła do art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 305/2011. Aby prawidłowo ustalić znaczenie hasła, trzeba więc uwzględnić nie tylko treść ustawy, ale także wskazany przepis rozporządzenia.

Najważniejszym elementem pojęcia jest związek właściwości z konkretnym wyrobem budowlanym. Nie chodzi o dowolne cechy produktu ani o ogólną ocenę jego jakości, lecz o takie właściwości, które są ujmowane według znaczenia nadanego im przez przepisy dotyczące wyrobów budowlanych. Zakres pojęcia wynika zatem z dwóch przesłanek: przedmiotem oceny musi być wyrób budowlany, a rozpatrywane właściwości muszą mieścić się w kategorii wskazanej w odsyłającym przepisie unijnym.

W praktyce hasło służy jako punkt odniesienia przy stosowaniu ustawy. Pozwala ustalić, jakiego rodzaju właściwości wyrobu są istotne z perspektywy regulacji dotyczących wyrobów budowlanych i które cechy należy brać pod uwagę przy posługiwaniu się ustawowymi wymaganiami. Ma więc znaczenie porządkujące i interpretacyjne. Dzięki odesłaniu do rozporządzenia zachowana jest spójność polskich przepisów z unijnymi zasadami dotyczącymi wyrobów budowlanych.

Samo określenie „właściwości użytkowe” nie oznacza jeszcze, że wyrób spełnia wymagania albo że jest odpowiedni do każdego zastosowania. Wskazuje jedynie kategorię właściwości, do której odnoszą się przepisy. Ocena konkretnego wyrobu wymaga każdorazowo odniesienia do właściwych regulacji oraz informacji dotyczących tego wyrobu. Definicja ma zatem znaczenie przede wszystkim jako ustawowe odesłanie do jednolitego, unijnego sposobu rozumienia tego pojęcia.