Właściciel części budynku mieszkalnego

Właściciel części budynku mieszkalnego to, w rozumieniu ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, osoba mająca określony tytuł własności do lokali znajdujących się w takim budynku. Ustawowa definicja obejmuje dwa przypadki, zależnie od tego, czy lokale zostały prawnie wyodrębnione.

Pierwsza sytuacja dotyczy właściciela przynajmniej jednego wyodrębnionego lokalu kwaterunkowego. Chodzi o lokal, który stanowi samodzielny przedmiot własności, odrębny od pozostałej części budynku. Dla zastosowania tego wariantu wystarczy posiadanie własności co najmniej jednego takiego lokalu.

Druga sytuacja występuje wtedy, gdy właściciel posiada lokale kwaterunkowe, które nie zostały wyodrębnione jako odrębne nieruchomości lokalowe. W tym przypadku istotne jest dodatkowo, aby w budynku wyodrębniono co najmniej jeden lokal mieszkalny. Oznacza to, że definicja obejmuje również określoną strukturę własności, w której część lokali pozostaje niewyodrębniona, ale w tym samym budynku istnieje już przynajmniej jeden wyodrębniony lokal mieszkalny.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• własność lokalu albo lokali w budynku mieszkalnym,
• charakter lokalu jako kwaterunkowego,
• jego wyodrębnienie albo brak wyodrębnienia,
• w przypadku lokali niewyodrębnionych, istnienie w budynku co najmniej jednego wyodrębnionego lokalu mieszkalnego.

Definicja służy ustaleniu, kto jest traktowany jako właściciel części budynku mieszkalnego na potrzeby przepisów tej ustawy. Ma to praktyczne znaczenie przy identyfikowaniu osób objętych regulacjami dotyczącymi termomodernizacji, remontów oraz gromadzenia informacji o budynkach i źródłach ogrzewania. Pozwala uwzględnić zarówno własność odrębnych lokali, jak i sytuacje, w których lokale pozostają niewyodrębnione. Samo zakwalifikowanie do tej kategorii nie przesądza jednak o przyznaniu konkretnego uprawnienia ani o spełnieniu innych warunków wymaganych przez ustawę.