Przepis określa podstawową zasadę organizacji państwa. Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale władzy na trzy rodzaje: ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Oznacza to, że każda z tych władz została przypisana innym organom państwa. Przepis wskazuje również na równowagę władz, a więc na konieczność ich wzajemnego wyważenia w ramach ustroju państwa. Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat. Są to dwa organy wskazane w przepisie jako właściwe dla tej części władzy. Władza wykonawcza należy do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Rady Ministrów. Oznacza to, że przepis przypisuje wykonywanie tej władzy tym dwóm organom. Trzeci rodzaj stanowi władza sądownicza. Sprawują ją sądy i trybunały. Przepis wymienia więc łącznie wszystkie organy, którym przypisano poszczególne rodzaje władzy. Jego treść pokazuje, że podstawą ustroju państwa są jednocześnie dwa założenia: rozdzielenie władzy między wskazane organy oraz zachowanie równowagi między trzema jej rodzajami.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wskazuje dwa wcześniejsze akty prawne, które tracą moc. Oznacza to, że nie obowiązują już jako podstawa regulowania spraw objętych ich treścią. Artykuł nie ustanawia nowych zasad, lecz porządkuje status wcześniejszych ustaw konstytucyjnych. Pierwszym z wymienionych aktów jest ustawa konstytucyjna dotycząca wzajemnych stosunków między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz samorządu terytorialnego. Jej przedmiotem były więc relacje między najważniejszymi władzami państwa, a także zagadnienia związane z samorządem terytorialnym. Drugim aktem jest ustawa konstytucyjna określająca tryb przygotowania i uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis wyraźnie wymienia oba akty, dlatego utrata mocy dotyczy właśnie tych ustaw. Nie ma tu dodatkowych regulacji dotyczących ich treści ani szczegółowego opisania skutków poza stwierdzeniem, że tracą moc.

Władza wykonawcza

Władza wykonawcza w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej2 przepisy