Przepis oznacza, że decyzje dotyczące przygotowania i organizacji publicznych form kultu należą do władz Kościoła. To samo dotyczy ich sprawowania, czyli prowadzenia i przeprowadzania. Kompetencja ta ma charakter wyłączny: w zakresie objętym przepisem organizowaniem ani sprawowaniem kultu publicznego nie zajmuje się żadna inna władza. Przepis wskazuje więc, komu powierzono odpowiedzialność za publiczny kult, ale nie opisuje jego poszczególnych form ani zasad działania władz kościelnych.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis rozróżnia dwa sposoby organizowania nauki religii. Kościół może prowadzić nauczanie o charakterze wyznaniowym, a zasady takiej nauki ustala właściwa władza kościelna. Jeżeli jednak religia jest nauczana w szkole publicznej, zasady jej prowadzenia określają odrębne przepisy. Oznacza to, że kwestie nauczania religii w takich szkołach są regulowane poza tym przepisem.

Przepis obejmuje szkoły oraz placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze prowadzone przez Kościół. Nadaje im charakter wyznaniowy, czyli wskazuje na ich związanie z działalnością Kościoła. Jednocześnie podlegają one władzy kościelnej. Szczegółowe zasady ich organizacji oraz kwestie programowe nie są opisane w tym przepisie. Mają je określać odrębne przepisy.

Przepis określa status kapelanów wojskowych. Tworzą oni odrębną grupę zawodowych żołnierzy działającą w ramach Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego. W sprawach związanych ze służbą wojskową podlegają organom wojskowym. Natomiast za wykonywanie zadań duszpasterskich odpowiada władza kościelna. Oznacza to rozdzielenie nadzoru nad ich służbą wojskową od nadzoru nad działalnością religijną.

Przepis oznacza, że o organizowaniu i prowadzeniu publicznych form kultu decyduje wyłącznie władza kościelna. Dotyczy to także religijnych ceremonii pogrzebowych oraz nabożeństw poświęconych zmarłym. Takie wydarzenia mogą odbywać się na cmentarzach komunalnych, ale ich przeprowadzenie musi uwzględniać obowiązujące tam zasady porządkowe. Przepis rozdziela więc kompetencje kościelne od wymogów dotyczących organizacji i porządku na cmentarzu.

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego

Przepis przyznaje kościelnym osobom prawnym możliwość tworzenia i prowadzenia szkół oraz placówek zajmujących się oświatą, wychowaniem lub opieką i wychowaniem. Ich organizacja oraz program nauczania nie są ustalane dowolnie, lecz muszą odpowiadać zasadom wskazanym w odpowiednich ustawach. Takie instytucje mają charakter wyznaniowy, a więc są związane z działalnością Kościoła, i pozostają pod jego władzą.

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym tworzyć i posiadać archiwa oraz muzea. Mogą także gromadzić zbiory biblioteczne, zarówno na potrzeby wewnętrzne, jak i z myślą o udostępnianiu ich publiczności. Jeżeli zbiory mają być publicznie dostępne, władza kościelna zawiadamia o tym organ właściwy do rejestracji bibliotek. Przepis nie określa dodatkowych warunków prowadzenia takich zbiorów ani zasad ich udostępniania.

Przepis określa dwa podstawowe elementy organizacji Kościoła. Po pierwsze, jego strukturę tworzą osoby prawne wskazane w art. 6, więc właśnie ten przepis należy sprawdzić, aby ustalić, jakie jednostki są uznawane za część tej struktury. Po drugie, używane w ustawie określenie „władza kościelna” oznacza organ właściwej kościelnej osoby prawnej. Znaczenie tego pojęcia zależy zatem od tego, o którą osobę prawną chodzi.

Władza kościelna

Władza kościelna w przepisach

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej4 przepisy

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego4 przepisy