Przepis oznacza, że Kościół sam ustala reguły dotyczące jego wewnętrznego funkcjonowania, korzystając z własnego Prawa Kościelnego. Może również samodzielnie wykonywać władzę duchowną, czyli podejmować działania związane z życiem religijnym, oraz władzę jurysdykcyjną, czyli rozstrzygać sprawy należące do jego kompetencji. Kościół sam prowadzi też swoje sprawy organizacyjne i administracyjne.

o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wskazuje, że Kościół Chrześcijan Baptystów w Polsce jest niezależny od każdej zagranicznej władzy. Dotyczy to zarówno władz duchownych, związanych ze sferą religijną, jak i władz świeckich, czyli niereligijnych. Oznacza to, że żadna władza znajdująca się poza Polską, niezależnie od jej charakteru, nie została uznana za nadrzędną wobec Kościoła. Przepis nie przewiduje w tym zakresie żadnego wyjątku.

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wskazuje, że Kościół Ewangelicko-Augsburski działa jako samodzielna wspólnota i nie podlega żadnej władzy duchownej ani świeckiej znajdującej się poza Polską. Oznacza to, że w zakresie objętym tym przepisem jego funkcjonowanie nie jest podporządkowane pozakrajowym organom religijnym lub państwowym. Przepis podkreśla więc zarówno samodzielność Kościoła, jak i jego niezależność od zewnętrznych władz, niezależnie od ich charakteru.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Kościół Ewangelicko-Metodystyczny sam określa zasady swojego działania w prawie wewnętrznym. Uchwala je Konferencja Doroczna. Kościół może również bez ingerencji z zewnątrz wykonywać władzę duchowną i jurysdykcyjną, czyli podejmować decyzje w sprawach należących do jego sfery religijnej i wewnętrznej. Przepis potwierdza także, że Kościół samodzielnie organizuje i prowadzi swoje sprawy.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis gwarantuje Kościołowi Polskokatolickiemu samodzielność w jego wewnętrznych sprawach. Oznacza to, że zasady jego działania określa własne Prawo Wewnętrzne, a Kościół może swobodnie wykonywać władzę duchowną i jurysdykcyjną. Sam także prowadzi i organizuje swoje sprawy. Przepis wskazuje więc na odrębność decyzji kościelnych w zakresie spraw należących do Kościoła.

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis gwarantuje Kościołowi samodzielność w sprawach związanych z jego funkcjonowaniem. Zasady jego działania ustala własne prawo, przyjmowane przez Synod. Kościół może niezależnie wykonywać kompetencje duchowne i jurysdykcyjne oraz zarządzać swoimi sprawami. Ma także możliwość uczestniczenia w organizacjach krajowych i międzynarodowych, jeśli mają one charakter ekumeniczny lub łączą przedstawicieli różnych wyznań.

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis potwierdza, że Kościół Zielonoświątkowy sam określa zasady swojego działania w sprawach wewnętrznych. Zasady te są zawarte w Prawie Wewnętrznym uchwalanym przez Synod Kościoła. Kościół może niezależnie wykonywać władzę duchowną i jurysdykcyjną, a także samodzielnie prowadzić swoje sprawy. Oznacza to, że w zakresie wskazanym w przepisie decyzje dotyczące wewnętrznego funkcjonowania Kościoła podejmowane są na podstawie jego własnych zasad.

o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis określa podstawowe zasady statusu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kościół jest częścią Powszechnego Kościoła Prawosławnego, więc pozostaje z nim związany w sprawach dotyczących wiary i zasad kanonicznych. Jednocześnie zachowuje samodzielność wobec każdej władzy duchownej i świeckiej znajdującej się poza granicami Polski. Oznacza to, że żadna taka zagraniczna władza nie jest wobec niego nadrzędna.

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego

Kościół samodzielnie reguluje swoje sprawy wewnętrzne, korzystając z własnych zasad. Może także swobodnie wykonywać władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz organizować i prowadzić własne sprawy. W działalności wewnętrznej dopuszczalne jest posługiwanie się językiem staro-cerkiewno-słowiańskim, a także językami ojczystymi osób należących do Kościoła. Przepis określa więc zarówno jego autonomię, jak i zasady komunikacji wewnętrznej.

Władza duchowna

Władza duchowna w przepisach

o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego2 przepisy